บทที่ 6

ตอนที่ 6 สู้ชีวิต... แต่ท่านประธานสู้กลับ

'หึ... เป็นไงล่ะ ยอมหยุดเดินแล้วหันมาสนใจกันแล้วใช่มั้ย!'

มิลาลอบยิ้มกริ่มอยู่ใต้แว่นกันแดดสีดำสนิท เตรียมตัวงัดมารยาสามพันเล่มเกวียนออกมาใช้ต่อ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับต้องค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อร่างสูงสง่าไม่ได้เดินเข้ามาประคองหรือมีท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น เขาก้าวอาดๆ เข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าแผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุก เลขาหนุ่มที่ทำท่าจะเข้ามาขวางถูกผู้เป็นนายยกมือปรามไว้ด้วยท่าทีเด็ดขาด

ก่อนที่วินาทีต่อมา... มือหนาจะเอื้อมมาคว้าเข้าที่หลังคอเสื้อโค้ตตัวโคร่งของเธออย่างไม่ออมแรง

"ว้าย! ดะ... เดี๋ยวค่ะคุณพ่อ! จะทำอะไรคะเนี่ย!"

มิลาเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ร่างของตัวเองก็ถูกหิ้วคอเสื้อจนแทบลอยพ้นพื้น ชายหนุ่มออกแรงลากยัยตัวแสบให้เดินตามไปที่รถยุโรปคันหรูที่จอดเทียบอยู่หน้าตึกอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงานที่มองตามกันตาไม่กะพริบ

ปึก!

เขาเปิดประตูหลังออก แล้วจัดการดันร่างเล็กๆ ในชุดรุงรังเข้าไปที่เบาะหลังอย่างไม่ปรานีปราศรัย ก่อนจะปิดประตูเสียงดังสนั่น แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์กระชากรถหรูพุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่ ทิ้งความวุ่นวายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง

ภายในห้องโดยสารที่แอร์เย็นฉ่ำและเงียบกริบ...

มิลาที่เพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาจากเบาะหนัง รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ หญิงสาวถอดหมวกบักเก็ตและแว่นกันแดดโอเวอร์ไซส์ออก มือเรียวสางผมดัดลอนที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง ก่อนจะฉีกยิ้มหวานส่งเสียงใสแจ๋วทำลายความเงียบ

"สวัสดีค่ะ 'คุณพ่อ' หนูชื่อมิลานะคะ เป็นนักแสดงในสังกัดค่ายของคุณพ่อค่ะ"

"..."

ไร้เสียงตอบรับจากร่างสูงที่กำลังบังคับพวงมาลัย นัยน์ตาคมกริบเพียงแค่ปรายมองหญิงสาวผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะมองตรงไปข้างหน้าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้นางร้ายจอมตื๊อย่อท้อแต่อย่างใด

"ที่เห็นเมื่อกี้... หนูแสดงละครดีมากเลยนะคะคุณพ่อ" มิลานำเสนอตัวเองด้วยความมั่นใจ "ไม่ว่าจะได้รับมอบหมายงานอะไร หนูใช้ทักษะการแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมเสมอ บทคนท้อง โดนทิ้ง หรือนางร้ายปรี๊ดแตก หนูก็ทำได้หมด"

"..."

"แถมหนูยังสวย แล้วก็หุ่นดีมากด้วยนะคะ สัดส่วนเป๊ะเวอร์ อก 36 เอว 23 สะโพก 35... นี่มันหุ่นนาฬิกาทรายของแท้เลยนะคะ!"

"..."

มิลาหอบหายใจเล็กน้อยหลังจากร่ายสรรพคุณปลอมๆ ของตัวเองเป็นชุด หญิงสาวยิ้มกริ่ม มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าความกล้าของเธอจะต้องทำให้ท่านประธานประทับใจแน่ๆ

ผ่านไปไม่นานนัก รถก็ค่อยๆ ชะลอความเร็ว แล้วเลี้ยวเข้าจอดเทียบหน้าอาคารสถานที่ราชการแห่งหนึ่ง

มิลาชะโงกหน้ามองป้ายตัวอักษรสีขาวหน้าอาคาร ก่อนจะเบิกตากว้าง

สถานีตำรวจนครบาล...

"ดะ... เดี๋ยวนะคะ" รอยยิ้มกว้างเมื่อครู่หุบฉับลงทันที มิลาหันขวับไปมองแผ่นหลังกว้างของคนขับ "คุณพ่อพาหนูมาที่นี่ทำไมคะ?"

ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันหน้ากลับมาสบตากับหญิงสาวที่เบาะหลังเป็นครั้งแรก นัยน์ตาคมนั้นเยียบเย็นจนมิลาเสียวสันหลัง ริมฝีปากหยักเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ไร้แววล้อเล่น

"มาส่งเธอให้ตำรวจไง"

"ส... ส่งตำรวจ! ส่งทำไมคะ! หนูไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!" นางร้ายสาวแหวลั่น เสียงเริ่มสั่นคลอนด้วยความตื่นตระหนก

"ไม่ได้ทำอะไรผิด?"

มุมปากของเขาเหยียดยิ้มเย็นชา "ข้อหาแรก... เป็นสตอล์กเกอร์ดักรอผู้บริหาร ข้อหาที่สอง... ก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะ ข้อหาที่สาม... หมิ่นประมาทด้วยการป่าวประกาศว่าผมทำคุณท้อง"

ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้เบาะหลังเล็กน้อย กดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่อันตราย

"รวมกันสามข้อหานี้... คิดว่าสัดส่วน อก 36 เอว 23 สะโพก 35 ของคุณ จะช่วยลดหย่อนโทษในคุกได้กี่ปีล่ะ คุณมิลา?"

แกร๊ก...

สิ้นประโยคข่มขู่ที่มาพร้อมกับสายตาดุจมัจจุราช เสียงเซ็นทรัลล็อกก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ ทำเอาความมั่นใจของมิลาพังทลายลงไม่เป็นท่า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานอัตโนมัติ หญิงสาวไม่ตอบคำถาม แต่หันขวับไปที่ประตูรถฝั่งซ้าย มือเล็กตะปบเข้าที่เปิดประตูแล้วออกแรงดึงสุดชีวิต!

กึก! กึก!

ประตูรถยุโรปคันหรูเปิดไม่ออก หญิงสาวหันไปมองหน้าปัดคอนโซลหน้ารถ ก็เห็นไฟปุ่มเซ็นทรัลล็อกสว่างวาบ...

ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้

มิลาเปลี่ยนโหมดกะทันหัน หญิงสาวขยับตัวคุกเข่าลงบนเบาะ สองมือพนมเข้าหากันอย่างน่าสงสาร น้ำตาหยดโตที่ไม่ได้ใช้สแตนด์อินร่วงแหมะลงอาบแก้ม

"ฮือ... คุณพ่อขา หนูไม่ได้เป็นสตอล์กเกอร์จริงๆ นะคะ! หนูแค่หมดหนทางแล้วจริงๆ อย่าส่งหนูให้ตำรวจเลยนะคะ!"

"ไม่ได้เป็นสตอล์กเกอร์?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบมองทะลุการแสดงฉากเจ้าน้ำตาของเธออย่างทะลุปรุโปร่ง "พรวดพราดขึ้นรถผมเมื่อวันก่อน เดินชนผมที่หน้าล็อบบี้เมื่อวาน แล้วก็มาแหกปากว่าท้องหน้าบริษัทตอนบ่ายวันนี้อีก... บังเอิญจังเลยนะ"

มิลาชะงักกึก เสียงสะอื้นกลืนหายลงไปในลำคอทันที หญิงสาวเบิกตากว้างมองแผ่นหลังกว้างสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนผ่านกระจกมองหลัง

'นี่เขา... ผู้ชายเจ้าของรถเมื่อวันก่อน คนที่เดินชนเมื่อวาน และท่านประธานใหญ่... คือคนคนเดียวกัน!'

"ฮึก... ในเมื่อคุณพ่อรู้แล้ว หนูก็ไม่ขอปิดบังค่ะ!" มิลาสูดน้ำมูก ปรับโหมดเข้าสู่บทโศกนาฏกรรมเต็มสูบ "หนูโดนคุณลินดาสั่งพักงานไม่มีกำหนด หนูไม่มีรายได้เลยสักบาทเดียว พ่อแม่ที่บ้านก็ป่วยออดๆ แอดๆ รอเงินส่งไปรักษา หนูหลังชนฝาแล้วจริงๆ ค่ะ ถ้าหนูไม่มีงาน หนูต้องอดตายแน่ๆ!"

'ป๊ากับม๊า เหมยขอโทษนะคะ T^T'

หญิงสาวร่ายยาวเป็นชุด น้ำตาไหลพราก หวังกระตุกต่อมความสงสารของท่านประธานให้เห็นใจดาราผู้อาภัพคนนี้

ทว่า... ร่างสูงกลับเพียงแค่นั่งฟังนิ่งๆ แววตาคมคายไม่มีความสั่นไหวหรือเห็นอกเห็นใจใดๆ พาดผ่าน เขามองดูเธอเล่นละครฉากใหญ่จนจบ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย

"แล้วยังไง?"

คำถามสั้นๆ แค่สามพยางค์ แต่ทำเอาคนฟังสะดุดกึกราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด

'แล้วยังไง? ...นี่เขาไม่มีความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ตาดำๆ บ้างเลยหรือไง!'

มิลาหยุดร้องไห้ฉับ มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ ในเมื่อบีบน้ำตาแล้วเขาไม่แคร์ นางร้ายสู้ชีวิตอย่างเธอก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว!

ดวงตากลมโตที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาช้อนขึ้นสบตากับร่างสูงผ่านกระจกมองหลัง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวขั้นสุด ก่อนที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มจะขยับเปล่งเสียงประกาศกร้าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"หนูอยากได้คุณเป็นสปอนเซอร์ค่ะ!"