คนใจร้าย 56

เสียงประตูห้องที่ถูกปิดลงทำให้ผู้อยู่อาศัยรับรู้ถึงการกลับมาของใครอีกคน พลอยชมพูเหลียวมองร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นกว้างเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจโน้ตบุ๊กเครื่องเล็กที่วางอยู่บนตัก ราวกับเจ้าของบ้านที่เพิ่งกลับมาไม่ได้มีความสลักสำคัญใดๆมากไปกว่าภาพเคลื่อนไหวที่บังเอิญผ่านสายตาของเธอไปเท่านั้น

               มารุตมองตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆ ทั้งที่เมื่อช่วงบ่ายเขาและเธอมีปากเสียงกันแรงพอสมควร ก่อนที่เขาจะพากะรัตไปส่งโรงพยาบาลและขันอาสาอยู่เป็นเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทจนคนรักของเธอกลับมา เนื่องจากเพทายเดินทางไปทำงานที่เชียงใหม่และแม้คู่ชีวิตของรุ่นน้องคนงาม จะตีตั๋วเครื่องบินกลับมาทันทีที่รู้ข่าวก็ยังต้องใช้เวลามากพอสมควร จนสุดท้ายก็ล่วงเลยมาหลายชั่วโมง กว่าเขาจะได้กลับมาเพื่อจัดการกับตัวต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนวุ่นวายไปหมดเช่นนี้

“ไม่ถามหน่อยเหรอ? ว่าน้องสาวคุณเป็นยังไงบ้าง” สุดท้ายก็กลายเป็นมารุตเอง ที่ไม่สามารถทนทานต่อท่าทีเมินเฉยของคนตรงหน้าได้

“ทำไมต้องถามคะ ถ้าเป็นอะไรมากจริงๆ พี่ลมก็คงโทรตามพลอยตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้ว ไม่ปล่อยให้ผ่านเวลามาหลายชั่วโมงขนาดนี้หรอกค่ะ”

แม้ความจริงแล้ว คนก่อเรื่องจะโทรถามอาการของน้องสาวจากนายแพทย์พิรุณไปแล้วตั้งแต่เมื่อช่วงบ่าย แต่พอเห็นท่าทีกรุ่นโกรธและน้ำเสียงกระด้างที่มารุตเอ่ยถาม เธอก็อดไม่ได้ที่จะตอบโต้กลับไป

“ทำไมพูดจาแบบนี้! นั่นน้องสาวแท้ๆของคุณนะ?” มารุตเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระด้างระคนผิดหวังไม่น้อยกับท่าทีของพลอยชมพู

“แล้วจะให้พูดจาแบบไหนคะ พลอยก็พูดของพลอยแบบนี้มาตั้งนานแล้ว” เธอตอบลอยหน้าลอยตา แม้จะรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เพราะทิฐิที่มีนั้นแรงกล้าเกินกว่าเจ้าตัวจะควบคุมได้ พลอยชมพูจึงเลือกที่จะตอบโต้คนตรงหน้า แทนจะเอ่ยคำขอโทษและน้อมยอมรับความผิดที่ตนเองก่อไว้

“คุณเคยรู้ไหม? ว่าตัวเองนิสัยแย่แค่ไหน” ท่าทีไร้ความสนใจของคนตรงหน้าทำให้เขารู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ก็พอรู้นะคะว่าแย่...แต่แล้วไงคะ เพราะถึงยังไงก็ไม่มีใครว่าอะไรพลอยอยู่ดี” เธอตอบกลับเสียงเรียบเรื่อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพลั้งเผลอทำให้ใครบาดเจ็บ แม้จะเป็นครั้งแรกที่คนได้รับบาดเจ็บเป็นคนในครอบครัว แต่เธอก็เชื่อว่า ถึงอย่างไรก็คงไม่มีใครตำหนิเธอเหมือนเช่นทุกครั้งที่เคยเป็นมา

“การที่ไม่เคยมีใครทำโทษคุณ มันไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่คุณทำลงไปมันไม่ผิดหรอกนะ!” มารุตตอบกลับเสียงขุ่น ไม่ชอบใจนักที่คนตรงหน้ามองการกระทำผิดของตนเองเป็นเรื่องปกติ

“แล้วยังไงคะ? พี่ลมต้องการอะไรจากพลอยถึงได้พูดแบบนี้ขึ้นมา” เธอถามกลับเสียงสะบัดตามประสาคนที่ถูกเอาใจจนเคย เมื่อถูกขัดใจก็ย่อมต้องหงุดหงิดขึ้นมาเป็นธรรมดา

“พรุ่งนี้เช้า คุณจะต้องไปขอโทษน้องสาวคุณกับเรื่องวันนี้ที่ทำลงไป” มารุตประกาศกร้าว