All Chapters of บรรณาการเมียแต่ง: Chapter 1 - Chapter 10

“วันนี้เหนื่อยมากันทั้งวันแล้ว ... พักผ่อนเถอะ”หญิงสูงวัยบอกคู่บ่าวสาวหลังจากอวยพรเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก้มลงกราบผู้สูงวัยที่มีศักดิ์เป็นย่าแท้ ๆ ของฝ่ายเจ้าบ่าว และเป็นผู้­อุปการะฝ่ายเจ้าสาวด้วย“คุณย่าคะ”เมื่อถึงเวลาที่จะต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้ตามลำพังก็อดหวั่นใจไม่ได้“ไม่ต้องกลัว ใครทำอะไรมาบอกย่าได้เลยเดี๋ยวย่าจัดการให้เอง”แค่เห็นสายตาของเด็กที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กก็พอจะรู้ว่า เจ้า­หล่อนกำลังเป็นกังวล พูดไปสายตาก็พลางมองไปยังฝ่ายเจ้าบ่าวที่เวลานี้นั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเช่นนั้น มืออีกข้างก็ลูบศีรษะเจ้าสาวตัวเล็กเอาไว้อย่างเอ็นดูด้วยพิธีแต่งงานในวันนี้ทุกคนรู้ดีว่า เกิดขึ้นตามความต้องการของผู้เป็นปู่ที่ระบุไว้ในพินัยกรรม หลังจากที่ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหก­เดือนก่อนข้อความในพินัยกรรมไม่มีอะไรมาก เพราะจริง ๆ แล้วทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูล ‘วีรเศษฐ์’ ควรจะต้องเป็นของ ‘ธีภพ วีรเศษฐ์’ ซึ่งเป็นหลานชายคนเดียวอยู่แล้วทว่าด้วยความที่ชายหนุ่มยังคงเป็นหนุ่มรักสนุก ทำตัวเพลย์­บอยใช้เงินจัดการทุกอย่าง ไม่สนใจธุรกิจที่มีอย่างที่ควรจะเป็น ผู้เป็นปู่จึงต้องทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมาทรัพย์สินทั้ง

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวยังไม่ทันเล็ดลอดออกมา ริม­ฝีปากเล็กก็โดนเขาเก็บเสียงให้กลืนกลับเข้าไปด้วยริมฝีปากหนาของเขาร่างเล็กดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการอันป่าเถื่อนนั้น ทว่ายิ่งดิ้นเขายิ่งเพิ่มกำลังกดรั้งเธอเอาไว้มากขึ้น รสชาติความหอมหวานใหม่สดของเจ้าสาวหมาด ๆ ทำให้คนที่โกรธเมื่อครู่เคลิบเคลิ้มได้อย่างน่าประหลาดใจ ความไร้เดียงสาของอีกฝ่ายก็ดันตอบสนองกับจุมพิตอันป่าเถื่อนนั้นอย่างเผลอไผลชุดเจ้าสาวถูกอีกฝ่ายปลดเปลื้องออกอย่างง่ายได้ โดยไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่ามีส่วนช่วยให้เขาปลดให้มันง่ายขึ้น เมื่อร่างเล็กไร้­ซึ่งอาภรณ์ เหลือเพียงแผ่นซิลิโคลนที่แปะไว้บนยอ­ดอกก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหนุ่มเพลย์บอยอย่างเขาแน่นอนว่าเขาไม่ได้ต้องการยกตำแหน่งเมียให้กับเธอ ทว่าเมื่อผู้ใหญ่บรรณาการมาให้ฟรี ๆ หากปล่อยให้ลอยนวลไปได้คงไม่ใช่ธี­ภพอย่างแน่นอนไวเท่าความคิดมือหนาบีบเคล้นที่หน้าอกอวบอิ่มซ่อนรูป ลิ้น­ร้อนชื้นฉกเข้าไปในปากอุ่นอย่างง่ายดาย เขากระหวัดไปทั่วโพรงปากหวานอย่างไม่อาจห้ามได้“อื้อ ...”เสียงครางประท้วงยังคงดังอู้อี้อยู่ในปากเล็กเช่นเดิมจากที่บีบเคล้นทั้งสองเต้าอย่างหนำใจ เขาก็กระชากเอาซิ­

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้าภายในห้องนอนหรู ร่างใหญ่ค่อย ๆ ขยับตัวพร้อมกับวาดแขนไปด้านข้างตัวเองแล้วควานหาอะไรบางอย่าง และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ไม่ได้อยู่เสียแล้วชายหนุ่มลืมตาขึ้นก่อนขยับตัวเองลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ดูเหมือนเวลานี้เขาจะอยู่คนเดียวในห้องนี้ แล้วผู้หญิงคนนั้นไปไหน ทำไมถึงปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว คิดแล้วอดโมโหขึ้นมาไม่ได้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาร่วมรักด้วยแล้วจะกล้าปล่อยให้เขาตื่นมาลำพังแบบนี้ บรรดาคู่นอนเขาทุกคนต้องคอยปรนิบัติเขาทั้งก่อนและหลังที่ทำกิจกรรมบนเตียง“เธอกล้าดียังไง กัญญ์ณรัณ”ชายหนุ่มเค้นเสียงตัวเองออกมาอย่างโกรธ ก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำจัดการกับตัวเอง เพียงครู่เดียวร่างใหญ่ก็ลงไปปรากฏตัวที่ห้องโถงของบ้านหลังใหญ่“กัญญ์ณรัณไปไหน”เสียงเขาดังเกรี้ยวกราดขึ้นกลางห้องเลยทีเดียว“แหมตื่นเช้ามาก็ถามหาเมียเลยนะคะธี”เสียงหวานดังขึ้น ก่อนร่างสูงโปร่งจะมาถึงห้องโถงนั้นเสียอีก“รตี ...”“ทำไมคะเสียใจเหรอคะที่เป็นรตีไม่ใช่เมียคุณ”“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”เขาปรับน้ำเสียงอ่อนลงทันที“ก็จะไม่ให้รตีคิดอย่างนั้นได้ยังไงคะ เมื่อคืนคุณก็

ทว่าคำพูดของธีภพทำเอารตีถึงกับเบิกตากว้างขึ้น เขาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำแบบนี้แสดงว่าเมื่อคืนทั้งคู่ ...รตีคิดได้แค่นั้น ก็รีบปรี่เข้ามากระชากแขนชายหนุ่มทันที“หมายความว่ายังไงธี ... เมื่อคืนธีมีอะไรกับแม่นี่อย่างนั้นเหรอ ไหนธีบอกว่าจะไม่ยุ่ง จะไม่แตะมันแม้แต่ปลายเล็บไง ทำไมธีถึงทำแบบนี้คะ”คราวนี้ไม่พูดเปล่า มือเล็กทุบตีเข้าที่แขนเขาไปด้วย“จะมาร้องเป็นชะนีอะไรที่นี่จ๊ะแม่คุณ”เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังกัญญ์ณรัณ ส่งผลให้เจ้าของเสียงแหลมเมื่อครู่ถึงกับต้องหยุดและมองที่ต้นเสียงทันที“คุณย่า!”ธีภพเป็นฝ่ายเรียกเจ้าของเสียงนั้นขึ้น พร้อมกับปล่อยมือจากแขนหญิงสาวด้วย“ย่าบอกให้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ทำไมยังปล่อยให้มาร้องเป็นชะนีแถวนี้อยู่อีก”“คุณย่า!”เสียงแหลมของรตีดังสวนขึ้นทันควัน“ฉันพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ถึงได้ทำน้ำเสียงแบบนั้นใส่ฉัน”“ก็คุณย่าให้ท้ายแม่นี่”อีกฝ่ายยังคงไม่ยอม“แม่นี่ ๆ หมายถึงเมียตาธีน่ะเหรอ ถ้าใช่ก็ไม่ผิดหรอกที่ฉันจะให้ท้ายเพราะเขาคือหลานสะใภ้ที่ฉันยอมรับ และก็ถูกต้องตามกฎหมาย”รตีแทบอยากจะกรี๊ดออกมา หลังสิ้นเสียงของหญิงสูงวัย ทว่าทำได้แค่เพียงกระตุกแข

อาหารมื้อค่ำถูกเสิร์ฟเป็นเมนูง่าย ๆ โดยฝีมือของแม่นุช ซึ่งกรัญญ์ณรัณเรียกนางเช่นนี้จนติดปากเสียแล้ว“แม่ดีใจกับหนูรัณจริง ๆ เลย ในที่สุดก็ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที เสียดายไม่ได้ไปร่วมงานด้วย เลยไม่ได้เห็นเลยว่าเจ้าสาวของแม่จะสวยขนาดไหน”“รัณก็เป็นรัณแบบนี้แหละค่ะ”หญิงสาวบอกพลางตักอาหารใส่ปากไปด้วย“แล้วออกมาทานข้าวนอกบ้านแบบนี้ คุณธีจะไม่ว่าเอาเหรอ”แม่นุชเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับปรายตามองไปยังนพพลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วย แม้จะรู้อยู่ว่าชายหนุ่มเป็นเพื่อนผู้ชายที่ไว้ใจได้คนหนึ่งแต่ก็ไม่เห็นสมควรที่ได้เห็นทั้งคู่มาด้วยกันในวันนี้นพพลเป็นเพื่อนกัญญ์ณรัณตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมตอนปลายด้วยกันแล้ว ชายหนุ่มเป็นเด็กเรียนดี คอยให้การช่วยเหลือหญิงสาวในทุก ๆ เรื่อง โดยเฉพาะเรื่องการเรียน ใช่ว่าเธอเรียนไม่เก่ง แต่หากเทียบเรื่องความเก่งแล้วกัญญ์ณรัณอ่อนกว่าเขาเยอะอยู่และหลังเรียนจบด้วยฐานะทางครอบครัว อีกทั้งจำเป็นต้องใช้เงินในการรักษาพยาบาลให้กับผู้เป็นมารดาของนพพล หญิงสาวจึงขอให้ท่านเจ้าสัวอดิเทพรับเขาเข้าทำงานด้วยและการได้ทำงานร่วมกัน ทำให้เขากลายเป็นที่ปรึกษามือหนึ่งของเธอไปโดยปริยาย“เขาไม่สนใจหร