บทที่2. พบเทพธิดาจิ้งจอก

 “ข้าอยากขอ ให้ข้าลงทุนทำค้าขายหรือการงานสิ่งใดไปแล้ว ขอให้ผลกำไรกลับคืนมาสิบเท่าทุกครั้ง”

หม่าจิ้งหยวนขอพรข้อแรก เขาคิดมาล่วงหน้าแล้วว่าอยากร่ำรวย และสี่ปีนี้เขาจะทำให้ตัวเองร่ำรวยได้อย่างไรไปตลอดชีวิต เมื่อพรเสื่อมเขาก็จะร่ำรวยอยู่

“ได้สิ แต่ขอสิ่งแลกเปลี่ยนก่อนถึงจะให้พรได้”

หูหลินหลินโบกมือไปมาเตรียมร่ายเวทย์ นางซ่อนสีหน้าสมใจไว้ เมื่อกำลังได้เหยื่อคนแรก

“ข้าขอแลกพรข้อนี้ กับอายุขัยสิบปีของข้า”

แค่ตายเร็วหน่อยสักสิบปี คงไม่เป็นอะไร เขาเชื่อว่าเขาน่าจะอายุยืนถึงเจ็ดสิบปี

“ได้ ข้าจะให้พรข้อนี้กับเจ้า มานี่สิ มาใกล้ๆ ข้าจะขอเก็บพลังวิญญาณของเจ้าสิบปี” จิ้งจอกสาวกวักมือเรียก

หม่าจิ้งหยวนขยับลุกขึ้นยืน เขาสูดลมหายใจแรงๆ ขณะใช้มือแหวกม่านกั้นร่วมสิบชั้นนั้นแล้วเดินผ่านเข้าไปด้านใน  ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเรือนร่างอรชรของจิ้งจอกสาววัยกำดัด

สวรรค์ประทานพร ทำไมนมนางใหญ่เช่นนี้ !

สายตาเพ่งเป้าไปยังโนมเนื้อขนาดน้องส้มโออย่างตื่นตะลึง มองไกลๆ ก็ว่านางอวบอิ่มแต่พอเห็นชัดๆ มันอวบเกินอิ่มเสียแล้ว เสื้อผ้าที่นางนุ่งห่มแทบปกปิดเรือนกายขาวผุดผ่องราวกับไข่มุกเนื้อดีไม่มิด

หม่าจิ้งหยวนกลืนน้ำลายฝืดคอเมื่อเห็นตุ่มนูนเล็กบนปลายยอดเต่งตูมของนาง ยามนี้เจ้าของยืดตัวนั่งตัวตรง ก้อนกลมสองก้อนไหวกระเพื่อมไปตามแรงขยับ เมื่อนางจิ้งจอกสาวโบกมือของตัวเองวนไปมาในอากาศ ขณะหลับตาพริ้มท่องคาถาฮึมฮัมในคอฟังไม่ได้ศัพท์ มืออีกข้างถือขวดใบเล็กทรงกลมไว้

“เข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ”

หูหลินหลินสั่งเสียงหวาน ดวงตาของนางพราวระยับน่าหลงใหล

หม่าจิ้งหยวนขยับเข้าไปหาอย่างว่าง่าย กลิ่นหอมๆ ราวกับกลิ่นของบุปผาสักอย่างหนึ่งโชยชายออกมาจากร่างงาม ทำให้คนได้กลิ่นเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ

“หลับตา อย่าลืมตาขึ้นมาจนกว่าข้าจะสั่ง”

นางบอกเขา ขณะเคลื่อนกายยั่วยวนใจชายเข้ามาใกล้อีกนิด

หม่าจิ้งหยวนหลับตาลง เขารู้สึกร้อนวาบที่โพรงจมูกหากลืมตาจ้องส้มโอสองลูกนี้ต่อ บางทีอาจมีเสียเลือดได้

“หม่าจิ้งหยวน ยินดีมอบพลังชีวิตสิบปีของเขาเพื่อแลกกับพรวิเศษ เขาจะได้รับพรนั้นสมดังใจเป็นเวลาสี่ปี”

หูหลินหลินส่งเสียงหวานประกาศก้อง ราวกับบอกกล่าวให้ใครสักคนรับรู้

คนขอพรซึ่งกำลังหลับตา ไม่อาจมองเห็นร่างโปร่งแสงของเซียนจิ้งจอก ซึ่งกำลังร่ายเวทย์โบกไม้เท้าวิเศษอยู่เหนือศีรษะของเขา ทันใดนั้นเองก็เกิดประกายแวบวาบของลำแสงสีรุ้งพุ่งลงมาที่กลางกระหม่อมของหม่าจิ้งหยวน เขาตัวร้อนวูบกระตุกเกร็งไปทั่วร่าง แต่อดทนฝืนไว้ไม่ยอมลืมตาขึ้นมองด้วยเกรงพิธีจะเสีย

เพียงครู่เดียวหม่าจิ้งหยวน ก็รู้สึกเย็นไปทั้งตัวราวกับแช่อยู่ในห้องเย็น เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว โดยไม่รู้ว่าพลังชีวิตของตัวเองถูกไม้เท้าวิเศษในมือของหูหลินหลินดูดออกมาจากกระหม่อม และนำมันไปใส่ไว้ในขวดแก้วกลมในมืออีกข้าง นางปิดฝามันไว้แล้วส่งมอบให้เซียนจิ้งจอก ก่อนที่ร่างโปร่งแสงนั้นจะเลือนหายไป

“ลืมตาได้แล้ว เจ้าได้รับพรนั้นแล้ว” เสียงหวานใสของนางจิ้งจอกสาว ปลุกเรียกคนที่หลับตาอยู่

หม่าจิ้งหยวนค่อยลืมตาขึ้น เขารู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว ราวกับมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ทั่วร่าง

“ข้าหนาว... เกิดอะไรขึ้นกับข้า” เขาถามเสียงสั่น ริมฝีปากสั่นกึกๆ กระทบกันไปมา

หูหลินหลินยิ้มกว้าง เข้าใจอาการของคนสูญเสียพลังชีวิต

“เจ้าแค่อ่อนแรงเพราะสูญเสียพลังวิญญาณ พรุ่งนี้อาการจะดีขึ้น ไม่เป็นไรหรอกอย่ากลัวไปเลย”

นางเดินไปหยิบขวดแก้วบรรจุน้ำสีอำพันมารินใส่แก้วส่งให้เขาดื่ม

“กินน้ำอัคคีนี่ ก็จะหายหนาว”

หม่าจิ้งหยวนรับมาดื่มอย่างไม่เกี่ยงงอน

“รสชาติเยี่ยมมาก เหมือนสุรานารีแดง ขออีกได้หรือไม่”

เขาบอกแล้วแย่งขวดน้ำมาเทจนเต็มแก้ม ยกขึ้นดื่มอักๆ จนเกลี้ยง โดยที่นางจิ้งจอกสาวร้องห้ามไม่ทัน

“ว๊าย อย่ากินเยอะ โอย เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้ำอัคคีนั่น มันมีฤทธ์แรงมาก เจ้าจะร้อน จะทุรนทุราย ไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน” หูหลินหลินแย่งขวดคืนมาได้รีบเอาไปวางไว้ห่างๆ

ไม่ทันขาดคำน้ำอัคคีก็ออกฤทธิ์ หม่าจิ้งหยวนร้อนวูบวาบไปทั้งตัวอาการหนาวสั่นเมื่อครู่เลือนหายไปกลายมาเป็นร้อนราวกับมีเพลิงสุมอยู่ข้างใน มันไม่ได้ร้อนแบบอากาศร้อน แต่มันร้อนวูบวาบอยู่ภายใน บางอย่างในกายลุกชันความรู้สึกอย่างหนึ่งตื่นโพลงขึ้นมา ชายหนุ่มจ้องมองจิ้งจอกสาวด้วยแววตาวาววาม

“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวข้าหาวิธีแก้ไขก่อน”

หูหลินหลินขยับถอยห่างเมื่อรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย จิ้งจอกสาวรีบวิ่งไปเปิดลิ้นชักในโต๊ะเล็กข้างเตียง หยิบตำราจิ้งจอกออกมาอ่าน หาวิธีแก้ไขฤทธิ์น้ำอัคคี

“คนที่ดื่มน้ำอัคคีเข้าไปเกินขนาด จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เห้อ ค่อยโล่งอกหน่อย”

นางถอนหายใจเมื่ออ่านถึงตอนนี้ แต่ใบหน้างามต้องเหยเก เมื่ออ่านเจออย่างอื่น

“แต่ฤทธิ์ของน้ำอัคคี จะทำให้ร้อนรุ่มไปทั้งกาย เกิดกำหนัดจนทนไม่ไหว ต้องการปลดปล่อยจนกว่าความร้อนในกายจะทุเลาลง หากไม่ได้ปลดปล่อยจะคลุ้มคลั่งอาละวาด บางทีอาจจะถึงขั้นทำร้ายผู้อื่นได้ ตายแล้วอันตราย”

นางจิ้งจอกสาวหันไปมองคนต้องฤทธิ์น้ำอัคคี แต่จิ้งจอกสาวต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อหันไปเจอใบหน้าหล่อเหลาพอดี เขาเข้ามายืนข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดแผ่วหลังใบหูขาวสะอาด ใบหน้าของเขาแดงก่ำทีเดียว

“ถอยออกไปก่อน เดี๋ยวข้าจะหาวิธีแก้ให้”

นางผลักร่างของเขาออกห่าง รีบกวาดตาอ่านวิธีแก้ไข ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อวิธีแก้ไขคือ

“วิธีทำให้ผู้ที่ดื่มน้ำอัคคีสงบลง คือ หากเป็นชายให้หาสตรีให้เขาร่วมรักด้วย หากเป็นหญิงให้หาชายหนุ่มให้เขาร่วมรักกับนาง เมื่อบรรลุจุดสุดยอดจึงจะหาย ตายแล้ว อ๊ะ เจ้าทำอะไรน่ะ”

หูหลินหลินหันขวับไปมองหน้าคนที่กำลังลูบไล้เนื้อตัวนางอยู่ จิ้งจอกสาวหวีดร้องเมื่อร่างอรชรของนาง ถูกเขาช้อนอุ้มจนตัวลอยจากพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว บุรุษผู้ตกอยู่ในฤทธิ์น้ำอัคคีไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาร้อนไปทั้งตัวความปรารถนาครอบงำความคิด บวกกับพึงพอใจร่างงามของจิ้งจอกสาวอยู่ก่อนหน้า จึงไม่รั้งจิตใจตัวเองให้ทนต่อได้

เขาวางนางลงบนเตียง  มือหนาของเขากระชากดึงทึ้งเสื้อผ้านางออก ผ้าโปร่งบางง่ายต่อการฉีกขาด เสียงดังแคว่ก แคว่ก ดังเจ้าโถงถ้ำ ดวงตาของเขาฉายแววหื่นกระหาย เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าของจิ้งจอกสาวเต็มตา แก่นกายปวดหนึบตั้งชัน เขาปลดเสื้อผ้าออกจากตัวแทบจะฉีกให้ขาดคามือด้วยความใจร้อน โหยหิวอยากกลืนกินร่างอวบอัดของสาวงามสะพรั่งตรงหน้า