ตอนที่ 4/3 ชอบแกล้ง

“เฮียรอนานไหมคะ”

“ไม่นาน ขอบใจนะที่มาช่วย” ปากเขาน่ะพูดกับเห็ดหอม แต่สายตากลับมองแค่จริงใจ

ทำไมกันนะ มันเป็นเรื่องแบบนี้ทุกทีเลย..

เห็ดหอมให้จริงใจคอยบอกทางไปรีสอร์ตเพราะเธอเองก็จำไม่ได้ ตลอดทางคนตัวเล็กแทบไม่พูดกับใครเลยเว้นเสียแต่พี่คนขับรถ ยิ่งเฉพาะคุณหมอหนุ่มหน้าขรึมคนนี้ยิ่งไม่อยากพูดด้วย คอยแต่จะหลบเลี่ยงสายตาจนคนโดนเมินรู้สึกได้

เมื่อมาถึงรีสอร์ต จริงใจก็ต้องพามาร์คัสเช็คอินเข้าพัก โชคดีของเธอคือมีเห็ดหอมอยู่ด้วยตลอด แม้รายนั้นจะวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์มือถือก็ตาม

“ห้องสวยดีนะ” มาร์คัสวางกระเป๋าข้างเตียงสีขาวสะอาดตา พลางมองรอบๆ ห้องพักที่ค่อนข้างสะดวกสบายเกินราคาในความคิดเขา

“โธ่ เจ๊ปิงปองนี่อะไรอีกล่ะ แก..ฉันขอไปรับสายเจ๊ปิงปองก่อนนะ” ประโยคแรกบ่นกับตัวเองแล้วหันมาบอกจริงใจ ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดสักคำ เห็ดหอมก็ออกไปจากห้องเสียแล้ว

เหมือนมีใครมาสับสวิตซ์ปรับเปลี่ยนอุณหภูมิในห้อง จากอุ่นสบายกลายเป็นเยือกแข็ง หนาวๆ ขึ้นมาเพราะอยู่ใกล้คนที่เรียกได้ว่าเย็นชาที่สุดเท่าที่จริงใจเคยรู้จัก

“ไม่สบายเหรอ หน้าซีดๆ นะ”

มาร์คัสจับตาดูร่างเล็กมาตลอด เห็นว่าเธอยังคงไม่ยอมพูดกับเขา ไม่สบตาเขา จึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามออกมาก่อน

“เปล่าค่ะ หนูสบายดี” เงียบไปอึดใจหนึ่งเลยล่ะ จริงใจถึงยอมตอบ

“ไม่จริงมั้ง ไหนมาให้ฉันดูสิเธอโกหกหรือเปล่า”

“ดะ..เดี๋ยวก่อน คุณจะทำอะไรคะ ปล่อยหนู..”

“อยู่เฉยๆ” เสียงขู่ฟ่อเบาๆ พร้อมแขนแกร่งที่จับยึดท่อนแขนเล็กของจริงใจไว้แน่นเหมือนเธอเป็นหุ่นตุ๊กตา จริงใจตกตะลึงนิ่งค้างกับความใกล้ชิดเกินควร กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูจากเสื้อเชิ้ตตรงอกมาร์คัสปะทะจมูกเธอเต็มๆ

หลังมือแกร่งขาวสะอาดวางทาบหน้าผากคนตัวเล็กราวกำลังเช็กไข้ให้จริงใจ นัยน์ตาสีเข้มยิ่งดูขี้แกล้งและพอใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าจริงใจเม้มปากแน่น มิหนำซ้ำใบหน้าเปลี่ยนสีมากแค่ไหน

“ไม่สบายจริงด้วย หน้าแดงขนาดนี้” จริงใจรู้ว่าเขากำลังจะเอื้อมมือมาจับแก้มตัวเอง เธอสะบัดหน้าออกสุดแรงเกิด มาร์คัสหัวเราะเสียงขรม

“อย่ามายุ่งกับหนู!” ขู่ยังไงให้ดูเหมือนเสียงขู่ของแมวเด็ก

“โทษทีที่ทำให้ไม่ได้ ก็ยุ่งไปแล้วนี่” ใบหน้าแช่มชื้นอารมณ์ดีของมาร์คัสทำให้เขาดูร้ายและเจ้าเล่ห์อีกเป็นเท่าตัว

“ถ้าไม่อยากให้ยุ่งจริงๆ ก็ต่อต้านให้หนักกว่านี้หน่อยสิ ทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ “เหมือนเขากำลังหลอกด่าว่าเธออ่อนแอเลยนะ

จริงใจรวบรวมความกล้าและกำลังโกรธผสมกับความอยากเอาชนะกลับ กระทืบเท้าตัวเองบนหลังเท้าของมาร์คัสเต็มแรงจนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ยอมปล่อยมือออกจากแขนคนตัวเล็ก พอดีกับที่เห็ดหอมโผล่กลับเข้ามาในห้อง

“ทำไมหน้าเฮียเป็นแบบนั้นคะ ปวดอึเหรอ” เห็ดหอมถามเสียงซื่อ ไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“เปล่า เฮียแค่แหย่แมวเล่นนิดหน่อย แมวตัวนั้นเลยทำร้ายเฮียน่ะ”

เห็ดหอมตกอกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “แมวเหรอคะ ที่รีสอร์ตแกปล่อยให้แมวเข้ามาในห้องพักได้ด้วยเหรอจริงใจ แล้วมันกัดเฮียตรงไหน เลือดออกไหมคะ”

ขณะสายตาเห็ดหอมมองสำรวจเนื้อตัวร่างสูง เขากลับใช้จังหวะนี้ยักคิ้วให้จริงใจ ตั้งใจกวนโมโหกันชัดๆ

ที่เคยบอกว่ามาร์คัสเย็นชาและนิ่งขรึมประดุจรูปปั้นแกะสลักน้ำแข็งอาจไม่ใช่เสมอไป เพราะหลายครั้งหลายคราเขาก็ช่างกวนเธอเก่งเหลือเกินเหมือนไม่ใช่เขาที่หลายๆ คนรู้จักเลย

หรือมันเป็นแค่กับเธอนะไอ้นิสัยพวกนี้

“ถามจริงใจสิว่าแมวมาจากไหน” แมวบ้าแมวบออะไรล่ะ เขาหมายถึงเธอชัดๆ แล้วที่บอกว่าแมวทำร้าย..เขาจะพูดว่าเธอทำร้ายเขาอย่างนั้นสิ คงเจ็บตายเลยสินะแค่โดนกระทืบเท้าเนี่ย ทีเขาทำรุ่มร่ามถึงเนื้อถึงตัวเธอ ไม่คิดว่าเธอจะตกใจกลัวบ้างเลยหรือไง

“แมวของพนักงานมั้ง” จริงใจพยายามข่มอารมณ์โกรธ เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบเสียงห้วน “คุณมาร์คัสก็ไม่น่าไปแหย่มันนะ มันคงไม่ชอบคนแปลกหน้าน่ะค่ะ”

นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายขึ้นมาในทันที แทนที่มาร์คัสจะโกรธเธอบ้าง กลับกันเขายกยิ้มมุมปาก ดูเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด

“นั่นสิเนอะ ฉันเป็นคนแปลกหน้า มันก็คงกลัวเป็นธรรมดา เอาไว้ต้องเล่นกับมันบ่อยๆ เผื่อบางทีมันจะได้มาอ้อนฉันบ้าง”

“ไม่มีทาง!” จริงใจลืมตัว ตะโกนเสียงดังจนเห็ดหอมสะดุ้งตัวโยน

“เป็นอะไรของแกเนี่ย ตะโกนซะตกใจหมด”

“ปะ..เปล่า ฉันว่าเรากลับกันดีกว่านี่ก็ค่ำแล้ว ให้คุณมาร์คัสพักผ่อนเถอะ” จริงใจไม่หันไปสบมองแววตาร้ายกาจของเขาอีก เธอชักชวนกึ่งดึงแขนเห็ดหอมออกมาจากห้องได้สำเร็จ

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่วัดนะเฮีย”

“อืม” เสียงราบเรียบครางรับสั้นๆ

อะไรนะ! อย่าบอกนะว่า..

“นี่แกชวนเขามาเหรอ ที่จะไปวัดพรุ่งนี้น่ะ” เมื่อมาไกลจากรัศมีที่มาร์คัสจะได้ยินเสียงพวกเธอแล้ว จริงใจก็เค้นถามเพื่อนทันที

“อ๋อใช่ พรุ่งนี้เฮียคัสจะเอาอาหารไปบริจาคให้หมาแมวจรที่วัดน่ะ ฉันบอกว่าแกจะไปทำบุญวันเกิดพอดีเลยชวนเฮียด้วยเลย ทำบุญกันหลายๆ คน เผื่อชาติหน้ามีจริงก็จะได้เกิดมาเจอกันอีกไง” เห็ดหอมยิ้มร่าเริงอารมณ์ดีแต่จริงใจแทบลมจับ หน้ามืดตาลายไปชั่วขณะ

เพื่อนจะรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป..ถามเจ้าของวันเกิดสักคำยังว่าชาติหน้าอยากเกิดมาเจอมาร์คัสอีกไหม บอกเลยว่าไม่! ชาตินี้ชาติเดียวพอ

หรือเธอควรใช้โอกาสในวันพรุ่งนี้ขอพรพระไปเลยดี ขอให้เขาออกไปจากชีวิตเธอเร็วๆ อย่าได้ตามติดเหมือนเป็นเจ้ากรรมนายเวรอย่างนี้ด้วยเถอะ!