บทที่ 5

ตอนที่ 5 ปฏิบัติการลับ

บริเวณร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามอาคารสำนักงานใหญ่ Rift Entertainment

มิลาในชุดเสื้อโค้ตตัวโคร่ง สวมหมวกบักเก็ตปีกกว้างกดทับลงมาจนแทบปิดหน้าผาก แถมยังพรางใบหน้าด้วยแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ยักษ์ กำลังนั่งดูดชานมไข่มุกด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ สายตาจดจ่ออยู่กับประตูทางเข้าออกของตึกฝั่งตรงข้ามประหนึ่งสายลับจับบ้านเล็ก

ที่ต้องจัดเต็มเบอร์นี้ ไม่ใช่เพราะกลัวแดดประเทศไทย แต่เพราะเธอคือ 'มิลา' นางร้าย (เกรดบี) แห่งค่ายยักษ์ใหญ่

'ขืนมีปาปารัสซี่หรือแฟนคลับมาเห็นเราเดินด้อมๆ มองๆ หน้าบริษัทตอนถูกสั่งพักงาน... มันก็จะดูเสียฟอร์มแย่' หญิงสาวคิดในใจพลางดูดชานมไข่มุกอึกใหญ่

ครืด... ครืด...

สมาร์ตโฟนในกระเป๋าสั่นครืดคราด หน้าจอโชว์ชื่อ 'พี่เรย์' หญิงสาวรีบกดรับสายพร้อมทำเสียงกระซิบกระซาบ

"ฮัลโหลพี่เรย์"

(เหมย! พี่หิ้วข้าวกล่องมาหาที่ห้องเนี่ย หายหัวไปไหนฮะ!) เสียงของผู้จัดการหนุ่มดังทะลุลำโพงออกมาจนมิลาต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างหู

"เหมยออกมาหาทางออกไงพี่"

(ทางออก? ทางออกอะไรของเธอ? อย่าบอกนะว่าเธอไปทำเรื่องบ้าๆ อย่างที่พูดเมื่อคืน)

"เอ๊า ก็ต้องทำสิ! พวกเราถึงจะมีชีวิตรอด เดี๋ยวสำเร็จเมื่อไหร่จะรีบบอก แค่นี้นะพี่ เป้าหมายอาจจะโผล่มาตอนไหนก็ได้!"

มิลากดตัดสายฉับ ไม่สนเสียงโวยวายที่ดังลอดมา หญิงสาวขยับแว่นกันแดดให้เข้าที่ ตั้งป้อมจับตาดูเป้าหมายอย่าง 'ท่านรองประธานลีเทย์' ต่อไป

ทว่า... ความจริงช่างโหดร้าย

จากแดดอ่อนๆ ตอนสาย กลายเป็นแดดเปรี้ยงตอนเที่ยง ลากยาวมาจนถึงบ่ายสามโมง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายตามกรอบหน้าภายใต้หมวกบักเก็ตใบหนา แต่นางร้ายสู้ชีวิตก็ยังคงกัดฟันรอ จนกระทั่ง...

นั่นไง! ร่างสูงโปร่งในชุดสูทที่ดูคล้ายกับรูปในข่าวเดินออกมาจากล็อบบี้บริษัทแล้ว

"คุณลีเทย์!"

มิลาตาลุกวาว คว้ากระเป๋าสะพายแล้วสับเท้าวิ่งพรวดพราดออกจากร้านกาแฟ ฝ่าเปลวแดดข้ามถนนมุ่งหน้าไปยังตึกฝั่งตรงข้ามทันที แต่เพราะมัวแต่วิ่งหลบรถแถมจุดที่ซุ่มอยู่ก็ไกลเกินไป กว่าสองเท้าเล็กๆ จะวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าบันได รถของเป้าหมายก็เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ไปเสียแล้ว

"แฮ่ก... แฮ่ก... ดะ... เดี๋ยวสิ... รอด้วย..."

ร่างเล็กยืนหอบโยนอยู่หน้าประตูกระจกบานยักษ์ สองมือยันหัวเข่าตัวเองไว้เพื่อพยุงตัวสูดออกซิเจนเข้าปอด เหงื่อโทรมกายจนสภาพอดีตนักแสดงสาวพังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี

แต่ในจังหวะที่กำลังจะถอดใจยอมแพ้นั่นเอง...

"ท่านประธานครับ วันนี้ไม่มีวาระการประชุมช่วงบ่ายแล้ว ส่วนเรื่องเอกสารร่วมทุนกับทางฝั่งยุโรป..."

เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งที่กำลังรายงานตารางงานดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ทำให้หูที่กำลังอื้ออึงของมิลาผึ่งขึ้นมาทันที

'ท่านประธาน?' หญิงสาวหันขวับไปตามทิศทางของเสียง ภาพที่สะท้อนเข้าสู่กรอบสายตาคือชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่กำลังเดินลงบันไดหน้าตึกมาพร้อมกับเลขา เขาไม่ได้ใส่สูทเต็มยศ เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนคู่กับกางเกงสแล็กสั่งตัด ทว่าออร่าความหรูหราทรงอำนาจกลับแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องหลีกทางให้

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นละม้ายคล้ายคลึงกับคุณลีเทย์ในหน้าข่าว แต่กลับดูโตกว่า สุขุมกว่า และแผ่กลิ่นอายความดุดันแบบ 'แด๊ดดี้' ที่ทำเอาลมหายใจสะดุด

สมองอันชาญฉลาด (เรื่องเอาตัวรอด) ของมิลาประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง...

'เรียกว่าท่านประธาน? หน้าตาคล้ายคุณลีเทย์? แถมยังดูมีอำนาจล้นเหลือ? หรือว่านี่คือ... คุณพ่อ ประธานใหญ่ผู้ลึกลับที่เขาร่ำลือกัน! ลุงประธานไม่ได้แก่หง่อม แต่เป็นแด๊ดดี้สุดฮอตหรอกเหรอเนี่ย!'

ไวเท่าความคิด ในจังหวะที่ร่างสูงกำลังจะเดินผ่านหน้าเธอไปเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถที่จอดเทียบรออยู่ สองมือเล็กก็พุ่งออกไปคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาทันที!

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้ากึก นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดลงมองมือเล็กที่บังอาจมาจับแขนเขา สลับกับมองใบหน้า (ที่แทบจะไม่เห็นหน้า) ของหญิงสาวประหลาดในชุดเสื้อโค้ต สวมหมวกบักเก็ต และแว่นกันแดดอันเท่าฝาหม้อ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง... แต่เย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ

มิลาเงยหน้าขึ้นสบตา (ผ่านแว่นดำ) ริมฝีปากบางขยับเปล่งเสียงเรียกสรรพนามที่คนในค่ายใช้เรียกประธานใหญ่ด้วยความหวังเปี่ยมล้น

"คุณพ่อ??"

ความเงียบก่อตัวขึ้นชั่วอึดใจ ชายหนุ่มปรายตามองยัยตัวประหลาดที่จู่ๆ ก็มาระรานเรียกเขาว่าพ่อด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันไปตวัดเสียงเข้มใส่เลขาและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ใกล้ๆ

"รปภ. ไปไหนหมด ทำไมปล่อยให้คนบ้ามาเดินเพล่นพล่านแถวนี้"

สิ้นประโยคอันแสนเย็นชา ร่างสูงก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ไยดี แล้วหันหลังก้าวเดินต่อไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับมามองเธออีก

"ดะ... เดี๋ยวค่ะ! คุณพ่อ! อย่าเพิ่งไปค่ะ!"

มิลาเบิกตากว้าง... ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว นางร้ายเกรดบีที่หลังชนฝาอย่างเธอจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

เธอรวบรวมทักษะการแสดงทั้งหมดที่สั่งสมมาทั้งชีวิต ทิ้งตัวลงไปนั่งพับเพียบกองกับพื้นคอนกรีตหน้าตึกอย่างไม่อายฟ้าดิน มือหนึ่งยกขึ้นปาดน้ำตาทิพย์ที่ไม่มีใครมองเห็นเพราะถูกแว่นกันแดดอันเท่าฝาหม้อบังไว้จนมิด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วแผดเสียงร้องเรียกเขาสุดหลงราวกับนางเอกเจ้าน้ำตาถูกทิ้งขว้าง!

"ฮืออออ... คุณพ่อ! คุณทำหนูท้อง! คุณต้องรับผิดชอบหนูนะค้าาา!"

กึก!

ประโยคสะท้านวงการมายาทำเอาทุกสรรพสิ่งบริเวณหน้าอาคารสำนักงานใหญ่หยุดชะงักราวกับถูกกดปุ่มพาวส์ พนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังจะวิ่งเข้ามาลากตัวเธอถึงกับสะดุดขาตัวเองอ้าปากค้าง พนักงานที่เดินผ่านไปมาหันขวับจนคอแทบเคล็ด ส่วนเลขาหนุ่มก็เบิกตากว้างจนแว่นตาแทบหลุดจากดั้ง

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ... ร่างสูงสง่าที่กำลังจะก้าวขึ้นรถยุโรปคันหรูชะงักฝีเท้าลงทันที

ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองยัยตัวประหลาดที่นั่งบีบน้ำตาอยู่บนพื้น นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ บัดนี้กลับจ้องเขม็งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวเขากดต่ำลงจนแผ่รังสีอำมหิตแช่แข็งคนได้ทั้งตึก

ทว่าภายใต้แว่นกันแดดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิท... ริมฝีปากจิ้มลิ้มของมิลาลอบกระตุกยิ้มร้ายกาจอย่างผู้ชนะ

'หึ... เป็นไงล่ะ ยอมหยุดเดินแล้วหันมาสนใจกันแล้วใช่มั้ยล่ะ!'