ความอดทน 55

“พี่พลอย พิงค์ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม” คนเป็นน้องเอ่ยเรียบๆ ขณะจัดเอกสารตรงหน้าที่กระจัดกระจายให้เข้าที่ โดยไม่สนว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลจะมากล้นเกินกว่าความเป็นจริงมากเท่าใด เพราะเธอรู้ดีว่าบาดแผลเล็กๆน้อยๆพวกนี้ ทำให้คนเจ้าอารมณ์ยอมหยุดฟังในสิ่งที่เธอเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด

“ถึงฉันไม่ฟัง สุดท้ายแกก็จะพูดอยู่ดีไม่ใช่หรือไง” เธอตอบเสียงสะบัด แต่กระนั้นก็เดินมานั่งยังโซฟาที่อยู่ตรงข้ามอย่างเสียมิได้

“ก็ตามนั้นค่ะ พี่พลอยควรจะเก็บอารมณ์กว่านี้นะคะ การอาละวาดขว้างปาข้าวของไม่ได้ทำให้อะไรๆดีขึ้น มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงนะ” กะรัตเอ่ยพลางลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนที่นิ่งไป

“แต่พี่ก็ทำแบบนี้มานานแล้วนะ...เรื่องปกติ”

“มันเป็นเรื่องปกติสำหรับพี่พลอย...แต่ถ้าเราเก็บอารมณ์ได้จะดีกว่าไหม เพราะถ้าวันนี้คนที่เปิดประตูเข้ามาไม่พิงค์ แต่เป็นพี่ลมหรือคุณพ่อคุณแม่ละคะ” กะรัตเอ่ยอย่างนิ่มนวล เมื่อไม่เห็นท่าทีต่อต้านจึงเอ่ยต่อ “แล้วถ้าพี่พลอยขว้างแม่นกว่าเมื่อกี้สักห้าเซ็น...อาจจะต้องมีใครสักคนได้ไปนอนโรงพยาบาลแน่ๆ”

“ก็พี่ไม่ได้ตั้งใจ...แกเดินเข้ามาเอง”

“ใช่ค่ะ พิงค์เดินเข้ามาเอง แต่พี่พลอยก็น่าจะเห็นผลของการปล่อยให้ตัวเองทำตามอารมณ์ไม่ใช่เหรอคะ นอกจากพิงค์จะเจ็บแล้ว พี่พลอยก็ต้องเสียความรู้สึกเพราะเป็นต้นเหตุทำให้พิงค์เจ็บ...ใช้อารมณ์ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย เรามีแต่เสียกับเสีย”

“เออๆเลิกบ่นสักที พี่รู้แล้วน่ะ” พลอยชมพูบอกปัดคล้ายรำคาญน้องสาวเสียเต็มประดา ทั้งที่จริงก็เห็นพ้องกับสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา

น่าแปลกที่ก่อนหน้านี้เธอเลือกที่จะใช้อารมณ์นำชีวิตมาได้อย่างยาวนานจวบจนวันนี้

“รู้ก็ดีค่ะ...พี่พลอยกำลังจะเป็นป้าแล้วนะ ถือซะว่าเลิกใช้อารมณ์ให้เป็นของขวัญหลานนะคะ” กะรัตเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมาจากอายุครรภ์ที่เพิ่มขึ้นกว่าเก่าอย่างรักใคร่

“กี่เดือนแล้วเนี่ย? เมื่อไรจะได้เห็นหน้าหลาน” คนที่เริ่มสนใจกับหลานคนแรกที่กำลังจะเกิดมาเอ่ยถาม น้ำเสียงที่อ่อนลงจนเกือบจะเป็นปกติทำให้กะรัตยิ้มออก

“สี่เดือนกว่าๆค่ะ อีกห้าเดือนพี่พลอยจะเป็นป้าแล้วนะ...จะทำตัวเป็นเด็กไม่ได้อีกแล้วนะ” คนที่กำลังจะกลายเป็นแม่คนในอีกไม่นานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เธอเชื่อว่าลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่นานจะมีส่วนช่วยให้พลอยชมพูเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน

“เออๆ รู้แล้วๆ” พลอยชมพูบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยู่จมูกใส่น้องสาวแท้ๆอย่างนึกหมั่นไส้ในความเจ้าระเบียบ และความเป็นผู้ใหญ่ที่คนเป็นน้องมีมากกว่าตน

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัวเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นสภาพห้องทำงานใหญ่ที่กลายเป็นสมรภูมิของอะไรสักอย่างไปแล้ว

“พลอยอาละวาดเอง มีอะไรไหมคะ” พลอยชมพูที่เพิ่งมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเอ่ยเสียงขุ่น อารมณ์ดีที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมลายหายไปในพริบตาเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำตำหนิของมารุต

“พิงค์ ไปหาหมอ...พี่จะพาไปส่งโรงพยาบาล” มารุตเอ่ยเสียงเครียดเมื่อเห็นรอยเลือดที่ซึมออกมาจากข้างแก้มใสของรุ่นน้องคนสนิท และบาดแผลทางยาวบนท่อนแขนกลมมนที่มีเลือดไหลออกมาเป็นทาง

“ใจเย็นค่ะพี่ลม พิงค์โอเค...คือ.” กะรัตกำลังจะเอ่ยอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความกร้าวกระด้างก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

“ฝีมือพลอยเองพี่ลมจะทำไมคะ จะลากพลอยไปส่งตำรวจข้อหาทำร้ายร่างกายเลยไหม”

“พลอยชมพู!”