ตอนที่ 7 ยิ่งกว่าคำเล่าลือ...ของจริงแซ่บมาก (3/4)

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคอนโดหรูใจกลางเมือง ไล่ลอดลงสู่โต๊ะกาแฟไม้โอ๊คที่วางกระจัดกระจายด้วยแก้วเอสเพรสโซ่ร้อนกรุ่นและโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้แต่ไม่มีใครแตะต้องมานาน

สี่หนุ่มปีสี่ แก๊งจตุรเทพที่ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยก็รู้จัก นั่งล้อมวงกันแบบไม่เป็นทางการ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ยังค้างจากเมื่อคืน

เจ สายสปอร์ตตัวสูงไหล่กว้าง ผมสั้นเกรียนเซอร์ ๆ เอนหลังพิงโซฟา มือใหญ่ถือแก้วกาแฟพลาสติกจากร้านข้างล่าง ก่อนจะยกขึ้นจิบเสียงดัง แล้วหันไปมองทัชที่นั่งเอนหลังสบาย ๆ ใบหน้าหล่อคมยังมีร่องรอยง่วงนอนจาง ๆ

“เมื่อคืนมึงหายเงียบเลยนะ พวกกูประชุมกลุ่มไม่เห็นหัวมึงเลย ไอ้ทัช”

เจพูดขึ้นก่อน ใบหน้ายิ้มกวน ๆ ตามสไตล์ขาแซะประจำกลุ่ม ดวงตาเหลือบมองเพื่อนสนิทที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับกำลังไตร่ตรองคำตอบ

แทนที่นั่งข้าง ๆ ผมดำยาวประบ่าเซตปัดข้างเนี้ยบแบบลูกครึ่งจีน สวมแว่นบางกรอบแว่นแฟชั่น มองทัชผ่านขอบแก้วเอสเพรสโซ่ที่กำลังควันลอยกรุ่น

“เออ ๆ เห็นแต่แจ้งเตือนว่าออนไลน์ถึงตีสี่ แชตคงเดือดแน่เลย”

เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเรียววางโน้ตบุ๊กลงเบา ๆ ราวกับกำลังรอฟังเรื่องเด็ดที่จะหลุดปาก

ทัช หรือพี่ทัชในสายตานักศึกษาหญิงทั้งมหา'ลัย หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูผ่อนคลายขึ้นทันที

เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกคำ ริมฝีปากหนายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะวางแก้วลงแล้วเอนหลังพิงโซฟา

“ก็แค่…คุยกับคนรู้จักใหม่นิดหน่อย”

คำตอบของเขาสั้นกระชับ แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มองออกไปนอกหน้าต่างนั้น กลับฉายภาพฝันหวาน

จากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น รอยสักใต้สะดือที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดสีเทาอ่อนยังร้อนผ่าวราวกับถูกสัมผัสใหม่

เจหัวเราะหึ ๆ ลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสาย กล้ามเนื้อแน่นที่แขนโผล่พ้นแขนเสื้อ

“คุยหรือเอาเขาจนไม่ได้นอน? 😏” เขาแซวต่อ ใบหน้าหล่อสไตล์นักบาสยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

“เงียบเหอะ พวกมึงนี่อ่านใจเก่งฉิบ...แค่บอกว่า น้องเขามีอะไรน่าสนใจดี ไม่เหมือนใคร”

ทัชตอบกลับ สายตายังลอยไปไกล ภาพเด็กสาวผมสั้นผิวขาวอมชมพูที่ครางชื่อเขาดังลั่นในหูยังติดตาไม่ยอมจาง

แทนเอนตัวไปข้างหน้า คิ้วเข้มยกขึ้นนิดหนึ่ง

“น่าสนใจยังไงวะ พูดมาดี ๆ อย่าทำเป็นเฉย” เสียงเขานุ่มแต่กดดัน ราวกับนักธุรกิจตัวน้อยที่กำลังเจรจา

ทัชเอนหลังอีกนิด ยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคม

“สายตาแบบนั้นอะ... มันทำให้กูหลุดโฟกัสทุกอย่าง ภาพยังติดตาอยู่เลย” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกำลังเล่าเรื่องลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ แต่ลึก ๆ แล้วก็อยากอวดสักหน่อย

เจตบไหล่แทนดังเพี๊ยะ หัวเราะลั่น

“โอ้โห ดูดิ พูดถึงน้องทีทำหน้านุ่มเชียว 😂”

แทนส่ายหัว แต่ยิ้มตาม

“ระวังหน่อยนะมึง คนนี้ดูมึงสนใจเป็นพิเศษ ไม่เหมือนคนอื่น ๆ”

ทัชยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง มองเพื่อนทั้งสามคนที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาคาดคั้น

“กูรู้... อาจต้องเจอกันอีกเร็ว ๆ นี้แหละ”

คำพูดนั้นหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แต่ในใจเขากลับนึกถึงข้อความแชตจากแอป Y.E.D ที่ยังค้างอยู่ในโทรศัพท์ และชื่อ ‘MindYourDaddy’ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

---

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายแก่ ๆ จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ สู่ช่วง 17:40 น. ที่คอนโดของทัช

ห้องชุดหรูที่ตกแต่งสไตล์มินิมอลแต่แฝงความเซ็กซี่ด้วยโซฟาหนังสีดำและแสงไฟสลัวจากโคมตั้งพื้น สี่หนุ่มยังคงนั่งสุมหัวกันอยู่ไม่ไปไหน

ถึงจะไม่ได้ไปเรียน พวกเขาก็เรียนเก่งขั้นอัจฉริยะ จนนักศึกษาทั้งมหาลัยแทบเรียกพวกเขาว่า ‘4 จตุรเทพ’

พวกเขานั่งชิลบนโซฟาหรูที่โอบล้อมด้วยหมอนใบใหญ่ เบียร์กระป๋องเปิดครึ่งทางวางเกลื่อนโต๊ะกาแฟ เพลย์ลิสต์ Lofi R&B ลอยคลอเบา ๆ จากลำโพงบลูทูธ สร้างบรรยากาศอบอุ่นแต่แฝงความตื่นเต้น ราวกับกำลังวางแผนล่าเหยื่อในค่ำคืนที่กำลังจะมาถึง