มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?) 181

               มารุตลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคนตรงหน้ายอมคลายอ้อมกอดออกอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอได้คล่อง คนว่าง่ายที่นึกชื่นชมในใจเมื่อครู่ก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย!” มารุตอุทานเสียงสูง ก่อนจะตะปบมือเล็กที่เผลอครู่เดียวก็ปลดกระดุมเสื้อของเขาออกไปจนเหลือแค่สองเม็ดสุดท้ายอย่างรวดเร็ว “พะ...พลอยจะทำอะไร ปลดกระดุมเสื้อพี่ทำไมกัน!”

“ก็พี่ลมบอกว่าเสื้อมีแต่ขนหมา” เธอร้องบอกก่อนจะปลดกระดุมสองเม็ดที่เหลือออกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวแผงอกเปลือยเปล่าที่มีกล้ามท้องเป็นลอนสวยอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอก็ปรากฏแก่สายตาอย่างรวดเร็ว

“พี่ว่าพลอยน่าจะเมาแล้วละ...ไปนอนดีกว่านะ” มารุตเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะรีบคว้ามือบอบบางที่ไล้ไปตามแผงอกแกร่งของตัวเองคล้ายหลงใหลด้วยความรวดเร็ว เพราะหากปล่อยให้พลอยชมพูลูบคลำไปเรื่อยๆเช่นนี้ คนที่จะขาดใจตายก่อนก็คงไม่พ้นตัวเองแน่ๆ

“ไม่ได้เมานะ แค่อยากกอดเฉยๆไม่ได้เหรอ?” คนไม่เมาร้องบอกเสียงหวาน ก่อนจะซุกหน้าลงบนแผงอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอย่างออดอ้อน 

               มารุตอยากจะตะโกนก้องออกไปดังๆว่า ‘ไม่ได้!’ เพราะอารมณ์พลุพล่านที่ลัดวงจรอยู่ภายในกายของเขาตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะควบคุมได้เลยสักนิด แต่เมื่อเห็นท่าทีออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังคลอเคลียเจ้าของอย่างรักใคร่ คนที่ถูกหมางเมินมานานก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนยวบ

ถ้าจะน่ารักขนาดนี้ เขายอมทรมานตัวเองตายก็ได้!

“ได้สิ...ยังไงทั้งตัวทั้งใจพี่ก็เป็นของพลอยคนเดียวอยู่แล้ว”

               น่าแปลกที่เสี้ยววินาทีหนึ่งมารุตสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าชะงักค้างไป เพราะมือบอบบางที่ไล้ไปตามแผงอกของเขาหยุดลง แต่เพียงครู่เดียวมือบอบบางคู่นั้นก็ขยับอีกครั้งก่อนจะเลื่อนกลับมาโอบไหล่หนาไว้แทน

“พลอยขอโทษนะคะ” คำขอโทษที่หาที่มาที่ไปไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา เมื่อดวงตาคู่หวานมองสบดวงตาคู่คมของคนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่มารุตจะได้เอ่ยถามสิ่งที่คาใจ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มก็ประกบลงบนริมฝีปากหนาได้รูปในทันที

               จุมพิตแสนหวานที่ถูกป้อนมาไม่ขาดสาย ทำให้คนที่พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หลงใหลไปกับความหอมหวานนั้นต้องคำรามต่ำในลำคอ แต่ทุกอย่างก็ยิ่งยากขึ้นไปกว่าเดิมอีกร้อยเท่าพันทวี เมื่อพลอยชมพูบดเบียดกายเข้าหาจนทรวงอกอวบอิ่มสัมผัสเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา มารุตรู้ได้ทันทีว่าถ้าเทียบอารมณ์ความรู้สึกของเขากับแผงวงจรไฟฟ้าในเวลานี้

ตัวแผงวงจรคงกำลังมอดไหม้จนไม่เหลือซากไปแล้ว!

“พี่ลม พลอยอยากลงจากโต๊ะแล้ว” ริมฝีปากเล็กที่แดงก่ำและบวมช้ำจากการจุมพิตที่แสนดุเดือดกระซิบบอก

ในตอนนั้นเองมารุตถึงได้รู้สึกตัวว่าตัวเขาเองกำลังขึ้นคร่อมเธออยู่บนโต๊ะทำกับข้าว แต่ก็เท่านั้นเองเมื่อท่อนแขนบอบบางที่คล้องอยู่กับลำคอหนาโน้มใบหน้าคมลงมา จนริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มป้อนจุมพิตที่แสนหวานให้อีกหน

               มารุตไม่แน่ใจว่าสติของเขาหลงไปกับความหอมหวานที่คนตรงหน้าป้อนมาให้ไม่ขาดสายอยู่นานเท่าไร เพราะรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาก็สัมผัสกับพนักพิงของเก้าอี้บุนวมตัวโปรดไปแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้ประมวลผลอะไรร่างบอบบางที่เดินตามเข้ามาก็ขึ้นคร่อมและนั่งทับลงมาเสียก่อน

“พี่ลมค่ะ” เสียงหวานที่เอ่ยชื่อมารุตออกมาบางเบาราวกระซิบ หลังจากที่จุมพิตริมฝีปากหนาได้รูปเบาๆอย่างยั่วเย้า

“ฮืม...ทำไมเหรอ?” มือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางอย่างหลงใหลเอ่ยถามเสียงเบา

“จากนี้ไป...” พลอยชมพูกระซิบเสียงหวานคล้ายละเมอ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วถอยห่างจากมารุตในทันที พลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยและมั่นคงราวกับคนมีสติอยู่ครบ “ถือว่าเราหายกันนะคะ กับเรื่องที่พี่เคยทำให้พลอยถูกขังถึงสองครั้งสองครา”

“ฮ่ะ!” มารุตมองคนตรงหน้าด้วยความมึนงง ก่อนจะชะงักค้างเมื่อพบว่าข้อมือหนาข้างหนึ่งถูกล็อกไว้กับขาเก้าอี้เสียแล้ว “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!”

“ก็ตามที่บอกค่ะ คืนนี้ก็นอนหลับให้สบายภายในห้องเก็บของนะคะ”

               ไม่มีคำอธิบายใดๆอีก มีเพียงรอยยิ้มแสนหวานที่เคลือบไปด้วยร่องรอยของความพึงพอใจเท่านั้นที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้างามงดของพลอยชมพู ร่างบอบบางถอยหลังไปเพียงสองสามก้าวก่อนหยุดยืนที่หน้าประตูห้อง และในทันทีที่มารุตทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง บานประตูห้องเก็บของก็ถูกปิดลงทันที

‘คลิ๊ก!’

เสียงล็อกที่ดังขึ้นไล่หลังบานประตูที่ปิดลงเพียงไม่กี่วินาทีทำให้คนที่เพิ่งเข้าใจสถานการณ์รอบกายอ้าปากค้าง ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อไม่สามารถลุกจากเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ได้ง่ายอย่างใจคิด เพราะนอกจากมือหนาข้างที่ถูกมัดไว้จะแน่นหนาจนน่าโมโหแล้ว ขาอีกข้างก็ถูกมัดไว้เช่นกัน

‘เขาปล่อยให้ตัวเองถูกมัดตอนไหนเนี่ย!’