คู่แข่งที่แสนน่ากลัว 13

หลังจากใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่มารุตก็พาร่างบอบบางออกมาจากโรงพยาบาลได้สำเร็จตามใจคิด แต่ท้องถนนยามบ่ายแก่ๆก็ไม่ได้ทำให้การจราจรในเมืองกรุงสามารถขยับเคลื่อนตัวไปได้มากมายอย่างที่คิดคำนวณไว้ โดยเฉพาะเมื่อรวมกับฝนฟ้าที่ดูไม่ค่อยให้ความร่วมมือนักในความรู้สึกของมารุต

 ความคิดของสารถีจำเป็นยังไม่ทันจางหายไป สายฝนก็เทกระหน่ำลงมาจนการจราจรติดขัดในชั่วพริบตา สุดท้ายก็กลายเป็นตัวเขาเอง ที่ต้องติดอยู่กับนางมารร้ายในคราบนางฟ้าเพียงลำพังบนท้องถนนที่ไร้หนทางหลบหนี

“เมื่อกี้ พี่ลมตั้งใจช่วยผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม” น้ำเสียงที่ติดจะขัดใจเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปนานกว่าชั่วโมง

“ถ้าใช่ แล้วจะทำไม?” มารุตตอบกลับเสียงเรียบ ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องท้องถนนและสายฝนที่ซัดกระหน่ำราวกับว่าภาพเหล่านั้นน่าดึงดูดใจกว่าคนข้างกายเป็นไหนๆ

“ถ้าใช่ ต่อจากนี้...ผู้หญิงคนนั้นคงอยู่ไม่สงบสุขเท่าไร” เธอตอบด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์ไม่น้อย ราวกับเด็กเกเรที่เพิ่งพบของเล่นถูกใจก็ไม่ปาน

“พลอยชมพู!” มารุตตำหนิเสียงเข้ม รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเสียเฉยๆเมื่อแลกเปลี่ยนวาจากับหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย ทั้งที่พูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น

“ใช่ค่ะ พลอยชมพู...กลัวลืมชื่อเหรอคะ? เรียกซะดังเชียว” เธอบอกเสียงหวาน ราวกับไม่ใส่ใจท่าทีขุ่นเคืองของคนข้างกาย

‘เพราะถึงอย่างไร มารุตก็ไม่กล้าโยนเธอลงจากรถเป็นแน่’

“ถ้าคุณรังแกเขา ผมจะไม่พูดกับคุณอีก” มารุตบอกออกไปในที่สุดหลังจากเงียบนาน

“ขู่ได้น่ากลัวมาก! คิดว่าพลอยจะแคร์?” เธอตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“คุณก็ลองทำดูสิ”คนพูดจริงทำจริงตอบกลับเสียงเรียบ

พลอยชมพูเม้มปากเข้าหากันอย่างคนถูกขัดใจ แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดออกมาอีก ทั้งสองยังคงนั่งอยู่บนรถท่ามกลางการจราจรที่ติดขัดไม่ขยับเขยื่อน เช่นเดียวกับความคิดของคนทั้งคู่ ที่ดูจะจมดิ่งลงไปอยู่ในห้วงความรู้สึกของตนเอง

“เปิดเพลงได้ไหม” เป็นพลอยชมพูที่เอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเอื้อมมือไปยังปุ่มเปิดเครื่องเสียงบนรถทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือบอบบางถูกมือหนาคว้าไว้เสียก่อน

มารุตก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านปลายนิ้วมือในทันทีที่สัมผัสโดนมือนุ่มนิ่มที่เอื้อมมา และดูเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆเมื่อครู่ จะส่งผลมากกว่าที่จะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพราะหัวใจของเขากลับเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ถ้าขอ คุณก็ต้องรอให้เจ้าของรถอนุญาตก่อน ถ้าพูดแล้วทำเลยเขาเรียกไม่มีมารยาท” หลังจากขับไล่อารมณ์ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกตีรวนขึ้นมาอย่างไร้เห็นผลออกไปได้ เจ้าของรถก็เอ่ยสิ่งที่คิดออกมาทันที

“ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้น เพราะยังไงพี่ลมก็ต้องอนุญาตอยู่แล้ว” เธอตอบกลับตามใจคิด

“อย่างน้อยก็ต้องรอคำอนุญาตก่อน” แม้สิ่งที่คนข้างกายว่าจะถูกต้องทุกอย่าง แต่มารุตก็เลือกที่จะเอ่ยออกไปเช่นใจคิด แม้น้ำเสียงที่ใช้จะบางเบาลงกว่าครึ่งก็ตามที

“อือหื้อ! เสียงเบา แสดงว่าพลอยพูดถูก” คนถูกเอ็ดเมื่อครู่สรุปเสร็จสรรพ ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ยังว่างจากการเหนี่ยวรั้งกดปุ่มเปิดเครื่องเสียงทันที

“พลอยชมพู” มารุตเอ็ดเสียงเข้มแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนใจ เมื่อรอยยิ้มพิมพ์ใจแสนหวานปรากฏรับเสียงเอ็ดนั้นน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

“เอาเป็นว่า...ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ที่จะสร้างความเดือดร้อนให้ใคร ต่อไปพลอยจะขอก่อน ตกลงไหมคะ” พลอยชมพูร้องบอกอย่างอ้อนๆตามนิสัย ก่อนจะยึดมือหนาที่รั้งมือบางของเธอไว้มาแนบแก้มนวลของตัวเองในทันที

มารุตนิ่งค้างเหมือนถูกสาป รู้สึกเหมือนตัวเองอาจจะกำลังต้องมนตร์ของแม่มดตัวร้ายในคราบนางฟ้าเข้าให้เสียแล้ว เมื่อหัวใจที่เคยเต้นสม่ำเสมอมาจนถึงเมื่อครู่ กลับเต้นเร็วแรงเหมือนกลองที่ถูกตีในจังหวะร็อก ทั้งท่วงทำนองเพลงที่คลอเบาๆมากระทบโสตประสาทกลับหวานซึ้งจนเกือบตรึงหัวใจให้ถูกสะกดโดยไม่อาจถอน

“เพราะงั้นอย่าให้พลอยรู้นะคะ ว่าพี่ลมไปสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้น” ภาพมนตร์สะกดที่ถูกร่ายกลับแตกสลายในพริบตาในความรู้สึกของคนที่เกือบถูกสาป

‘พลอยชมพู....เธอมันนางมารจำแลงชัดๆ!’