ตอนที่ 10 เรือนหลังเล็ก

“คุณรัณจะไปไหนคะ”

นางนวลร้องเรียกเจ้านายสาวไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินออกจากตัวบ้านไป

“รัณจะไปนอนเรือนหลังเล็กค่ะ”

เรือนหลังเล็กเป็นเรือนไม้ที่คุณอนงค์นาถทำให้เธอเป็นที่พักส่วนตัว หลังจากที่กัญญ์ณรัณเริ่มโตเป็นสาว และต้องการความเป็นส่วนตัวมากขึ้น

“จะดีเหรอคะ ป้ากลัวว่าคุณธีกลับมาไม่เจอคนที่ห้องแล้วจะพลอยมีปัญหากันอีกนะคะ”

“กลับมาแล้วไม่เจอไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ถ้าเจอสิคะคงได้มีปากเสียงกันแน่ ๆ และอีกอย่างวันนี้ก็คงค้างกับคุณรตีนั่นแหละค่ะ ไม่กลับหรอค่ะ”

เธอย้อนคิดไปถึงคำชวนของผู้หญิงคนนั้นในช่วงเช้า

“เฮ้อออ ... ถ้าไม่กลับจริง ๆ ป้าว่าคุณธีทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ ตัวเองไม่ได้โสดเหมือนแต่ก่อนแล้ว ถึงจะเที่ยวไปค้างอ้างแรมที่อื่นตามอำเภอใจแบบนี้”

“แต่งงานตามเงื่อนไข เขาไม่ถือว่าแต่งหรอกค่ะ ต่างคนต่างมีอิสระ แค่อดทนให้ครบสามปีเพื่อให้ทุกอย่างสมบูรณ์ตามที่คุณปู่ต้องการ เมื่อถึงเวลานั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปก็แค่นั้นค่ะ”

หญิงสาวบอกน้ำเสียงเรียบ อย่างคนไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ

“คุณรัณจะรับอะไรอุ่น ๆ ไมคะเดี๋ยวป้าเอาไปให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรัณอาบน้ำแล้วก็คงนอนเลย”

พูดจบเธอก็หันกลับเดินออกจากตัวบ้านไป คราวนี้นางนุ่มไม่ได้เรียกเธอเอาไว้อีก

กัญญ์ณรัณเข้านอนได้พักใหญ่  เสียงรถสปอร์ตก็ดังเข้ามา ทำให้คนที่กำลังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นต้องหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเวลา

“เที่ยงคืนกว่า”

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนลุกขึ้นใส่รองเท้าแล้วเดินออกไปหยิบน้ำมาดื่ม จากนั้นก็มาเปิดม่านแอบดูเจ้าของรถหรูคันนั้นครู่หนึ่งก็กลับเข้าไปนอน

ทว่าเมื่อถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ทำให้เธอนอนไม่หลับจึงลุกมาหาหนังสืออ่านแทน แล้วจู่ ๆ เสียงประตูก็ดังขึ้นราวกับมีคนจะพังประตูเช่นนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการกระทำของใคร

หญิงสาววางหนังสือในมือลง แล้วลุกไปเปิดผ้าม่านดูผู้มาเยือนเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

“ถ้าไม่เปิดประตูฉันจะพังมันเดี๋ยวนี้”

ชายหนุ่มส่งเสียงคำรามผ่านกระจกเข้ามา ร่างเล็กผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วจำต้องยอมทำตามความต้องการเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เธอกล้าดียังไงถึงมานอนที่นี่”

ทันทีที่ประตูถูกเปิดขึ้น ร่างใหญ่รีบปรี่เข้าหาเจ้าของบ้าน และคว้าแขนเล็กเอาไว้แน่นด้วยความโกรธ

จะไม่ให้โกรธได้เช่นไร เมื่อกลับมาถึงแล้วรู้ว่าเธอหนีมานอนที่นี่ โดยปกติแล้วมีแต่ผู้หญิงที่เข้าหาเขา แล้วเธอเป็นใครถึงกล้าหนีเขาแบบนี้

“พี่ธีก็ไม่ได้อยากให้รัณนอนที่ห้องอยู่แล้วนี่คะ”

“ถึงฉันจะไม่อยากให้เธอนอนร่วมเตียงกับฉัน แต่อย่าลืมว่าตอนนี้เธอคือคนที่ต้องทำเรื่องบนเตียง เมื่อเช้าเพิ่งประกาศเองไม่ใช่เหรอว่าจะรับช่วงต่อในตอนกลางคืนแทนรตี ฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ไปนอนที่อื่น”

พูดจบชายหนุ่มก็ฉุดกระชากลากดึงร่างเล็กให้ตามกลับไปยังห้องนอนใหญ่นั้น

“โอ๊ยพีธี! รัณเจ็บ ปล่อยรัณนะ รัณเดินเองได้”

หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขา เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงระหว่างทาง

เมื่อถึงห้องร่างเล็กก็โดนเหวี่ยงไปกลางที่นอนใหญ่นั้นอย่างเต็มแรง

“โอ๊ย! รัณเจ็บนะ ไอ้พี่ธีบ้า”

เธอร้องโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อได้เป็นอิสระ

“ฉันยังบ้าได้มากกว่านี้อีก ถ้าเธอยังหนีฉันไปแบบนี้อีก”

“จริง ๆ แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างดำเนินชีวิตของตัวเองได้นี่คะ ในเมื่อการแต่งงานของเราเป็นไปตามเงื่อนไข อีกอย่างไม่ได้ระบุด้วยว่าภายในสามปีนี้เราต้องมีลูกด้วยกัน ฉะนั้นรัญไม่เห็นมีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องนอนด้วยกันเลยค่ะ”

ร่างเล็กบนเตียงร่ายยาวออกมาด้วยเหตุและผลเพราะเธอไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก

คำพูดของหญิงสาวสามารถลดความเกรี้ยวกราดของเขาลงได้ ธีภพก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงโกรธขนาดนี้ ที่รู้ว่าเธอหนีไปนอนที่เรือนเล็ก

“กลับไปซะ”

จู่ ๆ เขาก็ออกปากไล่เธอ

กัญญ์ณรัณมองหน้าเจ้าของเสียงนิดหนึ่งด้วยแววตาตัดพ้อ เขาเห็นเธอเป็นอะไร นึกอยากจะลากขึ้นมาก็ลากมา นึกอยากจะไล่ก็ไล่ ทว่าก็ได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจเท่านั้น เพราะต่อให้พูดหรือบอกออกไปก็คงไม่มีความหมาย เพราะแท้จริงแล้วเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขาเลยสักนิด