นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น

นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น

ย้อนกลับมาทางด้านบ้านหลิว

เมื่อหลิวฉางเหอกลับมาถึงบ้านก็แสดงสีหน้ามาพอใจออกมา ที่เขาต้องเสียเงินสิบหยวนและเนื้อหมูรวมถึงข้าวสารให้กับซ่งอวี้เหมย

“ฉันพลาดท่านังผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นได้ยังไงนะ ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่ได้โง่อย่างที่ใครหลายคนเห็น” หลิวฉางเหอพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

“ถึงแม้ว่านังนั่นจะร้ายกาจและทำเรื่องน่าอับอายไปทั่ว ถึงอย่างไรฉันมองว่ามันโง่เง่าไม่มีสมอง แต่ไม่คิดว่าวันนี้มันจะทำให้พี่ต้องเสียเงินสิบหยวน ถึงแม้ว่าอาหารและข้าวสารพวกนั้นจะเบิกจากคลังได้ก็เถอะ แต่เงินตั้งสิบหยวนเชียวนะ ทำไมพี่ไม่ไปเรียกเงินจากชาวบ้านที่มารายงานล่ะ”

เจียงฮุ่ยอวิ๋นเองก็มีท่าทีไม่ต่างจากสามี ถึงแม้ว่าในหมู่บ้านแห่งนี้ บ้านหลิวจะร่ำรวยที่สุด แต่เงินสิบหยวนก็ไม่ควรจะเสียโดยเปล่าประโยชน์แบบนี้ จึงบอกให้สามีไปเรียกเงินจากชาวบ้านที่มารายงาน

“เรื่องนั้นฉันต้องทำอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เธอรู้ดีนี่ว่าฉันอยู่ในสายตาชาวบ้านแบบนี้ ต้องทำตัวให้คนเชื่อถือ เงินแค่สิบหยวนก็อย่าพูดมากเลย รอดูว่านังเด็กบ้านซ่งมันจะพลาดท่าอีกครั้งเมื่อไร ฉันจะเอาคืนแน่ ฉันไม่เชื่อหรอกคนเราจะเปลี่ยนไปได้ในเวลาแค่ข้ามคืน”

หลิวฉางเหอพูดเหมือนไม่ค่อยใส่ใจ ตอนแรกเขาก็ไม่ค่อยพอใจ แต่พออารมณ์เย็นลงแล้ว ก็ไม่อยากจะเอาเรื่องนี้ให้มาคิดให้ปวดหัวอีก และเขาไม่อยากให้ชาวบ้านมองว่าเขารังแกเด็ก แต่ก็เจ็บใจไม่น้อยเลยทีเดียว กับเรื่องนี้ที่อยู่ ๆ ก็เสียทั้งเงิน เสียทั้งหน้า จึงคิดว่าจะรอโอกาสเอาคืน

ส่วนทางด้านซ่งอวี้เหมย หลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอและแม่ก็ช่วยกันเข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็น รวมถึงเตรียมวัตถุดิบที่จะทำซาลาเปา โดยให้พ่อกับน้องชายช่วยนวดแป้งรอ เพราะเธอตั้งใจว่าจะทำซาลาเปาวันนี้เลยแล้วเอาเข้าไปเก็บไว้ในมิติ วันพรุ่งนี้เอามาขายของก็ยังสดใหม่ แต่ครั้งแรกคงทำไม่เยอะ เอาพอคิดว่าขายหมด

อย่าลืมนะว่าซ่งอวี้เหมยชื่อเสียงย่ำแย่มากแค่ไหน ขายได้นี่ก็นับว่าเก่งแล้ว

ครอบครัวซ่งเวลานี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข มีทั้งเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ อย่างที่ไม่ค่อยมีมาก่อน เพราะก่อนหน้านั้นทุกคนมัวแต่ทำงาน

แต่ทว่าคนเดินผ่านไปมา กลับคิดว่าคนบ้านซ่งนั้น ได้เงินและอาหารจากหัวหน้าหลิวมาจำนวนไม่น้อย เลยมีความสุขมากเป็นพิเศษ

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ทุกคนก็นั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันในบ้าน เมื่ออิ่มจากมื้ออาหาร ซ่งอวี้เหมยจึงเอาเงินออกมานับให้ครอบครัวเห็นว่า การค้าวันนี้ได้เงินมากเท่าไร

“สามร้อยแปดสิบหยวน” ซ่งอวี้เหมยนับเงินใบสุดท้ายจบก็บอกจำนวนเงินออกมา

นั่นทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างตกตะลึง เพราะอย่าว่าแต่เงินสามร้อยหยวนเลย เงินแค่ห้าสิบหยวน บ้านซ่งก็แทบไม่เคยเห็นมาก่อน นี่เลยทำให้พ่อกับแม่แทบจะเป็นลม

“นะ นี่ เราขายของได้เงินมากขนาดนี้เลยเหรอ เงินเยอะแยะไปหมด” หวังซิ่วจินพูดเสียงสั่น ๆ เธอแทบจะเชื่อสายตาตัวเอง ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน

ส่วนซ่งไห่ถังแม้จะไม่พูดอะไรออกมา แต่สายตาของเขาดูตื่นตะลึงไปเหมือนกัน ที่ครอบครัวสามารถหาเงินได้มากมายขนาดนี้

“พี่ใหญ่ แบบนี้บ้านเราก็รวยแล้วสิ ใช่ไหมครับ”

เด็กหนุ่มตาโตและถามด้วยความดีใจ

“ยังหรอก นี่แค่การเริ่มต้นเท่านั้น ฉันต้องหาเงินให้มากกว่านี้ แล้ววันหนึ่งฉันจะพาทุกคนย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง ฉันจะซื้อบ้านหลังใหม่ แล้วหาซื้อตึกเพื่อเปิดร้าน บอกตามตรงว่าฉันไม่อยากอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้นักหรอก ความทรงจำที่ดีแทบไม่มีเลย พ่อ แม่และอาหมิงเห็นด้วยไหม”

ซ่งอวี้เหมยพูดสิ่งที่เธอวางแผนไว้ให้ทุกคนรับรู้ เธอไม่อยากจมปลักอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้อีกแล้ว อย่างน้อยเก็บเงินสักปีก็น่าจะพอซื้อบ้านและซื้อร้านในเมือง เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งของเธอและครอบครัวได้

‘ในเมื่อตั้งใจแล้วว่าจะไม่เดินตามเรื่องเดิม รวมทั้งไม่คิดตอแยและติดตามพระเอกของเรื่องอีก ฉันก็ควรจะหาที่พักใหม่ดีกว่า เพราะอย่างไรเสียพระเอกและนางเอกในนิยายเรื่องนี้ ก็ควรจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ส่วนนางร้ายอย่างฉัน ก็จากไปมีชีวิตใหม่อย่างสง่างามดีที่สุด’ หญิงสาวคิดอยู่ในใจ

“ต่อให้เรามีเงิน แต่การย้ายทะเบียนบ้านเข้าไปอยู่ในเมืองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” หวังซิ่วจินพูดขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้พ่อเห็นด้วยกับลูก เพื่อความก้าวหน้าของลูกทั้งสองคน พ่อจะทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านให้ได้ อย่างไรเสียพวกเราก็ควรมีความหวังกับเรื่องนี้”

คนเป็นพ่อพูดอย่างเห็นด้วย หากลูกสาวจะย้ายถิ่นฐานไปอยู่ในเมือง แม้ว่าการย้ายทะเบียนบ้านจะต้องรอเวลา และไม่ใช่จะย้ายกันง่าย ๆ แต่เขาก็จะดำเนินเรื่องทุกอย่างเพื่อครอบครัว

ซ่งอวี้เหมยพยักหน้าและคิดตาม จากนั้นทั้งหมดจึงปรึกษาและพูดคุยกันเรื่องขายของในวันพรุ่งนี้

“พรุ่งนี้อวี้เหมยต้องใจเย็น ๆ นะ เชื่อเถอะว่าต้องมีคนมาหาเรื่องลูก จนอาจจะทำให้ขายของไม่ได้” ซ่งไห่ถังบอกลูกสาวอย่างเป็นห่วง เพราะรู้ว่าชาวบ้านไม่ชอบลูกสาวมาก

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ขายได้ก็ขาย ขายไม่ได้เราก็เอาไปขายที่ตลาดมืดก็ได้” หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะนี่เป็นแค่กิจการบังหน้าเท่านั้น หากขายดีก็ค่อยว่ากันอีกที แต่หากขายไม่ได้ก็เอาไปขายในตลาดมืดในวันถัดไปก็ได้ เพราะของที่เก็บไว้ในมิติไม่มีวันเน่าเสียอยู่แล้ว