INICIAR SESIÓN“อาตี๋น้อยแข็งแรงมากเลยนะคะ คุณว่าไหม”ผกาแก้วหันไปเอ่ยถามสามีขณะที่อุ้มหลานชายตัวน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมอกของเธอ หวนนึกถึงวันที่อัคนีลืมตาดูโลกครั้งแรก“นั่นสิคุณ หน้าตาเหมือนผมไม่มีผิด”เฟยหรงชะโงกหน้าดูหลานชายพร้อมกับคิดว่าหน้าตาของหลานละไม้คล้ายกับเขา“เหมือนผมต่างหากล่ะครับป๊า”คราวนี้เป็
หญิงสาวในชุดคลุมท้องสีชมพูหวานเดินลงมาด้วยท่าทางอุ้ยอ้ายลงมาจากบันไดโดยมีพี่พยาบาลที่อัคนีจ้างมีดูแลคอยประคองเธอไว้ ด้วยอายุครรภ์เก้าเดือนทำให้เธอไม่ค่อยจะเดินคล่องตัวเหมือนแต่ก่อนเท่าไรนัก แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเท่ากับอาการปวดหน่วงๆ ที่ท้องเป็นสัญญาณว่าใกล้จะคลอดเต็มทน อีกไม่กี่วันแล้วสินะที่เธอจะได้
ลินินที่ได้ฟังทุรดตัวลงนั่งแต่ก็ถูกอัคนีมาประคองตัวเองไว้เสียก่อน เหตุการณ์ครั้งที่สูญเสียแม่เธอยังคงไม่มีลืม ทั้งกลิ่นคาวเลือด ร่างที่ไร้วิญญาณเย็นอย่างกับน้ำแข็งประดังเข้ามา“ฮึก ทำไมคุณถึงไม่บอก ฮึก นิล”เธอร้องไห้ก่อนจะทุบอกแกร่งแรงๆ ทำไมอัคนีถึงไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเธอ ทำไมอัคนีถึงปล่อยให้เธอเข
(ต้องขอโทษหนูด้วยนะจ๊ะ เมื่อวานที่หนูกลับไปมีคนติดต่อขอซื้อตึกของป้าไปแล้ว)เสียงปลายสายพูดบอกอดีตนางร้าย หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ฟัง เมื่อวานนี้ยังพูดคุยตกลงเรื่องทำสัญญากันอยู่แล้วเลย แล้วไหงป้าเจ้าของตึกกลับโทรมาหาเธอพร้อมกับบอกขายตึกให้คนอื่นไปแล้ว“ได้ไงคะ เมื่อวานยังตกลงกับนิลอยู่เลย”
ลินินพอมีเงินเก็บอยู่บ้างจำนวนหนึ่งซึ่งได้จากน้ำพักน้ำแรงในการแสดงละคร ส่วนเงินที่อัคนีโอนให้ใช้ทุกเดือนเธอแยกบัญชีเอาไว้และไม่คิดนำมันมาใช้รอเวลาที่จะคืนเจ้าของเดิมทุกบาททุกสตางค์ เธอเอาเงินก้อนสุดท้ายที่เธอมีมาลงทุนเพื่อที่จะสานฝันของแม่และเธอให้เป็นจริง หวังว่าอาชีพนี้จะเป็นอาชีพให้เธอเลี้ยงปากเล
6 เดือนผ่านไปหญิงสาวในชุดคลุมท้องสีฟ้าซึ่งเป็นสีที่เธอชอบเดินออกมาด้วยท่าทีอุ้ยอ้ายเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ ก่อนจะสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด หลังจากที่กรมอุตุในวิทยุที่เธอใช้ฟังอยู่เป็นประจำบอกว่าพายุได้พัดผ่านจากไทยไปแล้วก็คงจะมีแดดให้หญิงสาวไม่ได้ตากเสื้อผ้าแห้งบ้างอดีตนางร้ายลงจากเรือนไม้ของตัว
หลังจากที่อัคนีหลับสนิทเธอก็แอบย่องออกมาจากโรงแรม ลินินแบกหัวใจที่แสนบอบช้ำกลับบ้าน ก่อนจะตรงไปเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำฝักบัวรดกายพร้อมกับถูแขนขาแรงๆ จนผิวแดงเถือก เธอเกลียดเขา แต่มากกว่านั้นเธอเกลียดตัวเองที่ปล่อยใจให้เผลอมีความรู้สึกกับเขาจนยากที่ถอนตัวได้ ทำไมกันนะ การมีความรักมันถึงเจ็บปวดทุกข์ทรมานข
สองอาทิตย์ผ่านไปวันนี้เป็นวันที่ลินินต้องมาถ่ายรายการที่เจ้าตัวรับงานไว้เมื่อสองเดือนก่อน หลังจากที่กลับมาจากโรงแรม ลินินก็ใช้เวลาในการทบทวนตัวเองอยู่นาน ว่าเธอควรจะทำยังไงกับชีวิตของเธอดี การอยู่ในวงการบันเทิงใช่ว่าจะคือความฝันของเธอ แต่ที่เธอทำอยู่ก็เพราะมันสร้างรายได้ให้กับเธอมหาศาล ครั้นจะลาวงก
“ไม่คิดว่าไอ้แมนมันจะหาขอเด็ดมาให้ขนาดนี้”ไฟ หรือ อัคนี จารุสิงขร ในวัยสามสิบสอง ใบหน้าคมคาย ปากหนาได้รูป ตาคมราวกับเหยี่ยวจ้องจะกินเหยื่อ พูดบอกพร้อมกับเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มดวงตาคมกริบมองร่างอวบอิ่มด้วยสายตาลวนลาม ในใจชื่นชมลูกน้องคนสนิทที่พาของเด็ดมาให้ จากอารมณ์คุกรุ่นจากการคุยธุรกิจเมื่อชั่วโม
“เมื่อไรแกจะเลิกเล่นตัวสักทียัยนิล กับอีกแค่ไปกินข้าวสองสามชั่วโมงมันจะอะไรกันนักกันหนา”เสียงแหลมเล็กของผู้จัดการส่วนตัวอย่างแววตาเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย หญิงวัยกลางคนตัวเล็กผมยาวหยิกใบหน้าบึ้งตึงเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มกับกระโปรงยีนส์สีน้ำเงินเข้มตัวโปรด ทิ้งตัวลงนั่งลงตรงกันข้ามกับดาราสาว“พี่ตาน







