สุดดวงใจ 185

               ร่างบางระหงที่ตัดสินใจทิ้งงานประมูลอัญมณีที่แสนน่าเบื่อเพื่อกลับมาหาใครบางคนที่เธอกำลังคิดถึงสุดหัวใจ หยุดยืนอยู่หน้าประตูเพนซ์เฮ้าส์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว น่าแปลกที่เสี้ยวหนึ่งของห้วงความรู้สึกกลับนึกย้อนไปในวันแรกที่เธอหอบหิ้วกระเป๋าใบโตมาที่นี่

วันที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอและมารุต

               คำตอบที่ได้รับจากกณิกา ทำให้คนที่ค้นคว้าหาความหมายของความรักอยู่เนิ่นนานเริ่มตระหนักถึงความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้า...แม้มารุตจะไม่ได้เป็นผู้ชายในนิยายที่ดีพร้อมไปทุกสิ่ง แต่เขาคือผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลายเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เธอรักมารุตจนสุดหัวใจ!

               ภาพวาดสีน้ำมันกว่าสามสิบรูปที่ถูกติดไว้ตามมุมต่างๆของเพนซ์เฮ้าส์ที่ปรากฏแก่สายตาในวินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามา ทำให้ผู้มาเยือนเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย พลอยชมพูกวาดสายตามองภาพวาดของตัวเองในอิริยาบถต่างๆด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะต้องยิ้มกว้างกว่าที่เป็นอยู่อีกหลายเท่า เมื่อเห็นร่างสูงของคนป่วยที่ลางานนอนอยู่บ้านทั้งวัน กำลังยืนรอเธออยู่กลางห้องกว้างพร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดใหญ่ในมือ 

“ไปแอบวาดตั้งแต่เมื่อไรคะ? ทำไมพลอยถึงไม่รู้เลย” พลอยชมพูว่ายิ้มๆ ก่อนจะนำพาตัวเองมาหาเจ้าของร่างสูงที่ยืนรออยู่ที่กลางห้องรับแขกกว้างในทันที

               เพราะหลายเดือนที่ผ่านมาเธอและคนตรงหน้าอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา จนทำให้อดนึกสงสัยไม่ได้ว่ามารุตเอาเวลาตอนไหนไปวาดรูปมากมายขนาดนี้ เพราะในฐานะผู้ทำงานศิลปะแล้วเธอย่อมรู้ดีว่าภาพวาดแต่ละภาพที่ปรากฏให้เห็นแก่สายตาอยู่ในเวลานี้ จะต้องใช้ทั้งความละเอียดและเวลาไม่น้อยในการสร้างสรรค์

“นั่นสินะ” มารุตว่ายิ้มๆ ก่อนจะดึงรั้งร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดแล้วเอ่ยต่อ

“ลองดูวันที่ตรงมุมภาพสิ”

               พลอยชมพูเลือกที่จะเดินไปหาภาพวาดที่ถูกติดอยู่หลังบานประตูทางเข้าเป็นอันดับแรก ก่อนจะไล่ลำดับไปตามผนังห้องรับแขกกว้างทีละภาพอย่างช้าๆ ภาพมากมายที่ไล่เรียงตามวันเวลาและวิวทิวทัศน์ที่แตกต่างกันไป จนกลายเป็นภาพวาดที่ร้อยเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและมารุต ก่อนร่างบอบบางจะหยุดยืนอยู่ที่ภาพสุดท้ายตรงมุมห้อง ที่แขวนภาพวาดของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาวในภาพพร้อมกับข้อความที่ว่า...

“Will you marry me?”

เสียงทุ้มของมารุตที่ดังขึ้น พร้อมกับอ้อมกอดแข็งแรงที่สวมกอดเธอไว้อย่างหลวมๆทำให้พลอยชมพูต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย และรอยยิ้มแสนหวานก็กว้างออกมาได้มากกว่าที่เป็นอยู่ เมื่อแหวนทองคำขาววงสวยถูกยื่นมาหา

“นึกว่าจะไม่ขอแล้วซะอีก” พลอยชมพูว่ายิ้มๆ ก่อนจะยื่นมือข้างซ้ายให้มารุตในทันที แล้วเอ่ยต่อ “Yes , I do” 

“พี่ลมรักพลอยนะ” มารุตตอบกลับเสียงหวาน ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างแล้วช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอมในทันที

“จะทำอะไรคะ?” มือบอบบางที่คล้องคอของคนตรงหน้าไว้เอ่ยถามอย่างยั่วเย้า ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นแววตาคมที่มองสบมาเต็มไปด้วยประกายวาววับ

“ก็...ฮันนีมูนไง” เสียงทุ้มกระซิบบอก ก่อนจะจุมพิตกระหม่อมบางของคนในอ้อมแขนแทนคำยืนยัน

               พลอยชมพูหัวเราะเสียงใสกับคำตอบที่ได้รับ ก่อนจะตัดสินใจหอมแก้มสากของคนตรงหน้าแทนคำตอบของเธอ เพียงไม่นานห้องกว้างที่เคยว่างเปล่ายามห่างเหินกัน ก็ตลบอบอวนไปด้วยกลิ่นอายของความรักอันแสนเย้ายวน

 จงอย่าตั้งคำถามจากความรัก

เพราะไม่เคยมีคำตอบที่ถูกต้องสำหรับความรัก