นางร้ายตัวประกอบคนนี้ไม่ขอแย่งชิงพระเอกอีกแล้ว 80s

นางร้ายตัวประกอบคนนี้ไม่ขอแย่งชิงพระเอกอีกแล้ว 80s

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-19
โดย:  sanvittayamยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
40บท
3.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เธอฟื้นขึ้นมาในร่างนางร้ายตัวประกอบ ที่ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย ชะตากรรมคือความตายอนาถตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่ครั้งนี้เธอเลือกเขียนชะตาใหม่ ไม่แย่งชิง ไม่ก้มหัว ทุกการเหยียบย่ำ เธอคืนให้สาสม และยิ่งเธอไม่แลผู้ชาย…กลับยิ่งทำให้นายทหารผู้เย็นชาเลือกเธอด้วยหัวใจ! จากนางร้ายบ้านนอกผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย ครั้งนี้ซ่งอวี้เหมยจะไม่ยอมใคร เหยียบมา เหยียบกลับ ใส่ร้ายมา ร้ายกลับไม่โกงค่ะ! เรื่องราวจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ติดตามอ่านในเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ตาย 

「旦那様、奥様がお戻りになりました」

二階にいた男はその声を聞き、床まで届く大きな窓から邸の外へ視線を落とした。しなやかな体つきの女が車を降り、玄関の中へ消えていく。

望月紗和(もちづき さわ)が階段を上がってくると、力強い腕にぐいと引き寄せられた。振り向いた先にいたのは、御堂怜央(みどう れお)だった。

こういう時、怜央はたいてい何も言わない。

紗和は、熱を帯びた腕の中に閉じ込められた。

灼けるような体温に、身体の輪郭まで溶けてしまいそうだった。

しばらくして、肌に残る熱が少しずつ引いていく。

紗和は、乱れた掛け布団に残る情事の跡を見つめたあと、黙って身を起こした。ピルのシートから一錠を押し出し、そのまま飲み込む。

背後から、男の低い声がした。

「自分の子どもが欲しかったんじゃないのか。俺は別に、お前に産ませないと言っているわけじゃない」

紗和は錠剤を飲み下し、静かに言った。

「忘れたの?あなたの大事な幼なじみが、私からお腹の子を奪ったあの日、私は言ったはずよ。あなたが彼女を許す示談書に署名するなら、私はもう二度と、あなたの子どもなんて産まないって」

紗和の目元が、じわりと赤く染まった。

苦しい記憶が、一気に胸の奥からあふれ出す。

5年前、紗和は怜央と結婚した。これからの人生は、この男に守られ、愛されながら幸せに続いていくのだと、本気で信じていた。

けれど妊娠七か月の時、家を訪ねてきた花宮莉乃(はなみや りの)に、何度も腹を蹴られた。そのせいで紗和は流産し、お腹の子を失った。

それでも、紗和を何より深く傷つけたのは、夫である怜央が、莉乃を許してやれと求めてきたことだった。

あの時、怜央が口にした、感情も本心も読み取れない言葉を、紗和は一生忘れられない。

「莉乃もわざとやったわけじゃない。子どもはまた作れる。だが莉乃を刑務所に行かせるわけにはいかない」

莉乃、だなんて。

ずいぶん親しげに呼ぶのね。

その女は、私のお腹の子を奪った張本人なのに。

紗和は三日間、泣き続けた。そして、こう言った。

「私は一生許せない。私の子どもを奪った人間を許す書類になんて、署名できない。あの女が憎くてたまらないの」

けれど最後には、紗和が怜央の前でどれほど取り乱しても、呪いのような誓いを口にしても、怜央は彼女の代わりに示談書に署名した。

怜央の声が、不意に耳元で響いた。

「もう過ぎたことだろう。養子も迎えたじゃないか。今さら蒸し返してどうする。自分を苦しめるだけだ」

まるで大したことではないとでも言うように、あまりにも軽い声だった。

怜央の手が、なだめるように紗和の頬へ触れる。

「子どもが欲しくないなら、それでいい。好きにしろ」

そう言うと、怜央はベッドを降り、バスルームへ向かった。

本当なら、紗和は真っ先に子どもの様子を見に行きたかった。けれど怜央に引き止められてしまったため、急いで身支度を整え、子ども部屋へ向かった。

途中でシッターに会った。

「晴翔は?」

紗和が尋ねると、シッターは答えた。

「お休みになっています」

子ども部屋に入ると、たしかに晴翔は寝間着を着ていた。けれど、眠ってはいなかった。

小さな机の前にきちんと座り、スマホを両手で持って、真剣な顔で誰かとビデオ通話をしている。

紗和が入ってきたことにも気づいていない。

「晴翔?」

御堂晴翔(みどう はると)はその声を聞くなり、すぐに小さな手を伸ばして通話を切った。けれど、振り向こうとはしなかった。

紗和は歩み寄り、晴翔を抱き上げた。頬に口づけた途端、晴翔はわっと泣き出した。

「ママ、いや。偽物のママなんか、いや」

紗和はその場で固まった。言いようのない悲しみが、胸の奥に広がっていく。

この子が自分の実子ではないことは、紗和も分かっていた。けれど、ずっと本当の子どものように育ててきた。晴翔にも、その生い立ちを一度も話したことはない。

それなのに、たった半月家を空けただけで、どうして急に自分を偽物だと言うのだろう。どうして、こんなにも拒むのだろう。

紗和は抱きしめていた腕の力を緩めた。

「ママね、ずっと晴翔に会えなかったから、会いたかったの」

けれど、どれほど言葉を尽くしても、晴翔は泣き続けた。紗和が部屋を出ていって、ようやく落ち着いた。

紗和は晴翔のスマホを持って部屋を出た。まだ五歳の子どもに、スマホを自由に使わせるのはよくない。

画面を確認すると、晴翔がビデオ通話をしていた相手は、「莉乃おばさん」と登録されたアカウントだった。

胸が、ぎゅっと詰まる。

けれど紗和はすぐに、幼稚園に新しく来た先生かもしれない、あの女のはずがないと思い直した。

子ども部屋のドアを閉めたあと、ふと何かを思い出し、シッターに尋ねる。

「最近、晴翔の幼稚園に新しい女の先生が来た?」

シッターは首を横に振った。

寝室へ戻ると、紗和の心はさらに重く沈んでいった。

自分が最も嫌い、最も憎んでいる人間の名前が、なぜ形を変えて晴翔のスマホに現れたのか。

この「莉乃おばさん」とは、いったい誰なのか。

紗和ははっとして、スマホを手に取った。

それは怜央のスマホだった。画面の中央に、未読メッセージが一件表示されている。

【莉乃:怜央くんと一緒に晴翔のそばにいられて、私、本当に幸せ】

紗和の喉が、きゅっと締めつけられた。

指先に力が入り、関節が白くなる。

彼女はそのメッセージを開いた。

怜央と莉乃のメッセージ画面には、数えきれないほどのやり取りが並んでいた。

それも、ほとんど毎日。

5年前、莉乃が紗和と怜央の子どもを奪ったことで、怜央も少しは莉乃を嫌うようになったはずだと、紗和は思っていた。

まさか、それどころか、以前にも増して親密に連絡を取り合っていたなんて。

さらに紗和を打ちのめしたのは、莉乃が会話の中で晴翔のことを呼ぶ時の、あまりにも親しげな口ぶりだった。

まるで晴翔が、莉乃と怜央の隠し子であるかのように。

涙が、ぽたぽたと雨のように落ちた。

固く握りしめた手の下で、スマホの画面へこぼれていく。

全身が震えていた。

怒り、屈辱、痛み。すべてが押し寄せる波のように、胸の中へなだれ込んでくる。

つまり5年前、紗和がわが子を失ったのは、莉乃がこの隠し子を家に迎え入れるために、怜央と示し合わせて仕組んだことだったのか。

そして当時の紗和は、子どもを失って心身ともに弱りきっていたから、この子を心のよりどころとして受け入れてしまった。

すべては、彼らに都合よく操られていただけだったのか。

証拠を録画しようとした、その時だった。

バスルームの水音が、ぴたりと止まった。

怜央がバスルームから出てきた。

紗和はすでに彼のスマホを元の場所へ戻していた。けれど髪は乱れ、顔は涙に濡れ、悲しみと怒りで全身が震えていた。

怜央は伏し目がちに彼女を一瞥した。もう一度抱こうとしていた欲は、一瞬で消え失せた。

「私たちの子の命日がいつか、覚えてる?」

紗和が尋ねた。

怜央は冷ややかに言った。

「お前は今、普通じゃない。少し一人で落ち着け。話は明日にしよう」

そう言い終えると、彼はスマホとベッドに置いてあった寝間着を手に取り、寝室を出ていった。

結婚して何年も経つというのに、身体を重ねる時を除けば、怜央はずっと紗和に冷たかった。見せる優しさは形だけで、いつもどこか距離があり、彼女を煩わしそうにしていた。

失ったわが子の命日さえ、彼は言えない。

それなのに莉乃には、どれほど面倒でも付き合い、何を聞かれても答えた。いつも寛大で、辛抱強かった。

本当なら、もう慣れているはずだった。

けれどその時、紗和は突然、これ以上はもう無理だと思った。

離婚しなければ。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Nattery
Nattery
สนุกนะ ครบรส สั้นกระชับ นางเอกเก่งใช้ไอเทมคุ้ม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-01-31 11:12:35
0
0
40
ตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ตาย 
ตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ตาย หมู่บ้านซงฮวา เมืองหงอู่ ปี 1983 ตอนนี้ที่หน้าบ้านซ่งกำลังเกิดความโกลาหล เนื่องจากชาวบ้านหลายคนกำลังตะโกนด่าใครบางคนที่อยู่ในบ้าน เนื่องจากไม่พอใจการกระทำของหญิงสาวที่ไร้ยางอาย นอกจากนี้เธอยังร้ายกาจจนคนในหมู่บ้านเบนหน้าหนี ไม่มีใครอยากคบหากด้วย“ออกมาเดี๋ยวนี้นะนังอวี้เหมย เมื่อเช้าหล่อนรังแกลูกฉันอีกแล้วนะ แล้วยังหน้าด้านวิ่งไล่ตามผู้กองหานอีกต่างหาก ออกมาให้ฉันตบแก้แค้นเสียดี ๆ” หญิงคนหนึ่งทั้งทุบประตูและตะโกนเสียงดัง“ใช่แล้ว เมื่อวานหล่อนขโมยไข่ไก่จากบ้านฉันไป รีบเอามาคืนฉันเดี๋ยวนี้นะ” อีกคนตะโกนเสียงดังไม่ต่างกันนอกจากนี้ยังมีชาวบ้านหลายคนมามองดูเหตุการณ์นี้อย่างชอบใจ เสียงเอะอะโวยวายนี้ปลุกซ่งอวี้เหมยให้ตื่นขึ้นมา โดยที่ร่างกายของเธอยังมึนงงอยู่มาก แต่เมื่อลืมตาขึ้นมามองดูชัด ๆ กลับพบว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ห้องเช่าของตัวเอง“ที่นี่คือที่ไหนกัน”หญิงสาวพึมพำออกมาอย่างมึนงง เพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะกวาดตารอบกาย เพื่อดูให้แน่ชัดอีกครั้ง เธอมองเห็นหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ติดเต็มไปหมด ภายในห้องมีเตียงเก่า และตู้เสื้อผ้าที่ดูเหมือนใกล้จะพังแ
อ่านเพิ่มเติม
หาดีแทบไม่ได้เลย
หาดีแทบไม่ได้เลยหญิงสูงวัยรวมถึงชาวบ้านคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้น ได้ต่างป้องปากหัวเราะเยาะ เพราะไม่คิดจะเชื่อกับคำกล่าวของผู้หญิงตรงหน้า นั่นก็เพราะว่าก่อนหน้านี้ซ่งอวี้เหมยหาข้อดีไม่ได้เลยยังไงล่ะ“คนอย่างหล่อนจะทำได้อย่างที่พูดเหรอ ไม่มีทางซะหรอก หล่อนมันชั่วร้ายและน่าสมเพชมาตลอด อย่างไรก็คงจะเป็นอย่างนั้นต่อไป คนอย่างหล่อนไม่มีทางที่จะกลับตัวได้หรอก”ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยท่าทีเหยียดหยาม มือยังคงป้องปากหัวเราะด้วยความสาแก่ใจ“ใช่ๆ ต่อให้ต้องเดินเท้าไปถึงปักกิ่ง ฉันก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าลูกสาวจากบ้านซ่งจะกลับตัวเป็นคนดีได้” อีกคนก็พูดอย่างเห็นด้วยทันที แต่ซ่งอวี้เหมยไม่ได้สนใจหรอกว่าใครจะคิดอย่างไร หญิงสาวรู้ดีว่าต่อจากนี้จะทำอะไรก็เพียงพอแล้ว อันดับแรกเลยก็คือต้องเปลี่ยนตัวเองให้ทุกคนในบ้านเห็นเสียก่อน เลยคิดว่าจะกลับเข้าบ้านไปทำความสะอาดสักหน่อย เพราะตอนนี้ทุกคนในครอบครัวต่างก็ไปทำงานที่คอมมูน เพื่อเอาแต้มการทำงานมาแลกอาหารและเงิน ดังนั้นตอนนี้ทั้งบ้านจึงมีเพียงซ่งอวี้เหมยเท่านั้น ที่ไม่ไปทำงานสายการผลิตของคอมมูนในแห่งหมู่บ้านนี้แต่ก่อนที่เธอจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน สา
อ่านเพิ่มเติม
โดนกล่าวหาว่าขโมย
โดนกล่าวหาว่าขโมยซ่งอวี้เหมยมีความสุขอย่างมาก เธอและครอบครัวไม่ต้องอดมื้อกินมื้อแล้ว อีกอย่างน้องชายจะได้ไม่ต้องทำงานหนัก ทั้งที่ควรไปเรียนหนังสือ แต่นี่กลับต้องมาทำงานกลางทุ่งที่แทบจะมีแดดจ้าทุกวันหลังจากสำรวจเสร็จเรียบร้อย จึงได้ออกมาด้วยการคิดถึงห้องนอนตัวเอง แล้วเธอก็มายืนอยู่กลางห้อง“ถ้าฉันจะเอาของในนั้นออกมาทำกินและขายได้ไหมนะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วลองเรียกพวกข้าวสารและเนื้อสัตว์ออกมา เมื่อเห็นทุกอย่างกองอยู่ข้างหน้า เธอยิ้มอย่างยินดี“ต่อไปบ้านเราจะไม่อดอีกแล้ว” เธอหยิบของพวกนั้นขึ้นมาแล้วพูดอย่างดีใจ “ไปทำอาหารรอพ่อแม่กับอาหมิงดีกว่า”คิดได้อย่างนั้นเธอก็หอบทุกอย่างออกมา แล้วเข้าไปในครัวที่อยู่หลังบ้าน จากนั้นก็จุดเตาสองเตาพร้อมกัน เพื่อตั้งหม้อหุงข้าวหนึ่งเตา และทำอาหารอีกหนึ่งเตา โดยเธอหุงข้าวก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะนึกรายการอาหารว่า วันนี้จะทำอะไรให้พ่อกับแม่และน้องชายกินดี“หมูผัดพริกดีไหม”ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น แต่หญิงสาวกลับลงมือทำเลยอันดับแรกเธอนำเนื้อหมูที่ล้างเรียบร้อยมาหั่นเป็นเส้นยาวเรียว ก่อนจะเอาไปคลุกกับซีอิ๊วขาว เหล้าจีนสำหรับทำอาหาร และโรยแป้งมัน
อ่านเพิ่มเติม
ยินยอมให้ตรวจค้น
ยินยอมให้ตรวจค้น“เหอะ หล่อนน่ะเหรอไม่ทำผิด พวกฉันได้กลิ่นอาหารจานเนื้อโชยมาจากบ้านหล่อน ฉันมั่นใจว่าหล่อนต้องไปขโมยมาจากคลังอาหารแน่ หรือไม่ก็ไปขโมยเงินจากบ้านไหนมา แล้วไปซื้อเนื้อมาทำอาหารกิน แน่จริงก็ให้ค้นสิ” หญิงจากบ้านถังยังคงเชื่อมั่นความคิดของเธอ จึงพูดเสียงดังกลับมา“ก็ฉันถามอยู่นี่ไงว่า หากเข้าไปค้นแล้วไม่พบอะไร พวกคุณจะรับผิดชอบการกระทำครั้งนี้อย่างไร อีกอย่าง ในเมื่อพูดว่าฉันไปขโมยของจากคลังของคอมมูน พูดไปเรื่อยแบบนี้ฉันเสียหายมากนะ แล้วไหนจะบอกว่าฉันไปขโมยเงินคนอื่นมาซื้อเนื้อทำอาหารอีก งั้นฉันถามหน่อยเถอะว่า มีใครเห็นฉันไปที่ตลาดตอนไหน ในเมื่อก่อนหน้านี้พวกชาวบ้านก็เพิ่งมาด่าฉันถึงที่นี่ จากนั้นฉันก็อยู่แต่ในบ้าน!”หญิงสาวพูดสวนออกไปทันทีเหมือนกัน น้ำเสียงของเธอยังกดดันเหมือนเดิม สายตาจ้องทุกคนอย่างไม่เกรงกลัว แม้กระทั่งหัวหน้าหลิวที่แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านยังยอมก้มหัวให้‘นี่แค่ทำอาหารจานเนื้อ ยังถูกกล่าวหาว่าขโมยของมาจากคลังของคอมมูน ต่อไปจะขยับตัวทำอะไรได้ล่ะเนี่ย’ เธอได้แต่คิดในใจอย่างเบื่อหน่าย และยืนกอดอกมองทุกคนหลิวฉางเหอไม่เคยเจอซ่งอวี้เหมยพูดอย่างแน่วแน่และชัดเจน
อ่านเพิ่มเติม
เรียกร้องค่าเสียหาย
เรียกร้องค่าเสียหายหลิวฉางเหอเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่รับปากลูกสาวบ้านซ่งไปคือเรื่องที่ผิดมหันต์ และเพิ่งคิดได้ว่าการที่ซ่งอวี้เหมยท้าทายทุกคนแบบนี้ย่อมต้องมีไม้ตาย‘หรือว่าเธอไม่ได้ขโมยของจริง’ เขาได้แต่คิดอยู่ในใจ แต่สุดท้ายก็ต้องเดินเข้าไปตรวจค้นในบ้านซ่งชาวบ้านคนอื่นที่รอดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็สาแก่ใจ เมื่อเห็นหัวหน้าหลิวและอีกหลายคนเดินเข้าไปตรวจค้นบ้านซ่ง หนึ่งในนั้นคือหญิงจากบ้านถังเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว หัวหน้าหลิวก็นำทุกคนตรวจค้นทันที เมื่อพบเงินในบ้านมีไม่กี่หยวน ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือเงินของบ้านซ่งจึงไม่สนใจอะไร และพอเข้าไปตรวจในครัวกลับไม่พบอาหารหรือเนื้อสัตว์เลยแม้แต่น้อยอีกทั้งครัวยังคงสะอาดสะอ้านเหมือนไม่เคยมีการปรุงอาหารมาก่อน อย่างที่พวกชาวบ้านไปร้องเรียน “ไม่พบอะไรใช่ไหม” เมื่อตรวจค้นเสร็จซ่งไห่ถังจึงถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเย็นชาผสมไม่พอใจ แต่ก็มีความโล่งใจที่ไม่พบสิ่งที่คนพวกนั้นบอก“อืม เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ถือว่าจบไปก็แล้วกัน เพราะซ่งอวี้เหมยไม่ได้ทำอาหารจานเนื้อและไม่ได้ขโมยของใคร ส่วนเรื่องคลังเก็บอาหารของคอมมูน ฉันเองก็ยังไม่ได้รับการร้องเรียนว่ามีอะไรหายไป” หลิวฉางเหอพ
อ่านเพิ่มเติม
บอกเรื่องมิติกับครอบครัว
บทที่ 6 บอกเรื่องมิติกับครอบครัว“ของวิเศษที่จะทำให้บ้านซ่งของเราไม่ต้องลำบาก ต่อไปนี้เราจะมีอาหารจานเนื้อกินตลอด และอาจจะเอาไปขายเพื่อหาเงินเข้าบ้านด้วยนะ ทุกคนดูนี่นะ”หญิงสาวพูดอย่างจริงจัง พูดจบก็แบมือแล้วเรียกเอาผลไม้ออกมา นี่จึงสร้างความตกตะลึงให้กับคนในครอบครัวเป็นอย่างมาก“พี่ทำได้ยังไง” ซ่งเจ๋อหมิงหยิบผลไม้มาจากมือพี่สาวแล้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“มันเป็นมิติวิเศษที่ยายคนนั้นให้มาน่ะ นี่ยังเรียกของได้อีกหลายอย่างนะ” หญิงสาวตอบกลับไปยิ้ม ๆ แล้วเรียกเนื้อหมูออกมาวางไว้ที่โต๊ะตรงหน้าทุกคนส่วนซ่งไห่ถังมองและนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเรียกสติกลับมา แล้วบอกย้ำเตือนลูกสาว “ก็ดีแล้ว แต่ต่อไปนี้ลูกอย่าไปเอาของอะไรออกมาให้คนอื่นนอกจากพวกเราเห็นนะ เข้าใจที่พ่อพูดใช่ไหม” น้ำเสียงที่บอกนั้นจริงจังมาก“นั่นสิ อวี้เหมย แม่ดีใจที่ลูกเลือกปรับปรุงตัวจนได้สิ่งที่ดีมา และแม่หวังว่าลูกจะทำได้อย่างที่รับปากยายคนนั้นไว้ อะไรที่แล้วมาก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ” หวังซิ่วจินพูดอย่างอ่อนโยนและยกมือปาดน้ำตาที่มาจากความดีใจ เพราะไม่คิดว่าสุดท้ายแล้ว ซ่งอวี้เหมยก็เลือกที่จะเปลี่ยนตัวเอง“พี่ใหญ่ ต่อไปนี้ผมจะ
อ่านเพิ่มเติม
ชวนกันเข้าเมือง
ชวนกันเข้าเมืองตอนนี้สัญญาณพักเที่ยงดังขึ้นแล้ว ทำให้ทั้งสามคนไม่ต้องกลับไปทำงานอีก เลยกินมื้อเที่ยงด้วยอาหารที่ซ่งอวี้เหมยทำไว้การที่ไม่ได้กินอาหารจานเนื้อมานาน เมื่อได้กินทุกคนจึงมีสีหน้าตื่นเต้นและกินอาหารร่วมกันอย่างอร่อย แต่ก็หยิบกินกันพอประมาณเพราะกลัวอาหารหมด จนซ่งอวี้เหมยยิ้มและบอกกับทุกคนว่า“กินกันให้หมดเลยค่ะ เดี๋ยวมื้อเย็นค่อยทำใหม่”“ไม่ได้หรอกลูก เดี๋ยวทำอาหารจานเนื้ออีก พวกชาวบ้านได้กลิ่นจะมาหาเรื่องอีก”คนเป็นแม่ไม่อยากให้เกิดเรื่องอีก จึงบอกกับลูกสาว“โธ่..แม่กินให้หมดเถอะ อย่าลืมว่าหัวหน้าหลิวให้เงินและเนื้อฉันมามากพอสมควรนะ ต่อจากนี้เราทำอาหารจานเนื้อได้โดยไม่ต้องปิดบังใคร รวมถึงทำซาลาเปาขายด้วย ฉันจะอ้างว่าเอาเนื้อที่หัวหน้าหลิวให้มาทำอาหาร และวันต่อไปก็จะบอกว่าเอาเงินที่ได้มาไปหาซื้อเนื้อในเมือง และฉันคิดว่าช่วงบ่ายนี้ทุกคนไม่ต้องทำงานแล้ว พวกเราไปหาเงินและซื้อของเข้าบ้านกันดีกว่า”ซ่งอวี้เหมยบอกสิ่งที่เธอวางแผนไว้ให้ทุกคนฟัง และเอ่ยชวนทุกคนไปในเมืองอีกด้วย“พี่ใหญ่ พี่มีมิติวิเศษแล้ว ทำไมยังต้องไปซื้อของให้เปลืองเงินอีกล่ะ” น้องชายถามอย่างสงสัย“เราแค่แกล้งทำที
อ่านเพิ่มเติม
การค้าครั้งแรกของบ้านซ่ง
การค้าครั้งแรกของบ้านซ่งเมื่อจัดร้านเสร็จทั้งสี่คนก็ช่วยกันเรียกลูกค้า เนื่องจากว่าพวกเขาไม่เห็นมีร้านขายเนื้อแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีคนซื้อ แต่กลับตรงกันข้าม ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเลยมาต่อแถวเพื่อซื้อเนื้อ และไม่ว่าจะเอาออกมาเท่าไร ก็ขายหมดเกลี้ยง“พ่อคะ นอกจากเนื้อหมูแล้ว เรายังเอาอะไรออกมาขายได้อีก พวกขนมปังขายได้ไหม” ซ่งอวี้เหมยถามอย่างไม่แน่ใจ“ได้สิ ดีเหมือนกัน เนื้อหมูพอแค่นี้ก่อน เอาอย่างอื่นออกมาขายดีกว่า ไม่อย่างนั้นเกิดใครสงสัยว่าเอาเนื้อหมูอย่างดีมาจากไหน เราจะเดือดร้อนเอา” ซ่งไห่ถังเห็นด้วยกับความคิดลูกสาว เขาไม่อยากให้เป็นที่จับตามองของกลุ่มคนในตลาดมืดสักเท่าไร จึงคิดว่าควรจะเอาอย่างอื่นมาขายด้วยดังนั้นซ่งอวี้เหมยจึงเอาขนมปังไส้ต่าง ๆ ออกมาขาย ตอนแรกแทบไม่มีใครซื้อ เพราะถือว่าเป็นของกินแปลกใหม่ ที่ไม่ค่อยมีใครขายแต่พอหญิงสาวเอาออกมาตัดเป็นชิ้น ๆ วางในถาด แล้วให้ทุกคนลองชิมทุกรสชาติ คราวนี้ล่ะแทบจะขายไม่ทัน เพราะทั้งอร่อยและราคาไม่แพง เวลาผ่านไปไม่นานทุกอย่างที่เอาออกมาหมดเกลี้ยง“ขนมปังหมดแล้วเหรอ” ลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถาม เธอได้ยินคนอื่นพูดกันว่าร้านนี้ขายขนมปังอ
อ่านเพิ่มเติม
นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น
นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นย้อนกลับมาทางด้านบ้านหลิว เมื่อหลิวฉางเหอกลับมาถึงบ้านก็แสดงสีหน้ามาพอใจออกมา ที่เขาต้องเสียเงินสิบหยวนและเนื้อหมูรวมถึงข้าวสารให้กับซ่งอวี้เหมย“ฉันพลาดท่านังผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นได้ยังไงนะ ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่ได้โง่อย่างที่ใครหลายคนเห็น” หลิวฉางเหอพูดออกมาอย่างไม่พอใจ“ถึงแม้ว่านังนั่นจะร้ายกาจและทำเรื่องน่าอับอายไปทั่ว ถึงอย่างไรฉันมองว่ามันโง่เง่าไม่มีสมอง แต่ไม่คิดว่าวันนี้มันจะทำให้พี่ต้องเสียเงินสิบหยวน ถึงแม้ว่าอาหารและข้าวสารพวกนั้นจะเบิกจากคลังได้ก็เถอะ แต่เงินตั้งสิบหยวนเชียวนะ ทำไมพี่ไม่ไปเรียกเงินจากชาวบ้านที่มารายงานล่ะ”เจียงฮุ่ยอวิ๋นเองก็มีท่าทีไม่ต่างจากสามี ถึงแม้ว่าในหมู่บ้านแห่งนี้ บ้านหลิวจะร่ำรวยที่สุด แต่เงินสิบหยวนก็ไม่ควรจะเสียโดยเปล่าประโยชน์แบบนี้ จึงบอกให้สามีไปเรียกเงินจากชาวบ้านที่มารายงาน“เรื่องนั้นฉันต้องทำอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เธอรู้ดีนี่ว่าฉันอยู่ในสายตาชาวบ้านแบบนี้ ต้องทำตัวให้คนเชื่อถือ เงินแค่สิบหยวนก็อย่าพูดมากเลย รอดูว่านังเด็กบ้านซ่งมันจะพลาดท่าอีกครั้งเมื่อไร ฉันจะเอาคืนแน่ ฉันไม่เชื่อหรอกคนเราจะเปลี่ยนไปได้ในเวลาแค่
อ่านเพิ่มเติม
ขายวันแรกก็มีคนมาหาเรื่องเสียแล้ว
ขายวันแรกก็มีคนมาหาเรื่องเสียแล้วเช้าวันต่อมา...คนบ้านซ่งตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เนื่องจากมาเตรียมของที่จะเอาขาย ซาลาเปาที่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อวานถูกเอาออกมาจากมิติ แล้วจะนำไปนึ่งอีกครั้งแม้ว่าบ้านซ่งจะยากจน แต่ดีที่ยังมีรถเข็นคันหนึ่งแถมยังมีซึ้งนึ่งอันใหญ่อยู่แล้ว เลยไม่มีปัญหาในการขายซาลาเปาครั้งนี้ซ่งอวี้เหมยเตรียมทุกอย่างกับแม่ของเธอ จากนั้นจึงทำกับข้าวไว้ให้พ่อกับน้องชาย เนื่องจากว่าตลาดเริ่มมีตั้งแต่เช้านั่นเองเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอและแม่จึงช่วยกันเข็นรถมาที่ตลาด ก่อนจะเปิดร้านเหมือนคนอื่นแต่กลายเป็นว่าร้านของเธอแทบไม่มีใครเข้ามาซื้อเลย ทั้งที่ซาลาเปาไส้หมูส่งกลิ่นหอมไปทั่วตลาด“กล้ามาขายเนอะ ใครจะซื้อของพวกเธอกัน”หญิงชาวบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดอย่างไม่พอใจ แม้จะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อได้กลิ่นซาลาเปาไส้หมูจากร้านของซ่งอวี้เหมย“ถ้าไม่ซื้อก็อย่ามาก่อกวน ฉันขายได้หรือขายไม่ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ อวี้เหมยค้าขายอย่างสุจริตแล้ว คนปรับปรุงตัวแทนที่จะสนับสนุน แต่นี่อะไร กลับมาหาเรื่องหน้าตาเฉย”หวังซิ่วจินพูดสวนกลับไปทันที เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกสาวขอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status