แค้นจุกอก 1.1

แค้นจุกอก

หลินเม่ยเม่ยเมื่อแยกตัวออกมา เธอก็รีบกลับบ้านทันที และพอมาถึงก็ถูกแม่เลี้ยงตวาดใส่ทันที เพราะเธอยังไม่ทำความสะอาดบ้านและยังไม่ได้ทำอาหารให้คนในครอบครัว

“นี่แกไปไหนมา ทำไมป่านนี้ยังไม่ทำความสะอาดบ้านและอาหารอีก” เจียงซื่อตวาดใส่อย่างไม่พอใจ

“แล้วทำไมฉันต้องทำคนเดียวล่ะ คุณและลูกสาวของคุณก็มีมือเหมือนกัน ทำไมไม่ทำเองบ้าง” หญิงสาวสวนกลับไปทันทีเหมือนกัน โดยไม่สนใจว่าใครจะมองอย่างไร จะมองว่าเธอเปลี่ยนไปจนน่าตกใจก็ตามแต่ เพราะเธอไม่อยากต้องเป็นบ่าวรับใช้ใครอีกแล้ว

“นี่แกผีเข้าเหรอ ทำไมถึงพูดจาแบบนี้กับฉัน” แม่เลี้ยงอย่างเจียงซื่อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ และรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ลูกเลี้ยงแข็งข้อกับเธอ

“ฉันไม่ได้ผีเข้าหรอก แต่ฉันเบื่อที่คอยรับใช้ทุกคนในบ้านแล้ว ตั้งแต่คุณเข้ามาในบ้านหลังนี้ ฉันก็คอยทำงานทุกอย่างให้ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่อยากทำอะไรแบบนี้อีก หวังว่าคุณจะเข้าใจ” เธอบอกไปอย่างชัดเจน และดูเบื่อหน่ายคนทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าไม่น้อยเลย

“พี่ใหญ่ พี่พูดกับแม่อย่างนั้นได้ยังไง แม่เลี้ยงพี่มาก็ตั้งหลายปีเลยนะ พี่จะเนรคุณแม่เหรอ แล้วทำไมงานบ้านพวกนี้พี่ถึงไม่ทำล่ะ” หลินเพ่ยหรานเมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มสนใจและมุงดูจึงแสร้งบีบน้ำตาและพูดออกมาอย่างน่าสงสาร

“เธอจะพูดอย่างนั้นไม่ถูกนะ ฉันแค่ลูกติดของสามีแม่เธอ แล้วที่เธอพูดว่าแม่เธอเลี้ยงฉันมาหลายปี งั้นฉันถามหน่อยสิ ฉันชอบและไม่ชอบอะไร แม่เธอบอกได้ไหม และตลอดเวลาที่ผ่านมา มีแต่ฉันทำงานบ้านและดูแลทุกคนในบ้าน แล้วที่แม่ของเธอเลี้ยงเธอมาสิบกว่าปี ฉันก็ไม่เห็นเธอทำอะไรเหมือนกัน แบบนี้เธอก็อกตัญญูน่ะสิ ใช่ไหม”

หลินเม่ยเม่ยย้อนกลับอย่างเจ็บแสบ เธอไม่คิดจะอ่อนแอและญาติดีกับคนที่คิดร้ายกับเธออีกแล้ว

หลินเพ่ยหรานไม่คิดว่าจะโดนสวนกลับแบบนี้ จึงนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเรียกสติตัวเองกลับมาได้ จึงได้พูดสวนกลับมาอีกครั้ง “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่หน้าที่ทำความสะอาดบ้าน ก็เป็นของเธอไม่ใช่เหรอ”

“หน้าที่ทำความสะอาดบ้านเป็นของส่วนรวม ไม่ใช่หน้าที่ของคนใดคนหนึ่ง เพราะตัวเธอเองก็ไม่ได้ทำงานการเกษตรเหมือนพ่อ ฉันเองก็เหนื่อยกับหน้าที่นี้มามากพอแล้ว ดังนั้นต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำงานบ้านพวกนี้อีก และหากฉันทำได้ ฉันก็อยากแยกบ้านเหมือนกัน ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด” หลินเม่ยเหม่ยตอบกลับไปอย่างไม่ยินยอมเหมือนเดิม เธออยากแยกบ้านด้วยซ้ำไป

“ไม่ได้นะ!!” พอได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น หลินเพ่ยหรานก็รีบส่งเสียงร้องห้ามทันที

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ บ้านนี้ก็มีเธอกับแม่ของเธออยู่แล้วนิ ฉันแยกบ้านออกไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แถมอีกหน่อยเมื่อฉันแต่งงาน ฉันก็ต้องแยกออกไปอยู่ดี จะแยกช้าแยกเร็ว มันก็คือการแยกบ้านใช่ไหมล่ะ” หญิงสาวพูดออกมา เพราะรู้ดีว่าทำไมสองแม่ลูกนั่น ถึงรีบห้ามเรื่องแยกบ้าน

“เอาล่ะไม่ต้องเถียงกันหรอก ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอไม่ต้องการเรียกฉันว่าแม่อีกแล้วสินะ อย่างนั้นก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน แต่งานบ้านอย่างไรก็ต้องช่วยกันทำ” เจียงซื่อรีบบอกเพื่อตัดบท เพราะเธอไม่อยากให้แผนการที่วางไว้พังพินาศไปเสียก่อน เลยพยายามระงับอารมณ์และโอนอ่อนตามที่ลูกเลี้ยงพูดมา