ตอนที่ 4/2 ชอบแกล้ง

“ปัญหามันจะไม่เกิดหรือเกิดน้อยลงถ้าแกไม่ทำตัวเป็นพี่ที่ยอมให้น้องข่มจนไม่เห็นหัว” ต้นหยงยังมีสีหน้าไม่พอใจเช่นเดิม เธออยากให้จริงใจรู้จักปกป้องความรู้สึกของตัวเองบ้าง แต่อย่างที่เห็น เพื่อนเธอคนนี้มันแสนดีอ่อนโยนจนไม่กล้าทำให้ใครบอบช้ำน้ำใจ โดยเฉพาะสองแฝด น้องสาวกับน้องชายที่ไม่เคยเห็นหัวมันเลย

“ไม่หรอก วันเกิดแกปีนี้จะไม่มีใครมาพูดจาแย่ๆ หรือทำให้แกหมดสนุกได้แน่นอนเพราะพวกเราจะไปกับแกด้วย” คำพูดสุดเด็ดขาดนี้มาจากปากแม่ดาราหน้าใหม่ จริงใจสบตาเป็นประกายแกร่งกล้าแน่วแน่ของเห็ดหอมที่เสมือนเจ้าตัวกำลังจะลงมือทำสิ่งยิ่งใหญ่ระดับชาติ

คนตัวเล็กนิ่งค้างมองเห็ดหอมด้วยสีหน้ามึนงง สตาร์มีสติกลับมาก่อนใครจึงเอ่ยปากถามย้ำไปว่า “แกจะไปบ้านต่างจังหวัดของจริงใจเหรอ แกเนี่ยนะ”

“อ้าวทำไมอะ ทำเหมือนฉันไม่เคยไป”

“ไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะสาว แต่แกหาเวลาได้เหรอ ไม่มีถ่ายละคร โฆษณงโฆษณาอะไรหรือไง” สตาร์พูดจบ เห็ดหอมที่เหมือนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นดาราแล้วชะงักนิ่งไปเล็กน้อย

“จริงด้วย” ก่อนปล่อยเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมา “ฉันจำไม่ค่อยได้ว่าก่อนวันเกิดจริงใจหนึ่งวันมีรับงานออกอีเวนต์หรือเปล่า แต่ที่จำได้แน่ๆ วันเกิดจริงใจฉันว่างทั้งวัน ฉันให้ความสำคัญกับวันสำคัญของเพื่อนนะ”

“เป็นคำพูดที่ซึ้งกินใจมาก” ต้นหยงทำทีเช็ดน้ำตา

“เอาเป็นว่าต่อให้ไม่ว่างจริงๆ ฉันก็จะทำให้ว่างให้ได้ ฉันจะกลับบ้านต่างจังหวัดไปกับแกด้วย”

“ไม่เห็นต้องลำบากอะไรเลย ฉันกลับของฉันเองได้ พวกแกไม่ต้องไปด้วยหรอก” จริงใจไม่อยากเป็นสาเหตุให้เพื่อนเสียการเสียงาน

“ฉันกับสตาร์น่ะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ไปได้แน่นอน แกไม่ให้ไปฉันก็จะไป ถ้าจะห้ามจริงๆ ก็บอกคนนี้จ้ะ” ต้นหยงจิ้มแขนเห็ดหอมจนเพื่อนตัวเอียง

แต่แล้วผลของการถกเถียงเรื่องนั้นอย่างยาวนานลากไปหลายชั่วโมงก็ได้ข้อสรุปที่ดื้อดึงของเห็ดหอม ไม่ว่ายังไงเธอจะไปด้วยให้ได้ จริงใจห้ามจนคอแห้ง ไม่อยากจินตนาการภาพล่วงหน้าเมื่อต้องเห็นเห็ดหอมเถียงคอเป็นเอ็นกับน้องฝาแฝดของเธอ

จริงใจลางานน้ารุ้งกลับบ้านต่างจังหวัดหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แต่เพื่อนที่ไปด้วยกันคงอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เพราะทุกคนต่างมีงานมีการให้ต้องทำ

เห็ดหอมวุ่นวายกว่าใครเพราะกว่าจะตกลงกับผู้จัดการส่วนตัวไม่ให้ตามมาดูแลได้เล่นเอาปาดเหงื่อ

“เจ๊ปิงปองกลัวฉันโดนแอบถ่ายรูปน่ะ แต่แหม..มันก็ต้องมีอยู่แล้วไหมล่ะ ฉันค่อนข้างจะมีชื่อเสียงแล้วนี่” เธอหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีไปตลอดทาง

ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะถึงบ้านต่างหวัด สี่สาวเดินทางด้วยรถตู้หรูวีไอพีของที่บ้านเห็ดหอม ส่วนรถจริงใจมีลูกน้องปะป๊าเห็ดหอมขับกลับมาให้ เพื่อที่ว่าตอนเดินทางกลับกันคนล่ะวัน เธอได้ใช้รถของตัวเองในการเดินทางกลับ

บ้านต่างจังหวัดของจริงใจเป็นบ้านไทยประยุกต์สองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้หลังใหญ่โออ่าที่สุดของตำบลนี้ เนื้อที่รอบบ้านปูล้อมด้วยหญ้านวลน้อยสีเขียวนุ่มเท้า ต้นไม้และพุ่มไม้เขียวขจีได้รับการเล็มแต่งกิ่งก้านอยู่เป็นประจำ ต้นดอกเฟื่องฟ้าริมรั้วสีชมพูบานเย็นแสบตาที่จริงใจชอบไปนั่งทำการบ้านตรงนั้นมีดอกร่วงหล่นพื้นเต็มไปหมด

ยายสไบได้ยินเสียงรถและเห็นหลานสาวลงมาเป็นคนแรก ในรอบหลายเดือนที่ไม่ได้เจอกัน ความคิดถึงทำให้ลืมไปว่าตนนั้นปวดเข่า ยายสไบรีบเดินจ้ำท้าวเร็วรี่จากแคร่ไม้หน้าบ้านเพื่อต้อนรับหลานรัก ยายทั้งกอดทั้งหอมจริงใจด้วยความคะนึงหาและยังยิ้มแย้มต้อนรับเพื่อนๆ ของจริงใจให้เข้าไปนั่งดื่มน้ำเย็นๆ ในบ้านด้วย

“ตะวัน จันทร์เจ้าออกมานี่หน่อยลูก” ยายเรียกน้องฝาแฝดทั้งสองคน และอีกฝ่ายเห็นว่าแขกมาใหม่เป็นใครบ้าง สีหน้าที่ยิ้มแย้มก็แปรเปลี่ยนเป็นมึนตึงไปในทันที

“ไปเอาน้ำเอาขนมมาให้พี่ๆ เขาหน่อยลูก พวกพี่เขาเดินทางมาเหนื่อยๆ คงจะหิวแล้ว” จริงใจกำลังจะบอกยายว่าเธอจัดการทั้งหมดเองได้ แต่ยายก็เอ่ยเรื่องอื่นเสียก่อน

“รอข้าวเย็นหน่อยนะเด็กๆ ยายเพิ่งให้คนไปซื้อกับข้าวที่ตลาดเอง ประเดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ” จากนั้นยายหันไปมองสองแฝดที่ยังคงยืนนิ่งเฉย

“เอ้า รออะไรกันอยู่เล่าสองคนนี้ ไปยกน้ำยกท่ามาให้แขกสิลูก”

จริงใจเห็นความไม่พอใจเล็กๆ ฉายชัดบนใบหน้าทั้งสอง แต่ตะวันและจันทร์เจ้าคงไม่อยากขัดคำสั่งหรือทำตัวเสียมารยาทกับจริงใจและเพื่อนต่อหน้ายาย เพราะรู้ฤทธิ์เดชของยายดีว่าเป็นอย่างไร

เมื่อพี่มะหมี่แม่บ้านชาวเมียนมาร์กลับมาจากตลาด ยายรีบโชว์ฝีมือทำกับข้าวโดยมีจริงใจและเพื่อนคอยเป็นลูกมือหยิบจับนั่นนี่ แม้ยายจะไล่ให้ไปรอด้านนอกก็ดื้อดึงกันเป็นที่สุด

กับข้าวมื้อนั้นอร่อยมาก จริงใจมีความสุขจนมองข้ามเรื่องที่เห็ดหอมแอบขัดขาตะวันจนน้องของเธอล้มหัวคะมำ แล้วก็ยังเรื่องที่ตะวันแกล้งเดินกระแทกไหล่เห็ดหอมจนตัวปลิวนั่นอีก

แค่ได้กลับบ้านมาหายาย เห็นรอยยิ้มมีความสุขของยาย จริงใจก็แทบจะลืมทุกเรื่องที่เคยคิดมากก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

“จริงเหรอเฮีย อยู่ไม่ไกลจากบ้านยายของจริงใจเลยนะคะ เฮียให้หนูไปช่วยไหม” ไม่มีใครรู้ เฮียที่เห็ดหอมกำลังคุยอยู่มันเฮียคนไหนเพราะเธอมีคนรู้จักและญาติโกโหติกาเยอะแยะไปหมด

เห็ดหอมนั่งคุยโทรศัพท์บนเตียงในห้องที่ยายจัดไว้ให้นอนกับต้นหยง ส่วนสตาร์นอนห้องจริงใจ แต่ตอนนี้สาวๆ ก็มากระจุกตัวในห้องเดียวกัน

“เฮียยังไม่มีที่พักด้วยใช่ไหม งั้นถือสายรอหนูแป๊บนึงนะ” เห็ดหอมหันมาคุยกับจริงใจที่กำลังแกะผมเปียให้ต้นหยง

“แก รีสอร์ตของยายแกยังมีห้องว่างเหลืออยู่ไหมอะ เช็กให้หน่อยสิ”

“ได้ๆ” จริงใจต่อสายโทร.ถามป้าแววเดือนหรือผู้จัดการรีสอร์ตคนสนิทของยาย ได้รับคำตอบว่ายังเหลือห้องว่างอีกสองห้อง

“เฮียมาพักที่รีสอร์ตยายของจริงใจนะ เหลือห้องว่างสองห้องค่ะเฮีย หนูเคยเอารูปให้เฮียดูเมื่อวันก่อนไง เฮียน่าจะชอบนะคะ” เห็ดหอมเอ่ยกับปลายสายเสียงเจื้อยแจ้ว

“เอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปหาเฮียเลย ใช่ค่ะ..ต้องพาจริงใจไปด้วยอยู่แล้ว” เจ้าของชื่อสะดุ้งนิดๆ ไม่ทันถามอะไรสักคำ เห็ดหอมหยิบกระเป๋าแล้วก็ลากข้อมือจริงใจออกไปด้วยกัน

“เดี๋ยวมานะพวกแก ไปทำธุระกับจริงใจแป๊บ” ไม่มีใครได้ตั้งคำถามเพราะเห็ดหอมทำทุกอย่างว่องไวเสียเหลือเกิน

จริงใจเข้ามาอยู่ในรถแล้ว เห็ดหอมสั่งให้คนขับรถของที่บ้านขับไปตามจีพีเอสในไอแพดที่เธอยื่นให้ดู

“บอกมาสักทีเถอะน่า เราจะไปหาใครกันล่ะเนี่ย”

“เอาเถอะ ไปถึงก็รู้เองนั่นแหละ แกอย่าเพิ่งกวนฉันตอนนี้ ไม่มีสมาธิเล่นเกมเลยเห็นไหม” ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ จริงใจนั่งหน้ามุ่ย

ทุกอย่างมันดูรีบร้อนและงงงวยไปหมด ใครเป็นอะไร ที่ไหนยังไง แล้วพาเธอมาด้วยทำไม เห็ดหอมควรมีคำตอบให้เธอหน่อยสิ

ขณะนั้นเองสายตากลมโตมองอะไรเรื่อยเปื่อยสองข้างทาง เธอเพิ่งเห็นรถสีดำคันคุ้นตาคันหนึ่งบนรถยกของอู่ที่เธอรู้จักขับสวนไป

“คงไม่ใช่ล่ะมั้ง” บอกตัวเองให้สบายใจ

“แกว่าอะไรนะ”

“เปล่า แล้วนี่จะบอกได้หรือยังว่าจะพาฉันไปไหน”

“แกก็ถามอยู่นั่น อ๊ะ..นั่นไงล่ะ คนที่ฉันพาแกมาหา” เห็ดหอมชี้นิ้วไปยังขวามือของถนนเบื้องหน้า จริงใจเห็นโครงร่างสูงใหญ่ได้รูปกำลังยืนสไลด์หน้าจอมือถือ โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ จริงใจรู้ได้ในทันทีว่าคือใคร

“เฮียมาร์คัสน่ะ รถเฮียเสียกะทันหัน ฉันก็เลยบอกเฮียโทรหาที่อู่ให้มายกรถไปก่อน แล้วก็ชวนแกมารับเฮียด้วยกัน พาไปพักที่รีสอร์ตยายแกนี่แหละ เป็นไงล่ะ..ฉันแก้ไขสถานการณ์ดีปะ”

คิดว่ามันไม่ใช่เวลาจะรับคำชมเลยนะ เห็ดหอมมองไม่เห็นสีหน้าเผือดซีดไม่สู้ดีของจริงใจที่จู่ๆ ก็เหมือนกลายเป็นคนเมารถไปอย่างนั้น

จริงใจไม่อยากก้าวขาลงจากรถด้วยซ้ำเมื่อมันจอดลงตรงริมฟุตบาทที่มาร์คัสยืนหน้าหล่อออร่าจับคู่กับป้ายโฆษณาเก่าๆ หน้าร้านรองเท้า