ตอนที่ 8 ยิ่งกว่าคำเล่าลือ...ของจริงแซ่บมาก (4/4)

เจนั่งไขว่ห้าง ถือกระป๋องเบียร์เย็นฉ่ำในมือ ผมเกรียนเซอร์ ๆ ยังยุ่งเหยิงจากวันอันยาวนาน

“คืนนี้ใครไปปาร์ตี้บ้างวะ? เห็นคณะอักษรจัดรวมกับคณะนิเทศฯ ที่ลาน Rooftop”

เขาถามขึ้นก่อน สายตาเป็นประกายราวกับนักล่า

แทนที่นั่งพิงโซฟา เอาแขนวางบนพนักพิงด้วยท่าทางชิล ๆ

“กูไม่ได้อยู่สายแอดเฟรนด์ เลยไม่มีใครเชิญ” เขาตอบกลับ ส่ายหัวเบา ๆ แต่ดวงตาหลังแว่นบางกรอบแว่นนั้นฉายแววสนใจ

ธาม สาวิกาสายติสต์ หัวสมองเฉียบแต่ขี้เกียจ นั่งไขว่ห้างบนพื้นพรมนุ่ม มือถือโทรศัพท์สไลด์ดูไอจีช้า ๆ ผมยุ่งเซอร์ ๆ กับแจ็กเก็ตยีนส์ที่พาดไหล่หลวม ๆ

“แต่แปลกนะ... กูได้เมสเสจในไอจีเชิญไปด้วยเฉย จากคนชื่อ... ‘แพรว’ แถมมีข้อความต่อว่า ‘4 สาว มายด์ ฝ้าย ไอซ์ แพม’ ไปงานนี้ด้วยว่ะ” เขาพูดขึ้น น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความตื่นเต้น

เสียงวางแก้วลงบนโต๊ะดังเบา ๆ จากฝั่งทัชที่กำลังนั่งเงียบ มือใหญ่กำขอบแก้วเบียร์แน่นขึ้นนิดหนึ่ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองธามแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่เพื่อนทั้งสามรู้ดีว่ามันซ่อนอะไรไว้

เจชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกพรวด

“เดี๋ยวนะ... 4 สาวนั่น? แก๊งนางฟ้าของคณะนิเทศนี่หว่า”

เขาร้องขึ้น ใบหน้าหล่อสไตล์พี่ว้ากยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว

แทนพยักหน้า

“โอ้โห แบบนี้ห้ามพลาดดิ กูอยากเจอแก๊งนางฟ้า”

ธามยิ้มบาง ๆ

“เออ กูไป ๆ” แต่เจไม่ยอมหยุด เริ่มจินตนาการออกมาเต็มที่

“หยุดดด กูเริ่มจินตนาการละ แบบ... แก๊งนางฟ้าในชุดนักศึกษารัดเปรี๊ยะ เดินถือไมค์อยู่บนเวที แม่ง จะหมวย เอ็กซ์ แค่ไหนกันวะ” เขาหัวเราะลั่น มือตบเข่าดังเพี๊ยะ

แทนเอนตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงจริงจังขึ้น

“เอาจริง ๆ นะ กูเห็นรูปแก๊งนั้นในโพสต์งานก่อนหน้านี้แล้ว หน้าตาแต่ละคนคือระดับขึ้นปกนิตยสารได้อะ” ธามเสริมต่อ สายตาจับจ้องมือถือ ในขณะที่มือก็กำลังไถดูแต่ละรูป

“โดยเฉพาะ ‘มายด์’ คนผมสั้นใช่มั้ย? หน้าตาออกใส ๆ แต่ยิ้มทีมีแววร้ายอยู่ในนั้น"

เจพยักหน้าหนัก ๆ

“เออว่ะ กูเห็นด้วย ยิ่งตอนยิ้มมุมปากแม่ง...มีอะไรไม่บริสุทธิ์แน่นอน (หัวเราะ) แต่ก็นั่นแหละ มันเลยน่าลอง”

เสียงหัวเราะดังก้องห้อง แต่ทัชที่นั่งฟังเฉย ๆ กลับยกมุมปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไรสักคำ ดวงตาคมกริบมองเปลวไฟจากเทียนหอมบนโต๊ะ ราวกับกำลังนึกถึงรอยยิ้มมุมปากที่ธามเพิ่งพูดถึง รอยยิ้มที่เขาจำได้ดีจากค่ำคืนก่อน

แทนหันไปมองเขา

“เฮ้ยทัช มึงไม่พูดไรเลยวะ ปกติมึงต้องรีบแซวแล้วสิ หรือคืนนี้จะไม่ไป?”

ทัชเหลือบตามองแก้วเบียร์ในมือ ก่อนวางลงบนโต๊ะช้า ๆ เสียงแก้วกระทบไม้ดังกริ๊งเบา ๆ

“ไปดิ... กูอยากรู้ว่าสาว ๆ พวกนั้น...จะเหมือนในรูปจริงไหม”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้เพื่อนทั้งสามชะงัก

ธามยกคิ้ว

“โห น้ำเสียงอย่างนี้คือ เตรียมล่าแน่นอน”

เจตบโต๊ะดังปัง

“อย่ามาทำเล่น ๆ นะมึง ถ้าคืนนี้กูไม่ได้คุยกับน้องสักคน กูจะไม่ให้มึงกลับแน่”

ทัชยิ้มบาง ๆ

“ใครรู้ล่ะ... บางทีอาจมีคนรอกูอยู่แล้วก็ได้”

แทนชะงัก

“เดี๋ยวๆ พูดงี้คืออะไร มีคนรู้จักในนั้นเหรอ?”

ทัชหลบสายตาเพื่อน หัวเราะนิด ๆ ในลำคอ

“ก็...เคยเห็นหน้าแค่ครั้งเดียวเอง” ธามยิ้มกริ่ม

“แค่ครั้งเดียว แต่พูดเหมือนจำได้ทุกองศาเลยนะ 😏”

เสียงหัวเราะในกลุ่มดังขึ้นพร้อมเสียงเปิดเบียร์กระป๋องใหม่

ปุ้ง!

ฟองเบียร์ล้นขอบ เจยกกระป๋องขึ้นชนแก้ว

“โอเค คืนนี้แก๊งจตุรเทพพร้อม! เป้าหมาย แก๊งนางฟ้าแห่งนิเทศ!”

แต่ทัชที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ฟ้าเริ่มมืดครึ้ม พึมพำในใจเบา ๆ ขณะที่ภาพเด็กสาวผมสั้นผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง

“ได้เจอกันอีกแล้วนะ...น้องมายด์”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขายิ่งเข้มขึ้น ค่ำคืนนี้… อาจไม่ใช่แค่ปาร์ตี้ธรรมดา