ตอนที่ 4 คืนเข้าหอ (จบตอน)

“ปล่อยรัณนะ พี่ธี”

หญิงสาวร้องห้ามเสียงหลง ทว่าดูเหมือนมันไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย

“ในเมื่อแต่งมาเป็นเมีย ก็ต้องทำหน้าที่สิ”

เสียงเข้มโต้กลับ พร้อมกับโถมทับร่างเปลือยเปล่าเอาไว้ มือ­แข็งแรงข้างหนึ่งเลื่อนไปแยกขาเล็กออกจากกันก่อนจะแทรกกายกำยำของตัวเองเข้าไปกลางกายสาว ปลายนิ้วร้ายวนเวียนบริเวณเนินเนื้ออวบอูมก่อนไล้ผ่านกลางกลีบเนื้ออ่อนไปจนถึงปากถ้ำแคบอีกครั้ง

“อื้อ ... พี่ธีหยุดเถอะค่ะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์สั่งอะไรฉันทั้งนั้น”

น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้น ก่อนซุกหน้ากดจูบที่บริเวณเนินเนื้อหน้าอก เขาไม่ได้เพียงแค่จูบทว่าฝากรอยรักเอาไว้อีกหลายจุด

“พี่ธี รัณเจ็บ”

“เดี๋ยวจะเจ็บมากกว่านี้อีก”

ชายหนุ่มบอกขณะที่นิ้วมือยังคงกระตุ้นร่างเล็กให้ยอมจำนนต่อเขาไปด้วย ไม่นานน้ำภายในถ้ำก็ไหลออกมาจนชื้นแฉะ มันเป็นสัญญาณบอกให้เขารู้ว่าต้องเดินหน้าต่อ

“อืมมมม ...”

ธีภพปล่อยเสียงครางต่ำออกมา เมื่อเขาได้สอดแทรกประสานกายเข้าไปในตัวหญิงสาว ความคับแน่นตอดรัดเขาเอาไว้จนกายใหญ่ร้อนวูบ เธอทำให้เขารู้สึกกลับมาเหมือนเป็นหนุ่มแรกรุ่นอีกครั้ง

“อ๊ะ! ... พี่ธี รัณเจ็บ พอแล้ว รัณเจ็บ”

เสียงร้องปรามเขาฟังดูคล้ายเสียงครางเสียมากกว่า

ธีภพดันกายตัวเองเข้าไปจนสุดทางรัก ร่างใหญ่หยุดนิ่งครู่หนึ่ง แล้วขบกรามตัวเองเอาไว้แน่น เขาไม่ได้พิศวาสผู้หญิงคนนี้ แต่เวลานี้ร่างกายเขาเรียกร้องให้ต้องขยับเอวตัวเองต่อ

“อื้มมมม ...”

เสียงเล็กปล่อยยาวออกมา เวลานี้เหมือนกายสาวจะฉีก­ขาดเสียให้ได้ ความเจ็บผสมผสานกับความเสียวซ่านมาพร้อม ๆ กัน ศีรษะเล็กส่ายไปมาบนที่นอน สองมือเล็กดึงรั้งผ้าปูที่นอนเอาไว้จะหลุดลุ่ย

ธีภพขยับกายเข้าออกครู่หนึ่งก็หยุดอีกครั้ง ตาคมกริบมองใบหน้าขาวที่เวลานี้ หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม แม้จะรู้ว่าร่างเล็กกำลังเจ็บแต่จะให้เขาหยุดคงไม่ได้แล้ว

ชายหนุ่มปลุกเร้าหญิงสาวเพื่อให้เธอไม่ต่อต้าน ริมฝีปากร้อนดูดกลืน ไล้เลีย ที่ปลายยอดสลับไปมาทั้งสองข้าง พร้อมกับฟอนเฟ้นที่เต้านั้นไปด้วย ร่างเล็กก็บิดตัวไปมา ทั้งแอ่นอกให้เขาได้กลืนกลิ่นปลายยอดอย่างลืมตัว

“อื้มมมม ...”

เมื่อกายสาวถูกปลุกเร้าอย่างหนักหน่วง จากที่ต่อต้านก็เปลี่ยนเป็นตอบสนองเขา เอวหนาค่อย ๆ ขยับฝังเข้าไปในกายหญิงสาวอย่างเชื่องช้าอีกครั้ง ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ

“อ๊ะ ... พี่ธี อื้มมมม”

เสียงครวญกระเส่าดังออกมาอย่างลืมอาย ความเจ็บเมื่อครู่ได้แปลเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่ม เสียวซ่าน ร่างกายเริ่มตอบสนองทุกการกระทำของเขาโดยอัตโนมัติ

“อื้มมมม”

ชายหนุ่มปล่อยเสียงคำรามออกมา อย่างพอใจเมื่อร่างเล็กขยับรับเขาอย่างเรียกร้อง เวลานี้เมื่ออีกฝ่ายตอบสนองเขาก็ยิ่งตอบสนองอย่างคึกคะนอง ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บปวดแค่ไหน ความคับแน่นมันยิ่งทำให้เขาไม่สามารถหยุดได้แล้ว

“อ๊ะ ... อ่า ... อืมมมม”

กัญญ์ณรัณปล่อยเสียงน่าอายยาวออกมาอีกครั้ง

ริมฝีปากหนาของคนคุมเกมยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ที่สามารถทำให้อีกฝ่ายตอบสนองและเรียกร้องเขาได้ขนาดนี้

“พี่ธีพอเถอะค่ะ รัณไม่ไหวแล้วรัณเจ็บ”

“จะให้พออย่างนั้นเหรอ”

แม้เสียงที่ถามออกมาจะกระเส่าแหบพร่าทว่ายังคงมีแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน

“ตอดรัดแน่นขนาดนี้อยากให้หยุดจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ”

ชายหนุ่มยังพูดต่อ เขาไม่สนใจว่าเวลานี้เธอจะร้องขออะไร สะโพกสอบยังคงขยับเข้าออกในกายสาวอย่างหนักหน่วงเช่นเดิม เสียงครวญครางของหญิงสาวยิ่งทำให้เขาเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ธีภพแหงนหน้าปล่อยเสียงคำรามออกมาอย่างพอใจราวกับเจ้าป่า เอวหนายังคงขยับกลืนกินร่างเล็กอย่างต่อเนื่อง เวลานี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว ชายหนุ่มใช้สองมือจับที่เอวเล็กเอาไว้แน่นก่อนจะดันตัวเองเข้าไปจนลึกสุดอีกครั้ง

“อร๊ายยยย ...”

กัญญ์ณรัณกรีดร้องออกมาสุดเสียง กายสาวเกร็งกระตุกตอดรัดเขาเอาไว้แน่น ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรู้ว่าเวลานี้ได้พาเธอส่งถึงฝั่งเรียบร้อยแล้ว

เขายังคงขยับกายต่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนปล่อยน้ำอุ่นเข้าไปในกายสาวอย่างเต็มรัก จากนั้นก็ทิ้งตัวลงไปนอนขนาบข้างกายเล็กที่นอนหอบหายใจอยู่

ธีภพปล่อยให้หญิงสาวได้พักครู่หนึ่ง ร่างเล็กก็ถูกเขากลืนกินอีกระลอก กว่าจะปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระก็เกือบรุ่งสาง