แฝดอย่าร้าย(ไทม์)

มารีน หญิงสาวต่างจังหวัดบ้านนอก หลังจากที่สูญเสียผู้ใหญ่ในบ้านคนเดียวไป เธอก็ต้องเดินหน้าเข้าเมืองกรุง เพื่อหาทางรอดและมีชีวิตต่อ ด้วยภาพลักษณ์ปลอมๆ ที่สร้างขึ้นมาแสดงต่อหน้าคนอื่น ด้วยวัตถุประสงค์บางอย่าง ที่ทำให้เธอต้องโกหกใครๆ เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริง แต่ทว่ากลับถูกเปิดโปงซะก่อน นั่นจึงทำให้สิ่งที่เธอวางแผนเอาไว้มันเริ่มไม่เป็นไปตามทาง

เพราะเขาเพียงคนเดียว ที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานะคนโกหก หลอกลวง และเป็นคนเลวในสายตาของใครๆ แบบนี้

ถึงมันจะเรื่องจริง แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะโกหกทุกคนไปตลอดชีวิต แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น เธอถึงจะบอกความจริงกับทุกคน

แค่รอให้เธอทำสิ่งที่ต้องการเสร็จลุล่วงไปแล้วเท่านั้น

ไม่ใช่ให้เขามาเปิดโปงกันและทำให้เธอดูแย่ในสายตาของทุกคนแบบนี้!

.

.

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน

หญิงสาวเดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทางยืดอกมั่นใจ ทรงผม สีผม ลุคใหม่ที่ใครเห็นแล้วก็ต้องเหลียวมองตาม เธอไม่เหมือนเดิม แปลกไป ทั้งบุคลิก ทั้งการพูดโต้ตอบกับใคร จนบางคิดบอกว่า ‘เธอไม่ใช่คนเดิม’

เธอทำงานเหมือนเดิม แต่ศักยภาพในการทำงานมีมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ตั้งใจทำงาน และกล้าตัดสินใจ เพราะแบบนี้แหละใครๆ ถึงมองว่าเธอเปลี่ยนไป

จนกระทั่งเวลาผ่านไป ทุกๆ คนเริ่มปรับตัวเข้ากับเธอที่มาลุคใหม่ได้ และมารีนเองก็ปรับตัวเข้ากับทุกคนที่นี่ได้เหมือนกัน

จนกระทั่ง...

เรื่องที่มันไม่ควรเกิดขึ้นก่อนเวลาของมัน ก็เกิดขึ้นมาก่อนจนได้

"เธอหลอกลวงทุกคนในบริษัทมามานานเท่าไหร่แล้ว"

“เธอนี่มันนักต้มตุ๋นชัดๆ เลย”

“สร้างภาพ สร้างภาพลักษณ์ซะสวยงาม”

“คนที่เขาดีกับเธอ ก็ยังหลอกเขาได้ เธอนี่มันชั่วได้ใจจริงๆ”

“พี่สุเขาดีกับเธอแค่ไหน ทุกคนที่นี่เขาดีกับเธอแค่ไหน ทั้งให้ความช่วยเหลือ คอยปกป้อง แต่ดูสิ่งที่เธอทำกับพวกเขาสิ ไม่ให้เรียกว่าเลว จะให้เรียกว่าอะไร”

“ชีวิตเธอมันแย่ถึงขนาดต้องสร้างภาพใหม่เลยหรือไง ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าพ่อแม่ของเธอจะรู้บ้างมั้ยว่าลูกมีนิสัยแบบนี้!!”

สารพัดคำด่าทอที่ต้องเจอหลังจากที่เขาได้เห็นบางสิ่งบางอย่างนอกเหนือจากที่เธอแสดงให้เขาได้เห็น

ความจริงทุกอย่างถูกเปิดโปง พร้อมหลักฐานที่ตอกย้ำว่าเธอทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นจริงๆ

เธอไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันลงเอยแบบนี้เลย จากที่จะเข้ามาสืบเรื่องบางอย่าง กลับกลายเป็นว่าต้องแก้ภาพลักษณ์ให้กับตัวเองด้วย

“บอกเรียนจบปริญญาโท ทั้งๆ ที่ยังเรียนไม่จบปริญญาตรีเลยด้วยซ้ำ”

“ประวัติก็แค่เด็กม.ปลายเรียนดีเท่านั้นเอง แต่กลับกล้าหลอกลวงคนอื่น”

“ต้องการอะไรห๊ะ!? เงิน งาน หรือต้องการอย่างอื่น แต่ฉันว่าคนหลอกลวงแบบเธอจะอยากได้อะไรได้ล่ะ นอกจากอยากจะหลอกลวงคนอื่นเพื่อสนองความบกพร่องในจิตใจของตัวเอง โรคจิต!”

“ถ้าฉันได้เจอพ่อแม่เธอนะ ฉันจะบอกพ่อแม่เธอให้หมดเลย ว่าเธอมาสร้างเรื่องอะไรเอาไว้บ้าง เอ๊ะหรือว่า... เรื่องนี้พ่อแม่เธอก็รับรู้ด้วย?”

“โว๊ยยย!! ทนมานานแล้วนะ ไอ้บ้านี่ ด่าอยู่ได้ ชาติก่อนเกิดเป็นไก่หรอ จิกอยู่นั่นแหละ!”

ผั๊วะ!!

“อ๊ากก !! เธอต่อยฉัน?!”

“เออ ซัดปากแตกขนาดนี้ เอามือลูบมั้ง”

“นี่เธอ!!”

“ทำไม? มองหน้าทำไม จะเป็นลูกแหง่วิ่งกลับไปฟ้องแม่หรอว่าโดนผู้หญิงต่อยปาก เพราะปากหมาใส่ผู้หญิงก่อนน่ะ”

“ฉันไล่เธอออก!!”

****************************

ก็นั่นแหละ จุดเริ่มต้นความวุ่นวายมันก็มาจากตรงนี้แหละ แต่ยังดีคุณหญิงที่เป็นเจ้าของบริษัทจริงๆ เขาไม่ได้ไล่ฉันออก ยังยอมให้ฉันทำงานอยู่ที่เดิม ตำแหน่งเดิม แต่ฉันกลับต้องเจอความวุ่นวายจากลูกชายของเขาอยู่ทุกวัน

บางทีโต๊ะก็เต็มไปด้วยขยะ หรือน้ำหวานหกใส่ บางทีเอกสารที่ทำไว้ก็หายทั้งไฟล์ ต้องทำใหม่ทั้งหมด โดนแกล้งโดนรังแกอยู่แบบนี้เป็นประจำ เพียงเพราะเขา ไม่สามารถไล่ฉันให้พ้นออกไปจากบริษัทของเขาได้

จริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตหรอก ฉันก็แค่ต้องการความจริงอะไรบางอย่างเท่านั้นเอง

เมื่อฉันได้ทุกอย่างตามที่ฉันต้องการแล้ว ฉันก็จะไปจากที่นี่ ไปให้ไกลจากความวุ่นวายนี้ ฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัว แต่ก็ใช่นั่นแหละแล้วแต่คนจะคิด เพราะคนเราบางทีมันก็ต้องเห็นแก่ตัวบ้างเหมือนกัน

แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะเข้ามาหลอกใครเพราะเงิน หรือเพราะความสนุก หรือโรคจิตอย่างที่เขาพูด ฉันก็แค่ต้องการความจริงอะไรบางอย่างเท่านั้นเอง และเรื่องนั้นมันก็ทำให้ฉันต้องก้าวขึ้นมาด้วยภาพลักษณ์ปลอมๆ ที่ว่านี้

“จบเรื่องเมื่อไหร่ ฉันก็จะไปไม่ต้องกลัว!”

“ให้มันจริงอย่างที่ว่าก็แล้วกัน ฉันจะคอยดูเธอ!”