บทที่ 7

ตอนที่ 7 เป้าหมายมีไว้พุ่งชน

"หนูอยากได้คุณเป็นสปอนเซอร์ค่ะ!"

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องโดยสารทันทีที่ประโยคนั้นหลุดจากปาก ร่างสูงหลังพวงมาลัยไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือประหม่ากับคำขอล่อแหลมแต่อย่างใด นัยน์ตาคมกริบเพียงปรายมองหญิงสาวผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

"สปอนเซอร์?"

"ใช่ค่ะ" มิลาพยักหน้ารัว ยกมือเช็ดคราบน้ำตาทิพย์ทิ้งไปจนหมดสิ้น "หนูรู้ว่าคุณมีอำนาจมากพอที่จะทำให้หนูกลับไปทำงานได้อีกครั้ง และถ้าคุณให้โอกาส... หนูจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลยค่ะ"

"นั่นมันความผิดพลาดของคุณเอง" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาด "แล้วมันเป็นปัญหาของผมตรงไหน ทำผิดก็ต้องยอมรับผลของการกระทำสิ"

"แต่หนูต้องมาถูกดองงานยาวแบบนี้ มันไม่ใช่ความผิดของหนูสักหน่อย!" นางร้ายสาวเถียงคอเป็นเอ็น ความกดดันที่สะสมมาทั้งวันเริ่มปะทุ "เป็นเพราะไอ้ผู้กำกับบ้ากามนั่นต่างหากที่พยายามจะลวนลามหนูก่อน!"

"ผมมีธุระต้องไปทำ" เขาตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ไม่คิดจะโต้เถียงให้มากความ "ผมไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระของคุณ... ลงไป"

"แต่ว่า..."

"ลงไป"

"ไม่! หนูไม่ลง!" มือเล็กคว้าหมับเข้าที่พนักพิงเบาะหน้า กอดไว้แน่นเป็นปลิง ส่ายหน้าดิกอย่างคนดื้อดึงขั้นสุด

"ลงไปซะ... ก่อนที่ผมจะให้ตำรวจมาลากตัวคุณลงไปจริงๆ" น้ำเสียงทุ้มกดต่ำ บ่งบอกว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

คำขู่จริงจังและสายตาเย็นเยียบที่มองมา ทำเอากำแพงความเข้มแข็งของมิลาพังทลายลงในที่สุด...

"ฮึก... นะ... หนูขอร้องล่ะ..."

คราวนี้ไม่มีการบีบน้ำตา ไม่มีการสวมบทบาทเจ้าน้ำตาใดๆ ทั้งสิ้น หยาดน้ำใสหลั่งรินจากดวงตากลมโตอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

"การเป็นนักแสดงมันเป็นความฝันของหนูเลยนะ... ฮึก... หนูพยายามแทบตายกว่าจะสอบเข้าค่ายนี้ได้ หนูอยากจะขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดของวงการบันเทิง หนูตั้งใจกับสิ่งนี้มากจริงๆ นะคะ..."

หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย สะอื้นจนตัวโยน

"แต่พอเกิดเรื่อง... ค่ายก็เลือกคนที่มีอำนาจมากกว่า... ฮือ... เป็นเพราะหนูไม่มีคนคอยสนับสนุนเหรอคะ เป็นเพราะหนูเป็นแค่ดาราโนเนมที่ไม่มีแบ็กอัปใช่ไหม... หรือเพราะหนูไม่ยอมไปนอนกับไอ้แก่บ้ากามพวกนั้น เพื่อแลกกับบทบ้าๆ พวกนั้นกันแน่!"

คำตัดพ้อที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังดังก้องไปทั่วห้องโดยสาร มิลาซบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเอง ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่บางสั่นเทา เธอเหนื่อย... เหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งหนีและดิ้นรนเอาตัวรอดในวงการมายาที่แสนโสมมนี้เพียงลำพัง

ชายหนุ่มมองภาพสะท้อนของหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ตัวโยนผ่านกระจกมองหลัง นัยน์ตาคมที่เคยเย็นเยียบวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นกุมขมับ นวดคลึงเบาๆ เพื่อไล่ความปวดหัวที่เริ่มก่อตัว

'น่ารำคาญชะมัด...'

เขาค่อนขอดในใจ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องบางเฉียบราคาแพงระยับของตัวเองออกมา นิ้วเรียวยาวสไลด์หน้าจอเพื่อปลดล็อก แล้วยื่นส่งข้ามพนักพิงไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น

"เอาเบอร์โทรศัพท์ของคุณมา"

มิลากะพริบตาปริบๆ มองโทรศัพท์เครื่องหรูตรงหน้าสลับกับแผ่นหลังกว้างผ่านม่านน้ำตาอย่างงุนงง หญิงสาวสูดน้ำมูกเสียงดังฟืดใหญ่จนจมูกรั้นๆ นั้นแดงก่ำ

"คะ...?"

"พิมพ์เบอร์ของเธอลงไป..." เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าความดุดันและเย็นเยียบก่อนหน้านี้เจือจางลงไปหลายส่วน "แล้วผมจะติดต่อไปเอง"

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นราวกับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ มือเล็กที่ยังคงสั่นเทารีบยื่นไปรับโทรศัพท์เครื่องนั้นมาถือไว้ ปลายนิ้วรีบกดพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ชายหนุ่มตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้เขา พร้อมกับช้อนสายตาที่ยังคงเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและแดงก่ำขึ้นมองอย่างมีความหวัง

"ปะ... แปลว่าคุณจะช่วยหนูใช่มั้ยคะ?"

ชายหนุ่มรับโทรศัพท์กลับมา นิ้วโป้งกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บมันลงในกระเป๋าสูทตามเดิม นัยน์ตาคมปรายมองดวงหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั้นนิ่งๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ออก

"ขอคิดดูก่อน"

กึก!

เสียงระบบเซ็นทรัลล็อกถูกปลดออก ทำลายบรรยากาศอึดอัดภายในรถ พร้อมกับประโยคสั่งการที่เด็ดขาด

"ลงไปจากรถผมซะ... ก่อนที่ผมจะรำคาญแล้วเปลี่ยนใจ"

คราวนี้หญิงสาวรีบพยักหน้ารัวๆ คว้ากระเป๋าสะพายใบย่อม หมวกบักเก็ต และแว่นกันแดดของตัวเองมากอดไว้แนบอก กุลีกุจอเปิดประตูรถก้าวลงไปยืนบนฟุตปาธอย่างว่าง่ายราวกับลูกแมวเชื่องๆ

ปัง!

ทันทีที่บานประตูปิดสนิท รถยุโรปคันหรูสีเข้มก็กระชากตัวออก พุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่ที่การจราจรพลุกพล่านทันที ทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้าง สูดควันไอเสียและสัมผัสกับไอแดดร้อนระอุอยู่ริมถนนหน้าสถานีตำรวจเพียงลำพัง

"ขับไปส่งที่ป้ายรถเมล์หน่อยก็ไม่ได้... ปล่อยผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางทิ้งไว้หน้าโรงพักเนี่ยนะ!"

มิลาย่นจมูก เบ้ปากมองตามท้ายรถหรูที่ค่อยๆ กลืนหายไปกับฝูงรถยนต์จนลับสายตา หญิงสาวยกหลังมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆ

'แต่เอาเถอะ... ก็ถือว่าคืบหน้าไปบ้างแล้วล่ะวะ อีเหมย! ท่องไว้ว่าเป้าหมายมีไว้พุ่งชน!'

นางร้ายสู้ชีวิตสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกพลังใจที่หล่นหายไปกลับคืนมา ก่อนจะจัดการสวมหมวกบักเก็ตและแว่นกันแดดอันยักษ์กลับเข้าที่ เพื่อพรางใบหน้าที่บอบช้ำจากการร้องไห้ แล้วออกเดินเตะฝุ่น หาทางต่อรถเมล์กลับอพาร์ตเมนต์รูหนูของตัวเองต่อไป...