บทที่ 86 สิ่งสำคัญที่้ต้องเลือก

เหตุน้ำตาถึงไหลออกมานะ รู้อยู่แก่ใจว่าพระนางไปดี ทำไมถึงเศร้าเช่นนี้หนอ มือบางข้างหนึ่งยกปาดน้ำตาแล้วเดินขึ้นชั้นสองเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย อีกไม่นานฝ่าบาทคงรู้ความจริง เธอคงกลายเป็นนางกำนัลตำหนักอื่นแทน แค่คิดก็รู้สึกเศร้าแล้ว

เสียงฝีเท้านาเดียหันมองนางกำนัลในตำหนักหยุดยืนตรงหน้าเธอ

“มีอะไรหรือ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ฝ่าบาทเสด็จมาเจ้าค่ะคุณนาเดีย”

คนฟังชะงักมือบางสั่นระริก ข่มความกลัวทำใจดีสู้เสือ ถึงอย่างไรความจริงต้องเปิดเผยอยู่ดี

“เจ้าลงไปจัดพระกระยาหารให้เรียบร้อย ส่วนข้าจะไปต้อนรับฝ่าบาทเอง”

“เจ้าค่ะ” นางกำนัลรับคำแล้วรีบลงไปชั้นล่าง

นาเดียลงจากบันไดเห็นพระองค์ทรงประทับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์นางกำนัลสาวรีบคุกเข่าหมอบกราบ อัสลันซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังสังเกตนางด้วยความสงสัย วันนี้นาเดียดูแปลกไป

“ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ลุกขึ้นเถอะนาเดีย”

“เพคะ” นางกำนัลทำตามรับสั่งลุกยืนมือผสานด้านหน้าก้มหน้าหลุบตามองพื้นไม่กล้าสบพระเนตรโดยตรง

กษัตริย์ทรงกวาดสายพระเนตรมองหาเจ้าของตำหนัก เมื่อรู้ว่าพระองค์เสด็จมาเหตุใดไม่มาต้อนรับ หรือจะงอนอีกที่พระองค์ไม่มีเวลาม