Semua Bab บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Bab 1 - Bab 10

เท้าสองข้างหนักอึ้งเหมือนตะกั่วในตอนที่ต้องเดินตามเห็ดหอมไปขึ้นรถ ในใจนั้นร้องประท้วงว่าควรยกเลิกงานนี้ดีไหม แต่จะบ้าเหรอ..เธอรับปากเพื่อนไปแล้ว มีหวังเห็ดหอมได้ฉีกอกเธอ ก่อนพี่พิ้งค์จะฉีกอกมันแน่ๆ“สวัสดีค่ะเฮียคัส ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นปะเนี่ย” เห็ดหอมยกมือไหว้คนอายุมากกว่าและเอ่ยคำทักทายอย่างสนิทสนม ท่าทางร่าเริงของเพื่อนช่างต่างกับสีหน้าเศร้าสร้อยของจริงใจยิ่งนัก“สะ..สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้เขาลวกๆ และกล่าวคำทักทายตะกุกตะกักจนเหมือนดูไม่มีมารยาท ก็ใครใช้ให้เขามองกันแบบนั้นเล่า เธอรีบหลบตาหนีใบหน้าแสนเย็นชา ขนแขนพร้อมใจกันลุกเต้นระบำ หน้าซีดเซียวยิ่งกว่าคนป่วยตลอดนั่งในรถ จริงใจทำใจกล้าเหลือบตามองเขาผ่านกระจกเป็นระยะ แต่แล้วก็ต้องบอกตัวเองว่าให้เลิกมองเขาได้สักที ทั้งที่รู้สึกเหมือนตัวเองก็โดนจ้องมองกลับบ้างเป็นบางครั้งบางคราวเหมือนกันเธอได้แต่ภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆแต่คำขอ คำภาวนาของเธอกลับให้ผลตรงกันข้าม“เฮียคัสจอดส่งหนูข้างหน้านั้นเลยค่ะ” เห็ดหอมที่ชวนเขาคุยจ้อมาตลอดชี้นิ้วไปยังร้านอาหารหรูติดถนนเบื้องหน้า ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากเสียจนจริงใจอยากจะร้องไห้“เจ๊ปิงปองมี

“เงียบ!” น้ำเสียงขู่ขวัญน่ากลัวแบบที่เขาใช้กับผู้ชายชะตาขาดคนนั้นถูกเอ่ยกับจริงใจบ้าง ร่างเล็กตัวสั่นเป็นลูกนก น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบมืออีกฝ่ายแต่ก็ยอมหยุดนิ่ง ไม่ขัดขืนอีกต่อไปเงียบกันอยู่อึดใจหนึ่ง ร่างของจริงใจถูกหมุนให้หันไปเผชิญหน้ากับคนตัวโตกว่า เธอได้สบตากับเขา มองเห็นใบหน้าเย็นชาชัดเจนกว่าตอนแอบหลบในซอกมืดๆ นั่นอีก“เห็นอะไรบ้าง” แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ในน้ำเสียงยังคงมีความข่มขวัญกันเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวคายความจริงออกมา“เห็นทุกอย่างค่ะ” เสียงสั่นระริกเอ่ยตอบ“จะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครไหม” “ฮึก..ไม่ค่ะ” หากปากรั่วเกี่ยว จริงใจคิดว่าจุดจบของเธอคงไม่ต่างไปจากชายคนนั้นนักหรอกมาร์คัสมองนัยน์ตาสวยของหญิงสาว มันแดงก่ำและคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าอ่อนโยนไร้เดียงสาดูใสซื่อไม่มีพิษมีภัยไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักเธอหรือจำเธอไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของน้องต้นหยงและน้องเห็ดหอม ซึ่งเป็นภรรยาและหลานสาวของเพื่อนเขาทั้งนั้น นี่เธอก็คงพากันมาเที่ยวผับสินะ แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่แล้วถ้าหากเธอคิดว่าซ่อนเขามิดชิดแล้วล่ะก็ เธอคิดผิดถนัดเลยล่ะ เขาเห็นเงาของเธอที่ทอดยาวล

หญิงสาวรีบต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินลวกๆ และตัดสินใจออกไปคุยกับน้องสองคนถึงเรื่องที่เธอคิดมาตลอดค่ำนี้“ตะวัน จันทร์เจ้า” เอ่ยเรียกชื่อทีล่ะคน กระนั้นเจ้าของชื่อยังคงสนใจหน้าจอโทรศัพท์มือถือมากกว่าจะเงยหน้ามองคนพูดอย่างเธออยู่ดีแต่จริงใจรู้ว่าน้องกำลังคอยให้เธอเกริ่นออกมา“สิ้นเดือนนี้หาวันหยุดได้ไปเยี่ยมยายด้วยกันไหม ยายบ่นคิดถึงพวกเราสามคนน่ะ” ผ่านไปราวอึดใจหนึ่ง ทุกอย่างเงียบกริบ คำตอบปฏิเสธหรือตกลงไม่เล็ดรอดผ่านริมฝีปากผู้ใด“น้ารุ้งให้พี่…” “ขอคิดดูก่อนแล้วกัน” ตะวันเป็นคนเอ่ยออกมาในที่สุด แต่สายตายังคงไม่หันมาทางผู้เป็นพี่สาวเหมือนเดิมสำหรับจริงใจแค่นี้ถือว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนพูดกับกำแพง“โอ้ย ตายเลยอ่ะตะวัน แกป้องกันยังไงของแกเนี่ย” “ก็ใครใช้ให้กระสุนหมดล่ะวะ” “หู้ววว เล่นใหม่เลยๆ” จริงใจมองรอยยิ้มน้องๆ ความสนิทของสองแฝดเทียบไม่ได้เลยกับเธอที่เหมือนเป็นส่วนเกิน คราวนี้ก็คงรู้แล้วสินะ ทำไมจริงใจถึงไม่ชอบกลับบ้าน ทำไมบ้านถึงไม่ได้น่าอยู่เท่าที่เธออยากให้เป็นจริงใจกลับเข้าห้อง จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีชมพูยาวคลุมเข

มาร์คัสไม่ได้ตรงไปยังห้องนอนเขาที่ชั้นใต้ดิน แต่เดินเลยไปจนถึงประตูบานหนึ่งทางซ้ายมือ เขาผลักบานประตูเปิดออก ในห้องนี้เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง รอบห้องกว้างขวางเอามากๆ แทบจะยัดบ้านหลังย่อมๆ ทั้งหลังใส่ในนี้ได้เลย พื้นที่รอบห้องล้อมไปด้วยตู้กระจกสูงจรดเพดาน ข้างในกระจกคือป่าเสมือนจริง ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ ดอกไม้ รวมไปถึงสภาพอุณหภูมิ ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ามูลค่าของมันมากมายเท่าไรแต่ล่ะตู้กระจกมีเจ้าของตู้เป็นสิ่งมีชีวิตหลายชนิด มีกระจกแบ่งกั้นโซนไว้อย่างชัดเจน ตู้แรกทางซ้ายมือมาร์คัสคืองูหลามต้นไม้สีเขียว (Green tree python) มาร์คัสตั้งชื่อให้ว่าเจ้าสายฟ้า ส่วนตัวต่อมางูแบล็คคิง (Mexican black king snake) งูที่มีสีดำสนิทไม่เว้นแม้แต่ดวงตาและลิ้น ชื่อเจ้าฟ้าคำรามนอกจากงูสองสายพันธุ์ที่กล่าวไปแล้ว มาร์คัสยังเลี้ยงกิ้งก่า ตุ๊กแก เต่า แมงมุมยักษ์และกบ แต่ล่ะตัวหน้าตาน่ารักน่าชัง น่าขนลุกเชียวล่ะไม่แปลกใจเลยที่มาร์ตินน้องชายฝาแฝดของเขาชอบพูดบ่อยๆ ว่ารสนิยมสัตว์เลี้ยงของมาร์คัสนั้นแปลกประหลาดไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง แต่มันไม่ได้เลี้ยง มันจะไปรู้อะไรเพราะในความคิดเขาสัตว์พวกนี้ไม่ได้น่าเกลียดน่า

“ปัญหามันจะไม่เกิดหรือเกิดน้อยลงถ้าแกไม่ทำตัวเป็นพี่ที่ยอมให้น้องข่มจนไม่เห็นหัว” ต้นหยงยังมีสีหน้าไม่พอใจเช่นเดิม เธออยากให้จริงใจรู้จักปกป้องความรู้สึกของตัวเองบ้าง แต่อย่างที่เห็น เพื่อนเธอคนนี้มันแสนดีอ่อนโยนจนไม่กล้าทำให้ใครบอบช้ำน้ำใจ โดยเฉพาะสองแฝด น้องสาวกับน้องชายที่ไม่เคยเห็นหัวมันเลย“ไม่หรอก วันเกิดแกปีนี้จะไม่มีใครมาพูดจาแย่ๆ หรือทำให้แกหมดสนุกได้แน่นอนเพราะพวกเราจะไปกับแกด้วย” คำพูดสุดเด็ดขาดนี้มาจากปากแม่ดาราหน้าใหม่ จริงใจสบตาเป็นประกายแกร่งกล้าแน่วแน่ของเห็ดหอมที่เสมือนเจ้าตัวกำลังจะลงมือทำสิ่งยิ่งใหญ่ระดับชาติคนตัวเล็กนิ่งค้างมองเห็ดหอมด้วยสีหน้ามึนงง สตาร์มีสติกลับมาก่อนใครจึงเอ่ยปากถามย้ำไปว่า “แกจะไปบ้านต่างจังหวัดของจริงใจเหรอ แกเนี่ยนะ” “อ้าวทำไมอะ ทำเหมือนฉันไม่เคยไป” “ไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะสาว แต่แกหาเวลาได้เหรอ ไม่มีถ่ายละคร โฆษณงโฆษณาอะไรหรือไง” สตาร์พูดจบ เห็ดหอมที่เหมือนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นดาราแล้วชะงักนิ่งไปเล็กน้อย“จริงด้วย” ก่อนปล่อยเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมา “ฉันจำไม่ค่อยได้ว่าก่อนวันเกิดจริงใจหนึ่งวันมีรับงานออกอีเวนต์หรือเปล่า แต่ที่จำได