นางร้ายหวนคืนพร้อมระบบพลิกชีวิต 80s

นางร้ายหวนคืนพร้อมระบบพลิกชีวิต 80s

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-15
โดย:  sanvittayamยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
74บท
3.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลินเม่ยเม่ย ลูกสาวบ้านหลินที่ต้องแต่งงานกับ เฉินต้าเฟย หลังจากแต่งงานไปแล้วเธอไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ไม่ใช่ว่าเขามีฐานะที่ยากจน แต่เพราะความไม่เอาไหน และยังมีหญิงมากมายนอกบ้านมากมายต่างหากล่ะ และไม่คาดคิดว่าหลังจากนั้นไม่นาน ลู่เซียวซินหลานสาวของแม่สามีที่อยู่บ้านเดียวกันแท้จริงแล้วจะกลายมาเป็นภรรยานอกสมรสของสามี รวมถึงลูกชาย (เด็กกำพร้า) ที่รับเลี้ยงมา ก็กลายเป็นลูกของเฉินต้าเฟยและลู่เซียวซินอีก หากไม่เรียกว่าตกนรกทั้งเป็นแล้วจะเรียกว่าอะไร!! เมื่อทั้งสองคนอยากเปิดเผยตัวตนจึงวางยาหลินเม่ยเม่ยจนหญิงสาวตายไป แต่เมื่อตื่นมาอีกครั้งหญิงสาวพบว่าเธอตื่นขึ้นมาก่อนที่จะแต่งงานสามวัน อีกทั้งยังมีระบบติดตัวมาด้วย ดังนั้นเมื่อมีเวลาสามวันก่อนแต่งงาน หลินเม่ยเม่ยต้องหาทางยกเลิกการแต่งงานนี้ให้ได้ หลังจากย้อนกลับมาและทุกอย่างเปลี่ยนไป หญิงสาวต้องทำอย่างไรกับชีวิตนี้กันล่ะ ระหว่างเริ่มต้นใหม่กับสามีคนนี้แล้วใช้ชีวิตให้ดี หรือเริ่มต้นใหม่กับสามีคนนี้แต่ไม่ลืมแก้แค้นคนที่ทำร้ายเธอเมื่อชาติที่แล้ว!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

อดีตที่แสนทุเรศ 1.1

子宮外妊娠の診断書を手にして、江原素羽(えばら そわ)は顔色を失いながらも、法的な夫である須藤司野(すどう つかや)に電話をかけた。

電話が数回鳴ったあと、ようやく繋がったが、彼の声はいつも通り冷淡だった。「何の用だ?」

診断書を握る手が震え、喉が詰まりそうになる。「病院に来てくれる?」

彼が返事をする前に、電話の向こうから女の喜びに満ちた声が聞こえてきた。「司野、これ、私への誕生日プレゼントなの?」

それ以上何も聞かず、彼は急いでこう言った。「こっちは忙しいから、岩治に連絡しろ」

電話が切れる直前、彼が優しく囁くのが聞こえた。「気に入った?」

「司……」

自分が何か言う前に、耳元には無情なツーツー音だけが残った。診断書を握る手がさらに白くなる。

女の声の主はすぐに分かった。司野の初恋の人、翁坂美宜(おきさか みのり)だ。

「ご家族の方は来られましたか?」

一人で戻ってきた素羽に、医者が尋ねる。

素羽の顔色はまだ血が戻らない。「自分でサインします」

経験豊富な医者は驚きもしなかった。

手術台に横たわり、素羽はぼんやりと天井を見つめる。冷たい医療器具が体内に入っていく。一筋の涙が頬を伝い、髪に濡れて消えた。

自嘲するしかない。自分なんて、縁起直しの花嫁として須藤家に入っただけの存在。彼の本命には、到底かなわない。

素羽と司野の結婚は、そもそも古い迷信に基づいたものだった。

五年前、司野は交通事故に遭い、医者からは「もう長くは持たない」と宣告された。須藤家の人々は、若くして死なせるのは忍びなく、せめて人生を全うさせたいと願った。

ただ素羽の生年月日の運勢が司野と相性抜群だった。それだけで縁起直しの花嫁として彼女は選ばれた。本来なら、彼女の身分では須藤家に嫁ぐことなど叶わなかったはずだ。

だが、不思議なことに、結婚してわずか一ヶ月で司野は奇跡的に回復し始めた。

医学が救えなかった命を、運命が救った。その恩で、素羽は須藤家の奥様としての地位をしっかり掴んだ。

「福を呼ぶ嫁」と言われたのも、このためだった。

実は、美宜が帰国する前は、司野は素羽に悪くなかった。愛はなかったが、互いに礼儀正しく過ごしていた。

だが、美宜が帰国してから、すべてが変わった。

平穏だった湖面に石が投げ込まれたように、静かな日々がかき乱されていった。

手術台を降り、素羽は真っ白な顔で病院を後にした。

「奥様」

突然現れたのは、司野の秘書である戸田岩治(とだ いわじ)だ。素羽は一瞬だけ目を輝かせて黒塗りの車を見た。

岩治は淡々と言った。「須藤社長は、手が離せません」

その一言で、素羽の瞳から光が消え、力なく微笑む。自分は、まだ期待していたのだろうか。

帰りの車中、素羽のスマホに一件のメッセージが届く。

送信者は美宜の自撮り写真。これが初めてではない。削除すべき連絡先なのに、自分は消せずにいた。

彼女の誇らしげな笑顔よりも、素羽が目を止めたのは彼女の首元に輝くネックレスだった。

【どう?似合ってるでしょ?司野がくれたの】

そのダイヤのネックレスは一ヶ月前、素羽が司野と一緒にオークションで落札した品だった。

あれは、結婚五周年の記念日プレゼントだと思っていた。まさか、自分の思い違いだったのだ。

景苑(けいえん)別荘にて。

家に入ると、すぐに家政婦の森山(もりやま)が駆け寄ってきた。「奥様、食材はすべて準備できております」

素羽はその言葉に少しだけ足を止めた。「もういい。必要ないから」

今日は、本来なら自分と司野の結婚五周年の記念日だった。彼と一緒にお祝いしようと、豪華な晩ご飯を作るつもりだったのだ。

けれど、記念日よりも、彼の想い人の誕生日の方が、司野にとっては大切な日だった。

森山は素羽の顔色が悪いことに気づき、何か声をかけようとしたが、彼女はすでに階段を上がってしまった。

部屋に入る前、素羽は振り返って言った。「私の晩ご飯は用意しなくていい」

白い月が夜空に輝くころ、司野は家に帰ってきた。

玄関で森山が彼のコートを受け取る。

いつもなら迎えに来るはずの人影が見えず、司野は「彼女は?」と尋ねた。

「奥様はもうお休みになっています」

主寝室。

素羽はベッドの上に横になっていた。もともと眠りが浅い彼女は、車のエンジンが止まる音で目が覚めていた。今夜は帰ってこないと思っていたのに。

部屋の扉が開き、ベッドが沈む。すぐそばに、慣れ親しんだ香りと、熱い吐息が首筋にかかる。

何年も同じベッドで眠ってきたのだから、彼の意図くらい分かっている。

素羽はその手を押さえ、はっきりと拒否した。

司野は意外そうに眉を上げる。普段なら彼女はいつも積極的だったのに。

「どうした?」

素羽は静かに答えた。「生理中なの」

「今日は排卵日じゃなかったか?」

その言葉に、素羽の瞳には皮肉が浮かぶ。以前なら、彼の「気遣い」を自分への想いだと勘違いして、都合よく受け止めていた。

でも、もう目を覚ますべきだ。

実際、彼が日付を覚えているのは、須藤家が子どもを望んでいるからに過ぎない。彼はそのチャンスを無駄にしたくなかっただけ。

だから毎月、この時期になると、彼はまるで発情した雄牛のように精を尽くす。

だが、数時間前に彼は父親になるチャンスを失ってしまったことを、まだ知らない。

素羽はそっとお腹に手を当てる。縁のなかった子どもを思い出し、心臓がぎゅっと掴まれるようで、息が苦しくなる。

妊娠を知ってから、子宮外妊娠だと告げられるまで、たった三十分。けれど、その時間は天国から地獄への転落だった。

絶望と苦痛の中で、夫は自分を置き去りにし、昔の恋人と甘い時を過ごしていた。

喉がつまって、鼻の奥がまたツンと痛む。

司野は、彼女の青白い顔を見てようやく尋ねた。「病院で何してた?どこか調子悪いのか?」

その遅すぎる気遣いは、彼女の心を少しも温めなかった。むしろ、胸が冷えきるばかり。

十年間。五年間の片思い、五年間の結婚生活。自分の人生の半分は、彼のために費やしてきた。

「離婚しよう」

もう、これ以上待つのは、やめよう。

司野の表情は変わらない。無表情のまま、彼女の額に手を当てる。「熱でもあるのか?」

素羽はその手を払いのけ、決意を込めて言う。「もう、あなたの恋の邪魔はしたくない。離婚して、美宜と堂々と付き合えばいい。もう隠れる必要もない」

その言葉に、司野はほんの少しだけ眉をひそめた。「美宜に嫉妬してるのか?」

嫉妬?自分にそんな資格があるのか?

美宜の言葉を思い出す。愛されない者こそが「恋の三角関係の第三者」だと。自分のような「第三者」に、何の資格がある?

「俺と美宜は何もない。ただの友達だ」

友達?ベッドを共にする友達?

素羽は心の痛みを押し殺しながら、淡々と言った。「明日、弁護士に離婚協議書を作ってもらう。離婚は私から言い出すけど、悪いのはあなた。補償はちゃんと請求するから」

彼女は聖女ではない。何もかも丸ごと差し出すつもりはなかった。

愛は手に入らなかった。せめて、お金くらいは失いたくない。

離婚後の暮らしが、須藤家にいる今より苦しくなるのは分かっている。だからこそ、お金まで手放すつもりはない。

その時、無表情だった司野の顔に、ついに波紋が走った。彼女の理不尽に苛立ったようだ。

「急に何を怒ってる?俺が病院に付き添えなかったからか?岩治を迎えに行かせただろ?前は、そんな小さいことで怒る女じゃなかったな」

その言葉に、素羽の胸がきつく締めつけられる。まるで、秘書に迎えに来させたことが大きな恩であるかのような言い方。

「今日が何の日か、覚えてる?」

司野の目に、一瞬困惑の色が浮かぶ。その様子を見て、素羽はさらに冷たい笑みを浮かべた。

「お前の誕生日か?」

素羽は珍しく、棘のある声で言い放つ。「須藤社長、心の中で誰のこと考えてるの?」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องน่าติดตาม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-03-31 09:15:35
0
0
74
อดีตที่แสนทุเรศ 1.1
อดีตที่แสนทุเรศหลินเม่ยเม่ยสตรีจากบ้านหลิน เธอเหมือนตัวคนเดียวเนื่องจากว่าแม่ของเธอตายไปแล้ว ส่วนพ่อก็มีภรรยาใหม่อีกทั้งยังมีน้องสาวต่างแม่คนหนึ่งแต่ทว่าน้องสาวคนนี้ไม่ได้มองเธอเป็นพี่สาวเลยแม้แต่น้อย แต่มองเหมือนคนรับใช้มากกว่า เรื่องที่คนพูดว่าการมีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีก็พ่อเลี้ยงเหมือนกัน เนื่องจากตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งไหนที่ดี มักจะตกไปอยู่กับน้องสาวทั้งหมด ส่วนเธอได้รับแต่ของเหลือทั้งนั้นน้องสาวต่างมารดามีสัญญากับหมั้นหมายกับบ้านสกุลเฉิน แต่ทว่าตอนนี้เธอมองว่าบ้านเฉินกลับล้มละลายไม่เหลืออะไร กลายเป็นคนยากจนที่สุด ทำให้หลินเพ่ยหรานไม่อยากแต่งเข้าตระกูลเฉินตามสัญญา แต่ถ้าหากไม่แต่ง เงินที่เคยได้รับมาในการหมั้นหมายจะต้องส่งคืนให้กับบ้านเฉิน ทำให้สองแม่ลูกวางแผนชั่วร้าย โดยการให้หลินเม่ยเม่ยแต่งงานแทน และทั้งสองคนก็ทำได้สำเร็จแม้จะไม่เต็มใจ แต่เมื่อแต่งเข้าบ้านเฉินแล้ว หลินเม่ยเม่ยย่อมต้องเชื่อฟังสามีและครอบครัวของเธอ เธอต้องทำงานบ้านทุกอย่าง และต้องออกไปรับจ้างเพื่อหาเงินมาให้ครอบครัวสามีใช้จ่ายซึ่งในบ้านเฉินนอกจากจะมีคนครอบครัวของสามีแล้ว ยังมีหลานสาวของแม่สามีและลูกของเธอมาอาศั
อ่านเพิ่มเติม
อดีตที่แสนทุเรศ 1.2
พ่อค้าไปเอาถุงมาใส่ต่างหูไม่นานก็เดินออกมา เขาเอาต่างหูใส่ถุงต่อหน้าเธอ แล้วยื่นส่งให้พร้อมรอยยิ้ม“ขอบคุณมากนะ”หลินเม่ยเม่ยเอ่ยขอบคุณพร้อมกับค้อมหัวเล็กน้อย แล้วรับเอาถุงต่างหูใส่ลงไปในถุงเงิน ที่เธอแอบซ่อนคนบ้านสามีอย่างดีหญิงสาวเดินออกมาอย่างสุขใจ เวลานี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะไม่มีเงินเหลือแล้วก็ตาม แต่ก็ยังพอเงินจ่ายค่ารถกลับเข้าหมู่บ้านหญิงสาวลงจากรถก็รีบเดินกลับบ้าน เพราะยังมีงานให้ทำอีกมาก แต่แล้วพอมามาถึงบ้านเฉิน กลับได้ยินเรื่องที่น่าตกใจอย่างมาก นั่นเพราะได้รับรู้ว่าหลานสาวของแม่สามีอย่างลู่เซียวซิน คือภรรยาอีกคนของสามีเธอ และที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นก็คือ หลานชายที่เธอดูแลไม่ต่างจากลูกของตัวเอง เป็นลูกของทั้งสองคนนั่นเอง!!หูทั้งสองข้างของหลินเม่ยเม่ยได้ยินชัดเจน น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่รู้ตัว เพราะแม้ว่าเฉินต้าเฟยจะไม่ใช่คนดี ค่อนข้างไปทางเลวร้ายมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ไม่ว่าการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้จะเลวร้ายแค่ไหน เธอก็ต้องยอมอดทน เพราะแต่งเข้ามาแล้วหลินเม่ยเม่ยปาดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วตั้งใจหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แต่ทว่ากลับ
อ่านเพิ่มเติม
กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้น 1.1
กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้นหลายวันต่อมา...หลินเม่ยเม่ยยังคงทนกล้ำกลืนอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอตั้งใจว่าจะแอบเก็บเงินอีกสักพัก แล้วค่อยหาลู่ทางออกจากที่นี่และหย่าขาดกับชายชั่วอย่างเฉินต้าเฟยวันนี้ทุกอย่างดูสงบเงียบไปหมด จนหลินเม่ยเม่ยแปลกใจ เพราะทุกคนในบ้านไม่ได้ตั้งท่าหาเรื่องเธอเลยสักครั้งเดียว ทุกคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเองซึ่งก็คือการนอนเล่น และการเดินเล่นคุยกับคนอื่น ๆ เท่านั้น เพราะตอนนี้ในหมู่บ้านไม่ได้บังคับให้ทุกคนในบ้านทำงานการเกษตรเหมือนหลายปีก่อน โดยให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของแต่ละคนมากกว่า ทำให้บ้านเฉินไม่มีใครเข้าทำงานการเกษตรเลยสักคนเดียวการกินอยู่ของพวกเขา ขึ้นกับหลินเม่ยเม่ยเพียงคนเดียวเท่านั้น!“เม่ยเม่ย วันนี้หล่อนกินอาหารที่บ้านนี่แหละ กับข้าวเหลือฉันกลัวมันจะเสีย” เลี่ยงจื่อเดินเข้ามาบอก เพราะเห็นว่าลูกสะใภ้เตรียมตัวจะไปหางานทำในเมืองแล้วทันทีที่ได้ยินแม่สามีบอกแบบนั้น แม้จะแปลกใจแค่ไหน แต่หลินเม่ยเม่ยก็ยอมทำตามแต่โดยดี โดยไม่รู้เลยว่านี่คือการมีลมหายใจครั้งสุดท้ายของเธอ“ค่ะแม่”หลินเม่ยเม่ยตอบรับอย่างดีใจ และเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ‘ไม่คิดว่าอาหารที่ดีแบบน
อ่านเพิ่มเติม
กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้น 1.2
ย้อนเวลากลับไปบ้านหลิน เวลานี้ดูจะวุ่นวายอย่างมาก เพราะบ้านเฉินส่งแม่สื่อมาด้วยเรื่องสัญญาหมั้นหมาย ทำให้หลินเพ่ยหรานที่เป็นว่าที่เจ้าสาวกรีดร้องโวยวายออกมา เพราะเธอไม่ยินดีที่จะแต่งงานในครั้งนี้“ฉันไม่แต่งนะแม่ อย่างไรฉันก็ไม่แต่ง ในหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้างว่า เฉินต้าเฟยทั้งขี้เกียจและหาดีแทบไม่เจอ หากฉันแต่งงานเข้าบ้านเฉินไป ไม่ต่างกับส่งให้ฉันไปตกนรกทั้งเป็นเลยเหรอ”หลินเพ่ยหรานบอกกับคนเป็นแม่อย่างไม่พอใจ“หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร ฉันก็ไม่ยินดีที่จะแต่งงานในครั้งนี้”“แล้วแกจะให้ฉันทำอย่างไร ในเมื่อสัญญาหมั้นหมายมันมีมานานแล้ว ที่สำคัญอีกสามวันงานแต่งก็เกิดขึ้น จะปรับเปลี่ยนอะไรตอนนี้ก็ทำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นเงินหมั้นหมายที่บ้านหลินรับไว้ก็หลายร้อยหยวน หรือแกมีเงินคืนบ้านนั้นล่ะ” เจียงซื่อพูดขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว เธอก็ไม่พอใจอย่างมากกับเรื่องนี้ไม่ต่างจากลูกสาว และเธอก็ไม่ต้องการคืนเงินให้กับบ้านเฉิน“เงินตั้งห้าร้อยหยวนเชียวนะ แล้วที่สำคัญ เงินบ้านเราก็เหลือไม่เยอะแล้วด้วย ทางออกเดียวคือแกต้องแต่งงานเข้าบ้านเฉินตามกำหนด” เธอบอกกับลูกสาวเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์ “แม่ไม่ต้องทำอะไรและเราไม่ต้อ
อ่านเพิ่มเติม
ระบบที่ตามมา 1.1
3 ระบบที่ตามมาหลินเม่ยเม่ยกวาดสายตามองรอบ ๆ ตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นสถานที่ไหนสวยเท่าที่นี่มาก่อน บ้านหลังนี้สร้างใหญ่โตด้วยไม้โบราณที่หายาก เมื่อเดินเข้ามาที่สวน เธอก็พบกับน้ำตกที่ใสสะอาด ทำให้ต้องเดินเข้าไปจิบกินอย่างหิวกระหายขณะนั้นร่างที่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าสดชื่นขึ้นมาจนน่าตกใจ“อย่าบอกนะว่านี่คือน้ำวิเศษ” เธอพูดอย่างตื่นเต้นตอนนั้นเองก็มีจอภาพบางอย่างพร้อมกับเสียงปริศนาดังขึ้นมา “สวัสดีเจ้านาย ฉันคือระบบแลกเปลี่ยน เพื่อพลิกชีวิตเจ้านายค่ะ”“หมายความว่าอย่างไร แล้วสถานที่แห่งนี้คือระบบด้วยหรือเปล่า” หญิงสาวถามกลับอย่างตกใจ เธอยังคงมึนงงกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย“สถานที่แห่งนี้เรียกว่ามิติค่ะเจ้านาย ที่นี่ไม่ต่างจากบ้านพักของเจ้านาย ส่วนน้ำตกนั่นคือน้ำตกวิเศษ ที่สามารถรักษาอาการเหนื่อยล้าและเจ็บป่วยได้ส่วนหน้าจอนั้นคือระบบแลกเปลี่ยน เจ้านายสามารถหาสินค้าเข้ามาแลกเปลี่ยนกับข้าวของ ที่มีอยู่ในระบบได้ตามต้องการ ไม่ว่าเจ้านายจะหาสิ่งใดเข้ามา สิ่งของเหล่านั้นจะเปลี่ยนเป็นเหรียญให้ เพื่อที่เจ้านายจะใช้ซื้อสินค้าในระบบออกไปได้ ส่วนฉันคือเสี่ยวฟาง ผู้ช่วยของเจ้านายค่ะ”เสี่ยวฟา
อ่านเพิ่มเติม
ระบบที่ตามมา 1.2
“ฉันจะลองคิดดูก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ฉันต้องจัดการสองแม่ลูกมหาภัยนั่นก่อน อย่างไรตอนนี้ฉันจะออกไปลองระบบดูก่อนว่า สามารถเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนได้บ้าง” หลินเม่ยเม่ยตอบกลับไปและบอกความต้องการของตนเองตอนนี้เธอต้องการสะสมเหรียญให้ได้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเอาของในระบบมาใช้ตอนไหนบ้าง ก่อนจะนึกบางอย่างได้“แล้วต่างหูคู่นี้ฉันต้องถอดเก็บไหม หากสองแม่ลูกนั่นเห็นคงต้องขโมยไปแน่นอน” เธอจับหูตัวเองแล้วถามขึ้นมา“เจ้านายไม่ต้องกังวลไป ไม่มีใครเห็นแน่นอน” เสี่ยวฟางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ“อืม ขอบใจนะ” เธอพูดขอบใจและยิ้มอย่างพึงพอใจจากนั้นหลินเม่ยเม่ยจึงหลับตาลงและนึกถึงห้องนอนของตนเองในบ้านหลินอีกครั้ง เมื่อลืมตาก็พบว่าเธอกลับมาที่ห้องจริง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้อง ด้วยท่าทางที่มั่นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนหลินเม่ยเม่ยออกมาแล้วก็ไม่พบใครเลยสักคน หญิงสาวพูดกับตนเองเบา ๆ ออกมา“ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกนั่นไปไหน ส่วนพ่อก็คงอยู่ในคอมมูนเพื่อทำงานการเกษตรเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่มีการบังคับให้ทำทุกคนและทุกบ้านแล้วก็ตาม ส่วนฉันไปบนเขาดีกว่า เผื่อจะหาของเข้ามาเพื่อแลกเหรียญกับระบบได้” จากนั้
อ่านเพิ่มเติม
น่ารังเกียจไม่ต่างกัน 1.1
น่ารังเกียจไม่ต่างกันหลังจากที่หลินเพ่ยหรานและแม่ของเธอวางแผนจัดการกับหลินเม่ยเม่ยแล้ว ทั้งสองจึงออกจากบ้านมาที่ตลาด เพื่อหาซื้อของกินของใช้ ในใจนั้นก็หวังว่าแผนการที่วางไว้จะสำเร็จแต่ไม่คิดว่าจะได้มาพบกับคนบ้านเฉิน ซึ่งนั่นก็คือเลี่ยงจื่อที่อุ้มเด็กคนหนึ่งมาด้วย ดูเหมือนว่าเธอจะรักเด็กคนนี้มาก ข้างกันก็มีหญิงสาวอีกสองคนที่ดูเหมือนจะสนิทกันมาก“แม่ นั่นมันคนบ้านเฉินไม่ใช่เหรอ แล้วเด็กนั่นคือใครกัน”หลินเพ่ยหรานสะกิดให้แม่ตัวเองดูคนบ้านเฉินและกระซิบถามอย่างสงสัย เธอรู้สึกว่าบ้านเฉินน่าจะมีความลับบางอย่างซุกซ่อน แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร “แกจะสงสัยไปทำไม ในเมื่อตัวแกไม่ได้แต่งเข้าบ้านนั้นสักหน่อย คนที่ต้องแต่งคือนังเม่ยเม่ยต่างหากล่ะ ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นภรรยาเก็บของเฉินต้าเฟย หรือต่อให้เด็กชายคนนั้นจะเป็นหลานคนแรกของบ้านเฉินก็ตาม แล้วแกจะเดือดร้อนทำไม ไม่ดีหรือที่นังเม่ยเม่ยต้องอยู่ในนรกที่บ้านเฉินกำหนดไว้”เจียงซื่อพูดออกมาอย่างสะใจ ในชะตากรรมที่หลินเม่ยเม่ยจะได้พบเจอ เธอไม่ชอบลูกเลี้ยงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายจะยอมเธอทุกอย่างก็ตาม“ที่แม่พูดมามันก็จริง ฉันขอภาวนาให้สองค
อ่านเพิ่มเติม
น่ารังเกียจไม่ต่างกัน 1.2
แต่วันนี้เหมือนเขาจะมือขึ้น เล่นได้เยอะจนปลดหนี้ได้หมด แถมยังใจดีซื้ออาหารกลับมาบ้านอีกด้วยระหว่างทางกลับบ้านก็ได้พบกับสองแม่ลูกจากบ้านหลิน ทำให้หลินเพ่ยหรานแสร้งยั่วยวนเขา เพื่อให้มาพบกับเธอที่บ้านหลินก่อนวันแต่งงาน เธอกับแม่จะได้ตามแผนเปลี่ยนตัวเจ้าสาวอย่างที่วางไว้“พี่ต้าเฟย อีกไม่กี่วันเราก็ต้องแต่งงานกันแล้ว ฉันอยากชวนพี่มากินอาหารที่บ้านหลินสักครั้งจะได้ไหมคะ และอยากให้เราไปมาหาสู่กันบ้าง” หลินเพ่ยหรานพูดอย่างอ่อนหวานและยิ้มให้เขา“อย่างนั้นฉันจะไปหาเธอที่บ้านหลินก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มตอบรับทันทีโดยสายตาก็มองเธออย่างพึงพอใจ“มาเถอะ น้าจะได้ทำอาหารเลี้ยงเธอบ้าง เพราะอีกไม่กี่วัน เพ่ยหรานของน้าก็ต้องแต่งเข้าบ้านเฉิน ถือว่ากินเลี้ยงฉลองส่งท้ายก็แล้วกันนะ” เจียงซื่อพูดสนับสนุนลูกสาวอีกคน คล้ายกับอยากเลี้ยงส่งลูกสาวและว่าที่ลูกเขย เหมือนแม่ที่ใจดีคนหนึ่ง“ครับ อีกสองวันผมจะไปกินอาหารที่บ้านหลินแน่นอน อย่างไรวันนี้ผมขอตัวไปก่อนนะครับ” เฉินต้าเฟยตอบรับและกล่าวลาอย่างสุภาพ แล้วเดินออกมาด้วยท่าทีที่สุขุม เพราะไม่ต้องการให้บ้านว่าที่ภรรยามองตนเองไม่ดี“หึ๊ย ฉันละขยะแขยงมันเหลือเกินแม่ คน
อ่านเพิ่มเติม
พบเจอโดยบังเอิญ 1.1
พบเจอโดยบังเอิญหลินเม่ยเม่ยและซูผิงเนี่ยน เมื่อเดินมาถึงตลาดก็มองหาที่เพื่อจะวางขายสินค้า เมื่อได้ที่ถูกใจแล้วจึงรีบนั่งลงและวางของขาย ก่อนจะส่งเสียงเรียกลูกค้าเหมือนร้านอื่น“ไข่ไก่และของป่าสดใหม่ ราคาถูกอยู่ทางนี้ค่ะ เชิญมาเลือกซื้อหาได้นะคะ” ซูผิงเนี่ยนตะโกนเรียกลูกค้าและชูไข่ไก่ขึ้นด้วยไม่นานก็มีหญิงวัยกลางคนแต่งตัวดีเดินเข้ามา แล้วซื้อหน่อไม้ไปสามหัว รวมกับไข่อีกห้าฟองจากนั้นการค้าของทั้งคู่ก็ดีมาก มีลูกค้าเข้ามาไม่กี่คน สินค้าก็หมดแล้ว ซูเผิงเนี่ยนจึงพาสหายไปกินบะหมี่ที่เปิดขายอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ แต่ระหว่างเดินอยู่นั้น กลับพบหญิงสูงวัยคนหนึ่ง ซึ่งยืนตัวโอนเอนคล้ายกำลังจะเป็นลม ทั้งสองจึงรีบเข้าไปดู“เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณป้า” หลินเม่ยเม่ยถามอย่างเป็นห่วง และตอนนี้ก็มีเสียงของเสี่ยวฟางดังเข้ามาในหัว‘ผู้หญิงคนนี้น้ำตาลตก เจ้านายแค่เอาลูกอมมาให้กินสักหน่อย เดี๋ยวเธอก็ฟื้นแล้วค่อยพาเธอไปโรงพยาบาล’ ‘อืม ขอบใจมากนะ’ หลินเม่ยเม่ยตอบรับในใจ ก่อนจะแสร้งหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแกะเปลือกออกใส่ในปากของหญิงสูงวัยคนนี้ทันทีไม่นานอาการของเธอก็ดีขึ้น แล้วรีบเอ่ยขอบคุณคนที่ช่วยไว
อ่านเพิ่มเติม
พบเจอโดยบังเอิญ 1.2
พอมาถึงก็พบแม่ของตนนอนอยู่ที่เตียงผู้ป่วย โดยมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งเฝ้า เขาจึงเดินเข้ามาแล้วรีบเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณมากนะครับ ที่ช่วยแม่ผมไว้” เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อคุณมาแล้ว อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” หลินเม่ยเม่ยตอบรับคำขอบคุณและรีบขอตัวกลับทันที เมื่อเห็นว่าลูกชายของอีกฝ่ายมาถึงแล้ว จากนั้นเธอจึงหันมาหากู้อี้หนิงแม่ของเมิ่งเฟยเทียน“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วถ้าคุณป้ายังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล พรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ คุณป้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ เดี๋ยวฉันจะเอามาฝาก”เธอถามออกมาอย่างคนมีน้ำใจ เพราะคิดว่าอย่างน้อยผูกมิตรเอาไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะถ้าแผนการที่เธอวางไว้ไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องใช้แผนสอง นั่นก็คือทำอย่างไรก็ได้ เพื่อให้ได้แต่งงานกับเมิ่งเฟยเทียนคนนี้“ไม่ต้องเอาอะไรมาฝากหรอกจ้ะ แค่มาเยี่ยมป้าก็ดีใจและขอบใจมากแล้ว ดูเหมือนว่าหมอจะให้ป้านอนอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสักสองสามวันเพื่อดูอาการ หากเม่ยเม่ยไม่มีอะไรทำ หรือว่าไม่มีธุระที่ไหน ก็มาคุยเล่นกับป้าที่นี่ได้นะ ป้ารู้สึกถูกชะตากับหนูมาก”กู้อี้หนิงบอกอย่างเป็นกันเอง เพราะแค่หญิงสาวตรงหน้ามาเย
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status