ตอนที่ 13 เจอกันอีกแล้ว

สายลมเย็นสบาย เสียงใบไม้พลิ้วไหวตามการพัดพาของสายลม พอพระอาทิตย์เริ่มจะตกดินบรรยากาศภายในป่าจากร่มรื่นพลันเปลี่ยนเป็นวังเวง ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้หญิงสาวผู้หนึ่งหวาดกลัวได้

เสียงฝีเท้าเหยียบย้ำไปตามทางหญ้าต้นเตี้ย เยว่อิงใช้แสงสว่างเพียงเล็กน้อยจากดวงอาทิตย์เป็นแสงนำทางในการเดินไปด้านหน้า ก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ต้าเกอได้บอกเอาไว้

สาเหตุที่เธอออกจากเผ่าในเวลานี้เป็นเพราะต้องการจัดการเนื้อในมือ

ครั้งนี้หญิงสาวใช้เวลาไม่นานในการเดินมาถึงที่หมาย สถานที่ที่ต้าเกอบอกไม่ใช่ลำธารซึ่งไกลออกไป แต่เป็นบริเวณหนึ่งภายในป่าซึ่งห่างจากเผ่าไม่ไกลมากนัก

อีกทั้งตรงหน้าเธอยังมีเถาวัลย์เส้นใหญ่ซึ่งภายในเต็มไปด้วยน้ำสะอาด

หญิงสาวซึ่งตลอดหนึ่งเค่อที่ผ่านมากดกอดชิ้นเนื้อแน่นใช้สายตาสอดส่องหาใบไม้ใหญ่ เมื่อพบมือเรียวสวยจึงยื่นออกไปเด็ดมาใช้เป็นจานรองสำหรับวางเนื้อ

“จะหั่นเนื้อยังไงดี” หญิงสาวเอ่ยถามต้าเกอ เพราะระหว่างเดินทางออกมาเธอได้พูดถึงสิ่งที่ต้องการทำกับต้าเกอไว้แล้ว

ก่อนจะออกมาหญิงสาวได้ลองมองหาของที่พอจะใช้หั่นเนื้อแต่กับไม่พบของที่พอจะใช้ได้

“อิงอิงทำขึ้นมาเองได้ หินก้อนที่สามจากทางซ้ายมือหยิบขึ้นมาสิ” เยว่อิงมองหาตามที่อีกคนบอก แต่เพราะท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วจึงมองหายากอยู่บ้าง ฝั่งต้าเกอรับรู้ถึงความยากลำบากของเธอจึงส่งภาพที่เขามองเห็นจากการส่งสัญญาณออกไปตรวจสอบให้เยว่อิงได้เห็นด้วย พอทำอย่างนี้แล้วหญิงสาวจึงมองภาพตรงหน้าได้ง่ายขึ้นมาก

ไม่นานจากนั้นก็พบหินที่ต้องการ

หินที่ต้าเกอบอกให้เธอเก็บขึ้นมาเป็นหินรูปร่างแบนและยาวดูแล้วอาจจะนำมาหั่นเนื้อได้เพียงแต่ตัวหินไม่มีส่วนไหนคมพอจะหั่นเนื้อได้เลย

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยถาม เสียงของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“หินก้อนข้าง ๆ ที่แข็งกว่าหน่อยและทู่ ก้อนที่สองทางซ้าย” เยว่อิงก้มลงเก็บหินขึ้นมาอีกก้อน ดูเหมือนเธอจะเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะบอกแล้ว

“หาที่วางหินก่อน จากนั้นใช้หินก้อนทู่ทุบหินก้อนแบนให้เกิดรูปทรง แล้วนำหินก้อนแบนลับบนหินก้อนใหญ่จนเกิดคมขึ้นมา” กล่าวจบพร้อมฉายภาพให้เธอดูว่าหินก้อนใหญ่ที่ว่านั้นอยู่ไหน ซึ่งหินที่ว่าอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนมากนัก ส่วนวิธีทำหินมีดต้าเกอก็ได้ฉายให้เยว่อิงดูเช่นเดียวกัน

“ต้าเกอเหนื่อยนะ” แค่เห็นก็เหนื่อยแล้ว ไม่รู้ว่าเธอต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะสามารถทำมีดออกมาให้คมจนตัดเนื้อได้

“อิงอิงต้องอดทนนะ ไม่งั้นอิงอิงจะอยู่ไม่ได้” คำปลอบโยนของเขาทำเธอหลุดยิ้มออกมา เยว่อิงส่ายหัวยิ้ม ๆ ขยับมือทำตามที่อีกฝ่ายบอก

เธอเริ่มจากหาจุดที่สามารถวางหินก้อนแบนได้ จากนั้นใช้หินก้อนทู่ทุบหินอีกก้อนให้แตก ค่อย ๆ ทุบให้ได้เหลี่ยมมุมตามที่ต้องการ เมื่อได้แล้วก็นำไปลับกับหินที่แข็งกว่า

ใช้มือจับส่วนปลายและส่วนโคน ใช้แรงกดปลายด้านหนึ่งลงแล้วดันไปด้านหน้า

เยว่อิงเริ่มลับก้อนหินที่ได้มาเรื่อย ๆ แรกเริ่มเดิมทีหญิงสาวคิดว่าการทำอย่างนี้คงเหนื่อยมากแน่ ๆ แต่พอได้ลงมือทำกับรู้สึกสนุกมากกว่าเหนื่อย

เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ลองทำมีดขึ้นมาเอง เมื่อเวลาผ่านไปและเห็นว่าแผ่นหินตรงหน้าเริ่มปรากฏรอยคมขึ้นมาแล้ว ดวงตางดงามพลันทอประกายตื่นเต้นยินดี

เยว่อิงพักเหนื่อยชั่วครู่ ยกมือเช็ดเหงื่อตามใบหน้า ชูก้อนหินขึ้นพลิกมือซ้ายขวาก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสดใส

“ต้าเกอดูสิใกล้แล้ว!!” เธอกล่าวพร้อมสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพรูลมหายใจออกมา พลิกอีกด้านขึ้นมาจากนั้นกดหินในมือลงจุดเดิม ออกแรงดันหินในมือไปด้านหน้าอีกครั้ง

เมื่อข้างหนึ่งดูคมแล้วเยว่อิงก็เปลี่ยนไปลับหินอีกด้านหนึ่งทำอยู่อย่างนั้นจนได้ความคมตามที่ต้องการจึงลุกขึ้นยืนทันที ทว่าการยืนขึ้นกะทันหันหลังจากนั่งก้มหน้านาน ๆ ทำเอาเธอเกือบหน้ามืด ฝีเท้าไม่มั่นคงจนซวนเซเล็กน้อย แต่ยังดีที่ก่อนจะล้มลงพื้นหญิงสาวถูกบางอย่างพยุงร่างกายไว้เสียก่อน

เธอตกใจผลักสิ่งนั้นออกทันทีแต่กับผลักออกไม่ได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองหลังสายตากลับมาเด่นชัด ภายในนัยน์ตาสะท้อนภาพใบหน้าคุ้นเคยของบุรุษผู้หนึ่ง

สีหน้าเขายังคงเต็มไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจเช่นเดิม ก่อนจะขยับปากเอ่ย

“ไม่ใช่ข้าเคยบอกว่าห้ามออกจากเผ่าเพียงลำพังหรือ?” คนถูกถามยิ้มแห้ง ขยับตัวยืนให้ตรงเอ่ยออกไปว่า

“ข้ามีสิ่งสำคัญต้องทำให้แล้วเสร็จวันนี้” ว่าพลางบุ้ยปากไปด้านหลัง คนมาใหม่มองตามเห็นว่าตรงจุดนั้นมีเนื้อชิ้นหนึ่งวางอยู่ พอดึงสายตากลับมาจึงเห็นว่าสตรีตรงหน้ามองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“เจ้าคิดจะทำอันใด”

“ข้าต้องการทำให้เนื้อมีขนาดเล็กลง แต่ในกระโจมไม่มีของพอจะใช้หั่นได้เลย”

เขาพอจะเข้าใจในสิ่งที่นางต้องการแล้ว และคิดว่าบางทีที่นางเลือกทำเช่นนี้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นผลจากกิริยาท่าทางของคนในเผ่า หากพวกเขาไม่ทำเหมือนนางแปลกแยกนางอาจจะเดินไปใช้มีดรวมของเผ่า

“แล้วหาเจอหรือไม่?”

“ข้าทำขึ้นมาแล้ว” ว่าพลางชูหินในมือให้เขาเห็นด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

นี่คือมีดหินชิ้นแรกที่เธอทำเองกับมือ ตั้งแต่ขั้นตอนทุบหินให้เป็นชิ้นและลับออกมาจนเป็นคม สิ่งนี้เกิดขึ้นได้เพราะแรงที่เธอลงไปทั้งนั้น!

เฟิงซือเหลือบตามองมีดในมือ นัยน์ตาชายหนุ่มพลันมีประกายบางอย่างวาบผ่าน