นางร้ายในสายลม

เสียงเพลงคลอเบาๆภายในห้องทำงานสีขาวตัดเทาตามการออกแบบของเจ้าของห้อง เสียงทุ้มของคนออกแบบกำลังฮัมเพลงตามจังหวะดนตรีและท่วงทำนองที่เล่นไปเรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ มือหนายังคงขยับวาดภาพสเกตช์ลงในสมุดเล่มโปรดไปเรื่อยๆ หากใครบังเอิญได้เห็นก็อาจหลงเสน่ห์ของเจ้าของห้องได้อย่างง่ายดายเพียงแค่มองผ่าน

ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลอมดำดูเปล่งประกายสดใสรับกับใบหน้าคมคายตามแบบฉบับไทยแท้ คิ้วหนาได้รูปรับกับดวงตาชวนสะกดคู่นั้น จมูกโด่งเป็นสันรับริมฝีปากหนาที่มักจะมีรอยยิ้มมุมปากประดับเสมอ ชายหนุ่มยังคงลากลายเส้นไปบนกระดาษแผ่นเดิม ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อภาพร่างของเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่ตนเองทุ่มเทมาหลายเดือนเสร็จสิ้นลง หลงเหลือเพียงแค่การเก็บรายละเอียดอีกเล็กน้อยเท่านั้นในแต่ละภาพที่ออกแบบไว้

มารุต ทนุธรรม หัวหน้าฝ่ายออกแบบของบริษัทพลอยชมพูจิวเอลรี ระบายยิ้มออกมาคล้ายโล่งอกเมื่อกวาดสายตาคู่คมไปยังปฏิทินตั้งโต๊ะที่มีวงกลมสีแดงตัวใหญ่วาดทับวันที่ในอีกสองวันข้างหน้า  

การออกแบบให้เสร็จก่อนกำหนดเวลาเส้นตายเป็นเรื่องยากเสมอสำหรับนักออกแบบ...แต่ไม่ใช่สำหรับนายมารุตคนนี้!

‘ก๊อก..ก๊อก...ก๊อก!’

เสียงเคาะประตูที่มักไม่ค่อยถูกที่ถูกเวลาอยู่เสมอ กลับไม่สามารถสร้างความขุ่นมัวให้กับเจ้าของห้องที่กำลังปลื้มอกปลื้มใจกับภาพร่างเครื่องประดับได้เช่นทุกครั้ง   

“เชิญครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอนุญาต เพียงไม่นานร่างอวบอัดที่เปล่งออร่าเหมือนเจ้าตัวเขมือบหลอดไฟเข้าไปแทนมื้ออาหารปกติของเลขาหน้าห้องก็เดินเข้ามา 

“คุณลมจะรับอะไรดีคะ อีกเดี๋ยวก็พักเที่ยงแล้ว...บังอรจะลงไปซื้อมาให้” เธอจีบปากจีบคอถาม

 ในความรู้สึกของมารุตผู้หญิงตรงหน้าช่างตลกดีแท้ ลิปสติกสีม่วงโดดตัดกับเสื้อผ้าสีเขียวอ่อนที่รัดแน่นจนน่ากลัวว่าคนใส่อาจจะหายใจไม่ออก ยิ่งเมื่อรวมกับรองเท้าส้นเข็มสีเดียวกับลิปสติกมันช่างดูแปลกประหลาด! แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ค่อนข้างชอบเลขาหน้าห้องที่ขาวเหมือนหลอดไฟรุ่นน้ำเต้ายักษ์มากกว่าเลขาคนก่อน ที่ดูเหมือนหลอดตะเกียบรุ่นขาดสารอาหาร ที่ชอบแต่งตัวจืดๆจนดูไร้อารมณ์เช่นเดียวกับหน้าตาเป็นไหนๆ

“ขอเป็น...ข้าวผัดกับโอเลี้ยงเหมือนเดิมละกันครับ” มารุตตอบกลั้วรอยยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าก้มตาร่างแบบในมือต่อไป 

“ฮ๊ายยย! คุณลม กินโอเลี้ยงบ่อยแบบนี้ไงค่ะ ถึงได้ผิวสีเหมือนโอเลี้ยง” บังอรค่อนขอด  

“งั้นถ้าผมเปลี่ยนไปกินน้ำแดง ตัวผมจะกลายเป็นสีแดงหรือไง” เขาบอกอย่างขำขันกับความเชื่อแปลกๆของเลขาหลอดนีออนหน้าห้อง 

“โถ่...บังอรเป็นห่วงนี่ค่ะ” เธอบอกเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างมีจริต 

“อย่าห่วงผมเลย ขอผมกินของดำให้เติมความดำเข้าตัวหน่อยเถอะ” มารุตตัดบท คร้านจะต่อปากต่อคำกับเลขาหลอดนีออน แต่กระนั้นมุมปากของเจ้าของห้องก็ยังคงประดับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ตามประสาคนที่กำลังอารมณ์ดี 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวบังอรจัดการให้” เธอรับคำเพียงเท่านั้นก่อนจำเป็นต้องถอยทัพออกมา เพราะเจ้านายหนุ่มยังคงให้ความสนใจต่องานตรงหน้ามากกว่าการสนทนากับเธอ แต่เพียงครู่เดียวคนที่ตั้งใจจะเดินออกมาก็ชะงัก เมื่อนึกได้ว่ามีอีกเรื่องที่จำต้องแจ้งต่อผู้เป็นนาย

“คุณลมค่ะ ท่านรองให้ตามไปพบนะคะ” คำพูดของเลขาหลอดนีออน ทำให้มือที่กำลังสเกตช์ภาพหยุดชะงักในทันที  

“ยายพิงค์เหรอ?” คำถามที่เอ่ยออกไป คล้ายจะเต็มไปด้วยคำวิงวอนต่อสรวงสวรรค์เพราะรองประธานของบริษัทแห่งนี้มีสองคน

หนึ่งคนคือนางฟ้า ส่วนอีกหนึ่งคือนางมารร้าย! 

“..คุณพลอยชมพูค่ะ” เลขาหลอดนีออนดับคำอ้อนวอนต่อสวรรค์ของเจ้าของห้องทันที ด้วยชื่อที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุด

“แจ้งกลับไปว่าผมยังทำงานไม่เสร็จ บ่ายๆจะเข้าไปพบ” น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายที่ไม่คิดจะปกปิดกับท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเจ้าของห้อง ทำให้เลขาหลอดนีออนจำต้องรับคำและออกจากห้องไปแต่โดยดี 

ใบหน้าคมที่มีรอยยิ้มประดับมุมปากจนถึงเมื่อครู่ กลับจืดจางและแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที ราวกับความสุขทั้งหมดที่มีบนโลกจะจางหายไปในวินาทีที่ได้ยินชื่อของ ‘พลอยชมพู’