FAZER LOGIN"นายเอาฉันไปเดิมพันเหรอ" "ใช่ ฉันไม่คิดว่าจะแพ้มัน" "นายมันบ้า เคยแคร์ฉันบ้างไหม" "ฉันขอโทษ" ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นคงและมุ่งตรงมาที่บุคคลสองคนที่ยืนโต้เถียงกันอยู่โดยไม่ได้ทันสังเกตว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ "เธอไปไหนไม่ได้แล้ว ตอนนี้เธอเป็นของฉัน" เสียงทุ้มต่ำติดดุเอ่ยบอกหญิงสาว
Ver mais雲が見当たらないほどどこまでも続く晴れた夜空に、大きな月が三つ、三角形に並び浮かんでいる。人々が|大三連月《ルイーナ》と呼ぶそれら三つの月は、この|星《せかい》の夜を照らす柔らかくも強い光を放つ月達だ。それらの月はそれぞれが濃密な魔力を有しており、三つが合わさればその力は月光さえ特別なものとなる。悠久の時代からそれに照らされることで、この星に生きる者達は強い魔力を持つこととなった。この星の人々にとって、輝く三つの月こそがまさに、神にも等しい存在なのだ。
その神秘的で眩い月の光さえも満足に届かない深い森の中を、一人の女性が息を切らせて懸命に走っていた。鼻につく草花の匂いを味わえるほど、今の彼女には余裕がない。理由は明らかで、背後からずっと一定の距離を保って、恐ろしい何かが追いかけてきているからだ。追われる側の彼女には、立ち止まって休む事など出来るはずがなかった。「はっ、はっ!ま、まだついてきてる……あっ!?」
走りながら後ろを振り向き、追跡者の様子を確認しようとしたせいで、その足元に大きな木の根が伸びている事に気付けなかった。そのせいで、彼女はそれに足を取られて前転するように勢いよく転んでしまう。しかも、転んだその先は小さな崖状の段になっていて、背中から落ちると物凄く痛い。息を吐くだけで激痛が走るものの、足を怪我していないようなのは不幸中の幸いだろう。
「|痛《いった》ぁ……っ!な、なにやってるのよ、私……!はっ?!」
そこで彼女は気付いた、気付いてしまった。闇に満ちた木陰から、彼女を取り囲むようにして無数の怪しく光る瞳が見えていることに。そこには荒い息と鼻を衝く獣の臭いが立ち込めており、獰猛な捕食者達が手ぐすねを引いて、女を食い殺すその瞬間を今か今かと待ち構えているようだ。
ハメられた、と彼女は直感した。先程の追跡者が敢えて追い付かずに一定の距離を保っていたのは、仲間が待ち構えているここに自分を追い込む為だったのだ。相手は魔獣とはいえ、高度な知能を持っているらしい。
「これってもしかしなくても……絶体絶命、よね。もう」彼らと戦いたくとも、最初に遭遇した魔獣との戦闘で肝心の武器を失くしてしまい、おまけに負傷もしているとなれば抗う手段は皆無に等しい。歯噛みする思いを抱きつつ立ち上がり、そう呟いたのと同じタイミングで、左側の草陰から一匹の獣が飛びかかってきた。狼に似たその獣はまだ若く身軽で、先陣を切るには打って付けだ。女は咄嗟に身を翻してみせたが、その攻撃を完全に躱す事は出来なかったようだ。
「つぅっ!」
左手の前腕に爪が食い込み、皮膚が切り裂かれて出血する。革の手甲を身に着けていたおかげでまだ傷は浅くて済んだが、それでも相当な痛みだった。あまりの痛みに顔を歪めつつ、身体をずらして獣の身体を蹴り剥がすと、その獣はくぐもった声で呻いた後、素早く着地して女から距離を取った。 恐らく、次は他の獣が背後や死角から襲い掛かって来るだろう。そうして、獲物が弱るのを待って、最後のトドメを仕掛けてくる……狼型の魔獣の狩りとは、そういうものだ。 「……ここまでか」その時、近くの樹上からその一部始終を見下ろしていたワシミミズクに似た大きな梟が、目を細めて翼を広げた。人の言葉を話しているが、この世界に喋る梟は存在しない。何者かの力を与えられた魔法生物――使い魔という所だ。
梟が溜め息交じりに飛び立とうとしたその時、眼下の女はその手に強力な魔力を集中させ始めていた。何らかの魔法を使うつもりなのかもしれないが、それにしては異常な力の高まりが感じられ、梟は焦った様子で声を上ずらせていた。「なんだ?何をするつもり……だっ!?」
「こ、のぉぉぉっ!……って、あ?!力が……きゃーーーっ!?」次の瞬間、バチバチと放電するような危険な音を立てて女の手に集められた凄まじい魔力が暴走し、辺り一面を巻き込んで大爆発を起こした。森にはぽっかりと穴が開き、さながら隕石でも落ちたかのようなクレーターが出来ていて、爆発の威力がありありと見て取れる。これが、|彼《・》|女《・》の日常だった。
ลูคัสถอดชุดเจ้าสาวออกอย่างบรรจงและรูดซิปออกอย่างเบามือ และอุ้มร่างบางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือและพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย นิ้วมือเรียวของเขาไล่สัมผัสไปตามใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบาราวกับลูบหัวแมวแสนน่ารัก เช่นเดียวกับแขนเรียวเล็กที่โอบรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เขาจากไปไหน ทั้งสองประสบสายตาหวานซึ้งกันและกันและก้มลงจุมพิตอย่างเย้ายวนใจ สอดใส่ปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าโพรงปากและสลับเย้าแหย่ซึ่งกันและกัน ลิ้นเรียวลากต่ำลงมาถึงซอกคอขาวและสูดดมกลิ่นหอมของร่างบางและพรมจูบไปทั่วร่าง และมาหยุดที่หน้าอกอวบอิ่มค่อยบรรจงจูบและฟ้อนเล่นไปมา “อืม” ร่างบางครางเบาๆ ยามเมื่อมือหนาบีบขย้ำหน้าอกของเธอ ใบหน้าหล่อคมเข้มค่อยๆ ไล่ต่ำลงมาและจับขาเรียวแยกออกกว้างและใช้ลิ้นร้อนเลียดื่มน้ำหวานที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาต้อนรับเขา สองนิ้วเรียวยาวก็ช่วยขยายช่องทางสีหวานให้แยกออกกว้างเพื่อให้เขาได้ใช้ลิ้นชอนไชเพื่อหาความหวานจากน้ำเกสร “อ๊า~~ อะ” ร่างบางบิดเกร็งและส่งเสียงครางด้วยความกระเส่า เนื้อตัวกระตุกเกร็งด้วยความวาบหวิว เมื่อลิ้นร้อนแหย่เข้ามาในกายของเธอ จ๊วบ! แจ๊บ~~~ เสียงดูดเลียไปทั่วกลีบกุหลาบหวานสีชมพูและลิ้น
“มึงตื่นเต้นเหรอ” ไทเปถามลูคัสที่ยืนอย่างกระสับกระส่าย “เอ่อดิว่ะ แต่งงานใครก็ตื่นเต้น เวลามึงอุ้มลูกกูนี่ มึงเหมือนพ่อของลูกกูจริงๆ เลยนะ ถ้าสิงลูกกูได้คงสิงไปแล้ว” ลูคัสแหย่ไทเปเล่นที่เขาติดลูกชายเขาอย่างหนัก “มึงให้กูเป็นพ่อทูนหัวเองนะ ไซลัสก็เหมือนเป็นลูกกูแหละ เตรียมยกมรดกให้แล้ว ใช่มันเขี้ยวลูกพ่อ” ไทเปหันมาถามเด็กน้อยที่ตอนนี้อายุครบ 1 ขวบแล้ว “ใช่คราบ พ่อไทเป” เด็กน้อยหน้าลูกครึ่งที่ฉายแสงแล้วว่าโตขึ้นต้องหล่อเหมือนผู้เป็นพ่อแน่ๆ ตอบกลับและยิ้มแป้นอย่างทะเล้น “เป็นไงล่ะมึง ว่าลูกใคร ฮ่า ฮ่า” ไทเปยิ้มอย่างภูมิใจที่เด็กน้อยรับมุกเขาเออออไปซะหมดเหมือนรู้เรื่อง ลูคัสส่ายหน้าให้กับความดื้อของลูกชายที่แสบซนและรู้เรื่องไปทุกอย่าง “ฮะแฮม! เจ้าสาวมึงมาแล้ว ทำหน้าหล่อๆ หน่อยดิว่ะ” หลุยส์ส่งซิกให้ลูคัสได้รับรู้ว่าเจ้าสาวกำลังเดินเข้ามา “เมียกูสวยจัง” ลูคัสเอ่ยอย่างลุ่มหลงที่เห็นร่างบางในชุดแสนสวยสีขาว ญาติผู้ใหญ่ตบมือเสียงดังอย่างยินดีที่เจ้าสาวเดินเข้ามา มันเขี้ยวกับมิลินจัดงานกันเล็ก ๆ ที่มีแต่ญาติผู้ใหญ่ที่รู้จักเท่านั้น แต่ก็อบอุ่นหัวใจที่ไม่หวือหวาอะไรมาก มิลินเลือกจัดงานที่
สวัสดี ผมไทเปเอง ทุกคนคงรู้จักผมแล้ว ใช่ผมเป็นแฟนเก่ามิลินที่ส่งเธอไปให้ผู้ชายคนอื่นด้วยน้ำมือของผมเอง ผมขอบอกเลยมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับได้ว่าผมได้สูญเสียมิลินไปแล้วจริงๆ เพราะผมรักเธอมาก แต่ผมก็ทำผิดพลาดไปอย่างมหันต์ คือไปท้าดวลกับไอ้ปีศาจร้ายอย่างลูคัสที่ไม่เคยแพ้ใคร แต่ใจผมมันคึกคะนองไง คิดว่าต้องชนะลูคัสมันแน่ๆ แต่ที่ไหนได้แพ้เพราะตัวเอง ทะนงตัวเองเกินไป คิดว่าอีกฝ่ายตามไม่ทันแต่ที่ไหนได้มันเข้าเส้นชัยไปอย่างหน้าตาเฉย ทุกคนก็รู้แล้วนะครับ ว่าเรื่องต่อจากนี้มันเป็นยังไง ใช่ครับผมสูญเสียมิลินไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่เธออยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่คว้ากลับมาไม่ได้ เพราะต้องบอกตรงๆ เลยว่าผมสู้ไอ้ลูคัสมันไม่ได้จริงๆ ลูกน้องมันก็เยอะ ล้อมหน้าล้อมหลังซ้อมผมเกือบตาย แต่ก็ไปโทษมันไม่ได้อีกแหละครับ เพราะคนที่ผิดคือผมเอง ถ้าไม่ไปถ้าพนันเดิมพันแบบนั้นกับมัน มิลินก็คงยังอยู่กับผม บอกตรงๆ เลยทุกช่วงเวลาที่ไม่มีมิลินผมแม่งแทบกินและนอนไม่ได้ร้องไห้อย่างเดียว ใช่ครับน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมนี่แหละไหลออกมาตลอด การงานไม่ทำช่วงสามเดือนแรกแทบตกนรกจริงๆ ทรมานมาก พอหลังจากหกเดือนผมก็เจอมิลินโดยบังเอิญไม่รู
“อ๊า ลูคัสลึกกว่านี้ได้ไหม” ร่างบางส่งเสียงครางและขอร้องให้ชายหนุ่มเข้ามาในกายเธอลึกขึ้นนิ้วแกร่งจึงสอดเข้ามาเพิ่มรวมเป็นสองนิ้วที่เข้าออกในร่องสวาทของหญิงสาวที่ร้องขอ มิลินร้องครางอย่างพึงพอใจ และอ้าขาให้กว้างขึ้นมากกว่าเดิม และขยุ้มผมนุ่มของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียว“อ๊า อ๊า อร๊ายย....จะ..จะเสร็จแล้ว อืมมม” ขาเรียวอ้าเกร็งจนสั่น และปล่อยน้ำหวานใสจนเอ่อล้นให้ลูคัสดื่มกินทุกหยาดหยด“อืม ยังหวานไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” ลูคัสเงยหน้าขึ้นมาบอกและเช็ดคราบที่เลอะทั่วริมฝีปากออกอย่างยั่วยวนอีกฝ่ายลูคัสก้มลงบดจูบมือหนาสาวแก่นกายใหญ่ตัวเองไปมา และจับสอดใส่อย่างช้าๆ โดยที่ยังบดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างไม่ลดละสวบ!!“อ๊า~~” ปากอวบอิ่มครางออกมาเบาๆ ที่แก่นกายสอดใส่เข้ามาเต็มลำ เพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานานจึงทำให้รูสวาทของเธอเหมือนยังไม่มีชายใดเชยชม เพราะหมอได้เย็บปิดบาดแผลที่คลอดลูก จึงเหมือนยังซิงอีกรอบ และรู้สึกคับแน่นและเจ็บนิดหน่อย“โอ้ว อะไรเนี่ย แน่นอะไรขนาดนี้..ซี้ดสส” ลูคัสคำรามลั่นเพราะเจ้าตัวดันเข้ามาจนสุดแต่ขยับไม่ได้ เพราะภายในกายของหญิงสาวคับแน่นและบีบรัดท่อนเอ็นของเขาจนเสียวไปทั้งลำ“ห
“คุณน้าเอาสร้อยเพชรประจำตระกูลของแม่ผมคืนมาด้วยครับ” ลูคัสเอ่ยบอกให้แม่เลี้ยงเอาสร้อยมาคืนเขา เพราะสร้อยเส้นนั้นแม่เขารักมันมาก แต่ยัยแม่เลี้ยงกับชุบมือเปิบเอาไปใส่ “เส้นนี้พ่อเธอให้ฉันมาเองนะ มีสิทธิ์อะไรมาทวงคืน” แม่เลี้ยงตอบกลับเสียงแข็งอย่างลืมตัว “หึ....เผยธาตุแท้แล้วสินะ” “แม่ขอโทษนะลูคัส
ซ่า~~~~~~~~~~ “กรี๊ด!!” นีน่ากรีดร้องดังลั่น เพราะลูคัสเทน้ำส้มทั้งเหยือกราดใส่หัวของเธอ “จะได้หายบ้า ขยะแขยงว่ะ ไม่รู้พ่อฉันทำไมถึงโง่หลงเธอกับยัยแก่นั้น ไม่มีอะไรดีสักอย่าง” “กรี๊ด!! พี่ลูคัสกลับมานะ นีน่าจะฟ้องคุณพ่อคอยดู” หญิงสาวข่มขู่เมื่อลูคัสเดินออกไป “เธอคิดว่าฉันกลัวเหรอ...หึ” ลูคัสหัว
“นี่อะไรคะคุณแม่” นีน่าชูขวดยาขวดเล็กถามผู้เป็นแม่ที่ส่งมาให้เธอ “ยาขับไงลูก” อรบอกลูกสาวด้วยเสียงไม่ได้ทุกข์ร้อน นีน่าเองไม่มีท่าทีตกใจแต่กลับหัวเราะอย่างมีความสุข “คุณแม่จะใส่ให้นังนั่นกินใช่ไหมคะ” “ใช่มันจะได้แท้งลูกยังไงล่ะ พ่อเราจะได้ไม่ต้องอยากให้มันกลับมาบ้านอีก ที่เขาอยากให้มันกลับมาเพร
ลูคัสเดินจูงมือเรียวให้เดินเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่ที่เป็นตระกูลของเขา ตามเดิมทีครอบครัวลูคัสเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยอยู่แล้ว แต่เขาแยกตัวออกมาและไม่นำสมบัติใด ๆ ของผู้เป็นพ่อติดตัวมาเลยสักชิ้น เพราะเขาเลือกที่จะละทิ้งและออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวของตัวเอง“มาแล้วค่ะคุณพ่อ พี่ลูคัสกับมิไงคะนมาแล้วค่ะ” นีน่าท