นางร้ายในสายลม의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

เสียงเพลงคลอเบาๆภายในห้องทำงานสีขาวตัดเทาตามการออกแบบของเจ้าของห้อง เสียงทุ้มของคนออกแบบกำลังฮัมเพลงตามจังหวะดนตรีและท่วงทำนองที่เล่นไปเรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ มือหนายังคงขยับวาดภาพสเกตช์ลงในสมุดเล่มโปรดไปเรื่อยๆ หากใครบังเอิญได้เห็นก็อาจหลงเสน่ห์ของเจ้าของห้องได้อย่างง่ายดายเพียงแค่มองผ่านดวงตาคู่คมสีน้ำตาลอมดำดูเปล่งประกายสดใสรับกับใบหน้าคมคายตามแบบฉบับไทยแท้ คิ้วหนาได้รูปรับกับดวงตาชวนสะกดคู่นั้น จมูกโด่งเป็นสันรับริมฝีปากหนาที่มักจะมีรอยยิ้มมุมปากประดับเสมอ ชายหนุ่มยังคงลากลายเส้นไปบนกระดาษแผ่นเดิม ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อภาพร่างของเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่ตนเองทุ่มเทมาหลายเดือนเสร็จสิ้นลง หลงเหลือเพียงแค่การเก็บรายละเอียดอีกเล็กน้อยเท่านั้นในแต่ละภาพที่ออกแบบไว้มารุต ทนุธรรม หัวหน้าฝ่ายออกแบบของบริษัทพลอยชมพูจิวเอลรี ระบายยิ้มออกมาคล้ายโล่งอกเมื่อกวาดสายตาคู่คมไปยังปฏิทินตั้งโต๊ะที่มีวงกลมสีแดงตัวใหญ่วาดทับวันที่ในอีกสองวันข้างหน้า การออกแบบให้เสร็จก่อนกำหนดเวลาเส้นตายเป็นเรื่องยากเสมอสำหรับนักออกแบบ...แต่ไม่ใช่สำหรับนายมารุตคนนี้!‘ก๊อก..ก๊อก...ก๊อก!’เสียงเคาะ

ร่างสูงของมารุตทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดอย่างขุ่นเคืองใจ พยายามระบายลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อปรับอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนดวงตาคู่คมจะกวาดมองไปรอบๆห้องเหมือนต้องการหาจุดสนใจ ที่จะสามารถดึงเขาออกจากความรู้สึกด้านลบที่ตัวเองเป็น จนมาสะดุดหยุดลงกับสร้อยข้อมือสีเงินเส้นสวยที่ประดับด้วยพลอยเม็ดเล็กสีชมพู ที่ถูกห้อยไว้กับกล่องใส่ปากกาลายวินเทจที่ตนซื้อมาครั้งไปเที่ยวเวียดนาม ภาพความทรงจำที่มีต่อเจ้าของสายสร้อยเมื่อครั้งอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง'ผู้หญิงคนนั้น...'​ร่างบอบบางในชุดเดรสสีเขียวอ่อนกำลังก้มๆเงยๆหาอะไรบางอย่างอยู่บริเวณร้านกาแฟใต้ตัวตึก ดวงหน้าหวานล้ำที่ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นกังวล และรูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมที่เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเนื้อดี จนคนมองรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาเสียเฉยๆว่าคนตรงหน้ากำลังเกิดปัญหาใดขึ้นหรือไม่ และสุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะแสดงตัวเพื่อเข้าช่วยเหลือ'ผู้หญิงคนนั้น...ดูน่าทะนุถนอม'“คุณกำลังหาอะไรอยู่เหรอครับ ให้ผมช่วยไหม” มารุตเอ่ยถามอย่างสุภาพก่อนจะระบายยิ้มกว้าง เมื่อตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยคลี่ยิ้มหวานให้ด้วย

พลอยชมพูเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานกว้างของรองประธานกรรมการอีกคนที่มีตำแหน่งเท่าเทียมกันอย่างถือวิสาสะ เพราะหากจะมีอะไรที่เหนือกว่าเจ้าของห้อง ก็คงเป็นเรื่องของความเป็นพี่ที่เกิดมาก่อนสองสามปีแต่เพียงเท่านั้นอำนาจที่เธอมีก็มากล้นจนคนทั้งบริษัทต้องก้มหัวให้อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง “มีอะไรยายพิงค์” เสียงหวานใสติดขุ่นเคืองเอ่ยขึ้นทันทีที่เปิดประตูห้อง“พี่พลอยมาพอดีเลยค่ะ...พิงค์กำลังจะพาผู้ช่วยคนใหม่ไปแนะนำตัวพอดี” เจ้าของห้องบอกเรียบเรื่อย แม้จะประหลาดใจเล็กน้อยที่รองประธานกรรมการคนงาม ที่พ่วงตำแหน่งพี่สาวแท้ๆของเธอยอมเดินมาหาเองถึงที่นี่ เพราะหากเป็นปกติพี่สาวเธอคงบอกให้กณิกากลับมาตามเธอให้ไปหามากกว่า “ผู้ช่วย?” พลอยชมพูทวนคำ ก่อนสายตาจะกวาดมองบุคคลที่สามที่นั่งอยู่ภายในห้องร่างเล็กบอบบางที่ดูมีน้ำมีนวลอย่างคนสุขภาพดีรับกับผิวสีน้ำผึ้งที่ชวนให้รู้สึกถึงพลังงานเหลือล้นจากร่างนั้น...เธอช่างดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยความสดใส โดยเฉพาะเมื่อหญิงสาวคนนั้นระบายยิ้มมาให้เธอและยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“ใช่ค่ะ ชื่อนิลกาฬ” กะรัตเอ่ยตอบ ก่อนจะแจ้งให้พนักงานใหม่ออกไปรอด้านนอกเพื่อสนทนากับรองประธานอีกคน

“ไม่ผ่าน...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะโยนแบบสเกตช์ของสร้อยคอเส้นสวยที่เพิ่งถูกนำมาวางบนโต๊ะได้ไม่ถึงห้านาที ลงในลังสำหรับแบบที่ไม่ผ่านมาตรฐานอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ผ่าน! นี่มันครั้งที่สิบแล้วนะคะพี่ลม” เสียงหวานใสที่ติดจะขุ่นเคืองร้องถามในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอสู้อุตส่าห์ร่างแบบสร้อยมากมายมาส่งให้คนตรงหน้า แต่เขากลับเปิดดูเพียงครู่เดียวก็โยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี จริงๆต้องบอกว่าเขาโยนทิ้งทันทีที่เธอวางแบบลงบนโต๊ะ น่าจะฟังดูเข้าท่ากว่า“ไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน ถ้าไม่อยากทำก็เลิกไป” มารุตบอกเสียงห้วน ทั้งที่ตัวเองยังคงก้มหน้าก้มตาสเกตช์แบบร่างเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ต่อไป“พี่ลม! พลอยอุตส่าห์ตั้งใจทำนะ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้” พลอยชมพูบอกเสียงเครือ ก่อนหยาดน้ำตาจะเริ่มไหลอาบแก้ม แม้ไม่มีคำตอบแต่คนที่เอาแต่สนใจภาพสเกตช์ในมือก็หยุดการกระทำไว้เพียงเท่านั้น ก่อนมารุตจะวางดินสอเขียนแบบแท่งโปรดลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเบื่อหน่าย “พี่ลมใจร้าย ใจดำ พลอยอุตส่าห์ออกแบบมา” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ใบหน้านองไปด้วยน้ำตาตัดพ้อ เช่นที่เธอมักจะใช้เป็นประจำเวลาถูกบุพการีตำหนิ และการกระทำนั้นมักจะได้ผลตอบรับที่ด

วันนี้มีการประชุมประจำสัปดาห์ที่ทุกแผนกต้องแจกแจงเนื้อหาของงานและปัญหาที่เกิดขึ้นในช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา เพื่อสรุปผลให้เกิดการควบคุมที่ได้มาตรฐาน และสามารถปรับปรุงแก้ไขความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นได้งานออกแบบเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่พลอยชมพูและมารุตจะต้องออกแบบร่วมกัน ก็ถูกนำเข้าที่ประชุมในวันนี้เช่นกัน และท่ามกลางการจับตามองของทุกแผนกที่มีความเกี่ยวข้องกัน มารุตก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดันจางๆที่แผ่ขยายปกคลุมตลอดเวลาของการประชุม อาจเพราะงานนี้เป็นงานชิ้นแรกที่พลอยชมพูลงมือทำเอง ทั้งที่นั่งในตำแหน่งรองประธานบริหารก็เป็นได้ และอีกส่วนหนึ่งคงมาจากที่หญิงสาวไม่เข้าประชุมในครั้งนี้ด้วย“ไอ้พิงค์” มารุตเอ่ยขึ้นอย่างลังเลหลังจากประชุมเสร็จ เพราะจนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเข้าประชุมด้วยเช่นทุกครั้ง “ว่าไงคะ? ถ้าเรื่องแบบ พิงค์ว่ามันสวยมากเลยนะ แค่อาจจะต้องเปลี่ยนตัวพลอยประดับให้เม็ดเล็กอีกนิด น่าจะเข้ากับตัวสร้อยมากกว่า” กะรัตเอ่ยถึงแบบเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่เพิ่งได้รับอนุมัติขั้นต้นจากที่ประชุมเมื่อครู่ “แก้แบบเสร็จแล้วจะส่งให้ดู” เขาตอบ ก่อนจะตัดสินใจเก็บของบนโต๊ะ