INTRO

ร้านอาหารชื่อดัง

ตึก

ตึก

ตึก

เสียงดังทุกท่วงจังหวะจากการเดินกระทืบเท้าตลอดระยะเส้นทางบ่งบอกถึงความไม่พอใจซึ่งฉายชัดผ่านสีหน้าบึ้งตึงของเธอ สายน้ำ นภชนก

หนึ่งมือถือสมาร์ตฟึนบหูพร้อมเปล่งเสียงพูดคุยกับบุคคลปลายสายคล้ายระบายโทสะ ส่วนอีกมือก็จัดการเปิดประตูสู่ชั้นดาดฟ้าของร้านอาหารในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

“ฉันไม่น่าหลวมตัวมาตามนัดเลยเหอะ คิดไว้ไม่มีผิดว่ามันจะต้องออกมาเป็นแบบนี้” น้ำเสียงไม่พอใจกรอกลงโทรศัพท์ราคาแพงพลันยกมือขึ้นเสยผมอย่างคนหัวเสีย วันนี้เธออุตส่าห์เตรียมความพร้อมออกมาคุยงานกับลูกค้าแล้วแท้ ๆ ทว่าทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่าเสียอย่างนั้น

(ใจเย็น ๆ ก่อนน่า ยังไงก็หนีออกมาได้แล้วนี่ แล้วตอนนี้อยู่ไหนเหรอให้ไปรับไหม)

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่อยากรบกวนน่ะ อีกอย่างวันนี้ฉันเอารถมาเองด้วยนายพักผ่อนเถอะ”

(รบกงรบกวนอะไรกัน ว่าแต่ยังอยู่ที่เดิมอีกเหรอ)

“อื้ม ออกมาสูดอากาศหน่อยน่ะ”

(ว่าไงนะ! ทั้งที่มันอันตรายขนาดนั้นเนี่ยนะทำไมไม่รีบกลับล่ะฮะ!)

“นายจะเล่นใหญ่ไปทำไมเนี่ย นี่มันร้านอาหารในโรงแรมนะ ไม่ใช่ในป่าในเขาจะอันตรายอะไรกันเล่า”

(เราจะฟ้องคุณลุง.....)

“หยุดความคิดนั้นซะ ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อฉันขึ้นมา นายเจอดีแน่ไอ้ตาเก้า”

ว่าจบก็ชิงตัดสายทิ้งไปเสียดื้อ ๆ คงเป็นเพราะความขุ่นเคืองยังคงปะทุในอกอย่างต่อเนื่องพานให้หญิงสาวไม่มีอารมณ์จะสนทนากับคนปลายสายได้อีกต่อไป

“ไอ้เฒ่าหัวงูเอ๊ย!”

ก่นด่าไปถึงบุคคลมีอายุก่อนหน้านี้ที่บังอาจเอางานมาแอบอ้าง ทำทีว่าต้องการพูดคุยเกี่ยวกับสัญญาแฟรนไชส์โรงภาพยนตร์ที่บริษัทของครอบครัวเธอถือครองลิขสิทธิ์อยู่ ทว่าความจริงแล้วกลับหลอกล่อให้หญิงสาวออกมาทานข้าวที่ร้านอาหารในโรงแรมแห่งนี้เพื่อหวังจะทำเรื่องสกปรกชั้นต่ำพรรค์นั้นต่างหาก

เพียงแค่คิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็พลอยให้เจ้าหล่อนรู้สึกสะอิดสะเอียนท้องไส้ปั่นป่วนอยากอาเจียนขึ้นมาดื้อ ๆ

โชคดีเพียงใดที่หนีออกมาจากสถานการณ์อันตรายก่อนหน้านี้ได้สำเร็จ มิเช่นนั้นเธออาจจะต้องตกไปเป็นภรรยาของไอ้เฒ่าบ้ากามบ้าตัณหาผู้นั้นไปแล้วก็ได้

“ฮึ่ย วันอะไรของฉันเนี่ย ลูกค้าก็ไม่ได้แถมยังเกือบเสียตัวอีกต่างหาก” เรียวปากสวยแต่งแต้มด้วยสีแดงฉานบ่นขมุบขมิบ พลางทอดสายตามองไปยังทัศนวิสัยสุดลูกหูลูกตาท่ามกลางความมืดสลัว

บ่อยครั้งในยามที่มาใช้บริการร้านอาหารแห่งนี้ หลังจากคุยงานกับลูกค้าจนเสร็จสรรพ เธอก็มักจะขึ้นมาสูดอากาศที่ชั้นดาดฟ้าราวกับว่ามันเป็นสถานที่ส่วนตัวของเธอไปเสียแล้ว

หากเป็นปกติคงได้เชยชมความสวยงามของวิวทิวทัศน์ทั่วเมืองในยามค่ำคืนราวกับต้องมนต์สะกด ทว่าวันนี้กลับแตกต่างไปจากทุกที

ดวงตากลมโตประกายความขุ่นเคืองเต็มประดา ทว่ามันกลับเจือปนความกังวลอยู่กลาย ๆ คงเป็นเพราะช่วงนี้ทั้งผู้เป็นพ่อและพี่ชายทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมคล้ายกำลังปิดบังเรื่องราวบางอย่างเอาไว้ ซึ่งเธอเองก็พอจะเดาออกว่าเรื่องดังกล่าวคงหนีไม่พ้นสถานการณ์ภายในบริษัทกำลังตกที่นั่งลำบากไม่ค่อยสู้ดีมากนัก

ถึงแม้ว่าทั้งพ่อและพี่ชายจะไม่ได้ปริปากปรึกษาปัญหาเหล่านั้นกับเธอโดยตรง แต่ด้วยเพราะอยากแบ่งเบาภาระคนในครอบครัว วันนี้จึงตัดสินใจกะทันหันออกมาคุยงานกับลูกค้าเพียงลำพัง

ซึ่งไอ้ลูกค้าที่ว่ามันก็คือสาเหตุของความหงุดหงิดทั้งหมดนั่นเอง

“อยากสูบบุหรี่จังแฮะ” จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากหันไปพึ่งสารนิโคตินเพื่อดับความกระวนกระวายในใจให้มลายหายสิ้น แม้จะไม่เคยสูบมันเลยสักครั้งแต่วันนี้กลับอยากรู้อยากลองพิลึกชอบกล

และดูเหมือนสิ่งที่ภาวนาในใจจะสมหวังดังปรารถนาเสียด้วย ไม่ทันไรกลิ่นควันจากสารนิโคตินก็ลอยแตะจมูกรั้นจนเธอเผลอสูดดมมันอย่างลืมตัว

“กลิ่นบุหรี่นี่นา” ความสงสัยเริ่มก่อเกิดเรียกให้หญิงสาวต้องกวาดสายตามองรอบ ๆ ชั้นดาดฟ้าเพื่อสังเกตว่ามีบุคคลใดอาศัยอยู่ร่วมกับตนหรือไม่

กระทั่งเสียงสนทนาที่แทบจะฟังไม่รู้เรื่องดังเล็ดลอดเข้ามาในหู สร้างความอยากรู้อยากเห็นจนท้ายที่สุดก็ตัดสินใจก้าวเท้าไปตามเสียงดังกล่าวด้วยความระมัดระวัง

อีกฝั่งของมุมดาดฟ้า

“ทำไม? มัวลีลาอะไรอีกล่ะ ไหนเธอบอกว่าชอบฉันมากไม่ใช่หรือไง แค่ขอให้ใช้ปากทำให้แค่นี้ก็ไม่กล้าแล้วเหรอ?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงถาม นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก

ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในสภาพท่าล่อแหลม ใบหน้าของเจ้าหล่อนอยู่ห่างจากเป้ากางเกงของเขาไม่ถึงคืบ ขณะที่เรียวมือสวยทั้งสองข้างก็จับขายาวเอาไว้แน่น เพียงเท่านั้นก็บ่งบอกชัดเจนแล้วว่าคนทั้งสองคิดจะทำสิ่งใดต่อจากนี้

ทว่าชายหนุ่มกลับยืนแน่นิ่งไร้ท่าทีใด ๆ คล้ายว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นเรื่องปกติสำหรับตน เขาทำเพียงส่งมวนบุหรี่เข้าปากพลางสูดกลุ่มควันเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะพ่นมันออกมาราวกับไม่รู้ทุกข์ร้อนใด ๆ ทั้งสิ้น

“ถ้าไม่คิดจะทำก็กลับไปซะ”

“จะให้รสาทำตรงนี้เลยเหรอคะ ยังไงที่นี่ก็เป็นโรงแรมสู้เราเปิดห้องไม่ดีกว่าเหรอ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับพยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ลำพังแค่ใช้ปากช่วยปรนเปรอความสุขแก่เขาเหตุใดเธอจะทำให้ไม่ได้ เพียงแต่เธอเองก็อยากจะสานต่อความสัมพันธ์อันลึกซึ้งให้มากกว่านี้จึงคิดหาวิธีหว่านล้อมเขานั่นเอง

“คิดว่าฉันมีเวลามาเล่นสนุกกับเธอมากนักหรือไง?”

“ปะ...เปล่านะคะ รสาก็แค่.....” ครานี้เธอก้มหน้างุดทำทีเอียงอายไม่กล้าสบตากับร่างสูง ก่อนจะเปล่งเสียงอู้อี้ออกมาอย่างดัดจริต “รสาแค่อายน่ะค่ะถ้าจะให้ทำในที่สาธารณะแบบนี้”

อีกครั้งที่บุหรี่ในมือถูกยกขึ้นสูดกลุ่มควันเข้าปอดเพื่อดับความหงุดหงิดที่ดูเหมือนจะยิ่งทวีคูณมากยิ่งขึ้น สาเหตุเป็นเพราะหญิงสาวเบื้องหน้าทำทีเป็นไร้เดียงสาแสดงละครตบตาคนที่มีประสบการณ์อันโชกโชนเช่นเขา

เหตุใดจะมองไม่ออกว่าทุกการกระทำและคำพูดของหญิงสาวล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

“เฮอะ! รู้อะไรหรือเปล่ารสา เธอลีลาจนฉันหมดอารมณ์เข้าแล้วล่ะ ของของฉันจากที่มันกำลังแข็งตอนนี้นุ่มนิ่มยิ่งกว่าเยลลี่ซะอีก”

“รสาขอโทษค่ะรสาจะรีบทำให้” ด้วยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจเอาได้เธอจึงรีบกลับคำในทันที มือบางเคลื่อนขึ้นจับซิปกางเกงหมายจะรูดมันลงเพื่อควักความเป็นชายออกมาปรนเปรอด้วยปาก หากแต่ไม่ทันจะได้ทำอย่างใจต้องการเสียงใสจากบุคคลปริศนาดันดังขึ้นขัดจังหวะเสียอย่างนั้น

“เอ่อ...คุณคะ ฉันขอซื้อบุหรี่ต่อสักมวนจะได้ไหมคะ?”