ตอนที่ 14 สอนข้าได้หรือไม่

เขาพึ่งจะเคยเห็นมีดที่ให้ความรู้สึกคมมากถึงขนาดนี้เป็นครั้งแรก อีกทั้งยังแวววาวและงดงาม ปกติแล้วมีดที่เผ่าใช้จะมาจากหินซึ่งเกิดคมขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ไม่เคยมีใครรู้วิธีทำมีดขึ้นมาใช้เองแต่นางกับบอกว่าตนทำขึ้นมาเอง

การที่นางพูดเช่นนี้ออกมา หากไม่ใช่ต้องการโกหกเช่นนั้นก็หมายความว่านางรู้วิธีทำ

แล้วนางไปเรียนรู้การทำมีดมาจากที่ใด?

“เจ้าบอกว่าทำขึ้นมาเองหรือ?”

“ใช่ ข้าทำขึ้นมาเอง” กล่าวจบเยว่อิงพลันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

คงมิใช่ว่าสิ่งที่เธอทำเป็นสิ่งแปลกใหม่ใช่ไหม? แต่เธอเห็นคนในเผ่าใช้มีดหินในการหั่นเนื้อและตัดสิ่งที่ต้องการ แล้วสิ่งที่เธอทำขึ้นมาจะเป็นของแปลกใหม่ได้ยังไง

คิดได้ดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าพลันหดเล็กลง เยว่อิงดึงมือไปซ่อนไว้ด้านหลัง เฟิงซือมองเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายจึงเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค

“ความรู้ที่เจ้ามีได้มาจากเทพแห่งสรรพสัตว์หรือ?” พอคำถามนี้หลุดออกจากปาก หญิงสาวพลันรู้สึกว่าเขาได้หยิบยื่นเส้นด้ายแห่งชีวิตมาให้

“ข้าฝัน ในตอนที่ข้านอนหลับไม่ได้สติหลายวัน ข้าฝันถึงวิธีการทำสิ่งนี้” ว่าพลางค่อย ๆ ยื่นของในมือให้อีกฝ่ายดู

เฟิงซือมองหน้าคนพูด ถึงจะยังไม่เชื่อคำพูดนางทั้งหมด แต่หากไม่ใช่เทพแห่งสรรพสัตว์เป็นคนบอกแล้วนางไปเอาความรู้เช่นนี้มาจากที่ใด?

ในเมื่อสุดท้ายก็ไม่อาจหาเหตุผลอื่นมาหักล้างได้เขาจึงเลือกที่จะเชื่อ

“ให้ข้าดูหน่อย”

“นี่” เยว่อิงยื่นให้ดูด้วยความเต็มใจ

ชายหนุ่มจับมีดในมืออีกฝ่ายมาถือ ก่อนจะเดินไปยังชิ้นเนื้อด้านหลัง ง้างมีดในมือขึ้นเล็กน้อยเตรียมจะหั่นเนื้อ

“รอสักครู่!”

เยว่อิงเอ่ยห้ามหลังเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะใช้หินซึ่งยังไม่ผ่านการทำความสะอาดตัดเนื้อของเธอ

คนถูกห้ามหันกลับไปมอง เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“เจ้าตัดเถาวัลย์ด้านบนแล้วทำความสะอาดหินก่อน”

“สิ่งนี้ท่านเทพแห่งสรรพสัตว์ก็เป็นคนบอกหรือ?” คนถูกถามพยักหน้ารัวเร็ว กลัวว่าหากชักช้าเขาจะใช้หินเปื้อนฝุ่นหั่นเนื้อขึ้นมาจริง ๆ

เฟิงซือขมวดคิ้ว ยิ่งมองยิ่งสงสัย

ท่าทางอีกฝ่ายหลังตื่นขึ้นมาผิดแปลกไม่เหมือนเดิม แต่ที่เขายังเงียบไม่พูดออกไป เพราะนางยังไม่ได้ทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อเผ่า ชายหนุ่มจึงเลือกจะจับตาดูก่อน

เฟิงซือยืดตัวขึ้น ใช้หินในมือตัดเถาวัลย์ด้านบนให้ขาดออกจากกันตามคำพูดอีกฝ่าย เมื่อเถาวัลย์ถูกเฉือนขาดออกเป็นสองส่วนน้ำใสสะอาดทั้งยังเย็นสบายพลันไหลทะลักออกมา

“ใช้น้ำล้างสิ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนนิ่งเยว่อิงจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“...” คนถูกสั่งเหลือบมอง ก่อนจะก้มลงอ้าปากกลืนน้ำลงคอ

สัมผัสของน้ำเย็นสดชื่นทั้งยังมีรสชาติอื่นเจือปนอยู่เล็กน้อย เป็นรสชาติที่เขาไม่เคยสัมผัสแต่กับให้ความรู้สึกต้องการกลืนลงท้องไปอีก

การที่เขากล้ากินน้ำซึ่งไม่รู้ว่ามีพิษหรือไม่ เพราะอยากจะทดสอบปฏิกิริยาของสตรีผู้นี้ดู และเมื่อเห็นว่านางไม่มีปฏิกิริยาใดจึงมั่นใจได้ว่าน้ำนี้ไม่มีอันตราย ชายหนุ่มคิดพลางจดจำเอาไว้ในใจว่า ในป่ายังมีเถาวัลย์ซึ่งสามารถปล่อยน้ำออกมาได้ ทั้งยังกินได้เหมือนน้ำในลำธาร

เยว่อิงไม่รู้ความคิดนี้ของอีกฝ่าย ส่วนสาเหตุที่เธอไม่เอ่ยห้ามเพราะเข้าใจว่าคนในเผ่ารู้จักน้ำจากเถาวัลย์กันอยู่แล้ว การที่เธอเข้าใจผิดไปเองเช่นนี้เพราะในความทรงจำของเจ้าของร่างไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการหาน้ำ เจ้าของร่างมักจะได้รับการดูแลจากบิดามารดา ไม่เคยต้องออกไปลำบากนอกกระโจม

เรื่องการใช้ชีวิตเหล่านี้จึงไม่มีอยู่ในความทรงจำ

“รสชาติเป็นเช่นไรบ้าง!?” คนไม่รู้เรื่องราวเอ่ยถามด้วยความสนใจ ต้าเกอบอกแล้วว่าน้ำในเถาวัลย์กินได้ ส่วนรสชาติจะเป็นยังไงนั้นอีกฝ่ายไม่ยอมบอก

เมื่อเธอเห็นเขากลืนน้ำลงคออีกทั้งสีหน้าไม่แย่ จึงคิดว่าน้ำคงอร่อยอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ได้กลับมากับเป็นสายตาเรียบนิ่งของเขา

“ทำไมมองข้าเช่นนั้น หรือความจริงแล้วไม่อร่อย?” เยว่อิงเลิกคิ้วสงสัย ขยับเข้าไปกินน้ำบ้าง

“สดชื่นแถมยังอร่อยมากด้วย” เธอเอ่ยออกมาด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะอ้าปากกลืนน้ำลงคอไปอีกอึกหนึ่ง

น่าเสียดายที่ไม่มีของสำหรับกรอกน้ำกลับเผ่า ไม่อย่างนั้นเธอคงมีน้ำกลับไปกินในกระโจม

เยว่อิงคิดพลางเหลือบตามองคนข้างกาย ก่อนจะเห็นสีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยของเขา

“...”

“เจ้ามองข้าทำไม หน้าข้ามีอะไรติดอยู่เช่นนั้นหรือ?” ถามพลางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้า

ก็ไม่มีอะไรติด...แล้วทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาน่ากลัวอย่างนี้ละ

หญิงสาวเริ่มใจไม่ดี รีบขยับกายถอยห่างอย่างแนบเนียน

เขาคงไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอใช่ไหม? เพราะเขาออกจะใจดี ทั้งที่ไม่ชอบเธอแต่ยังออกมาตามหา เพราะอย่างนั้นเขาคงไม่คิดจะฆ่าเธอใช่หรือเปล่า?

แต่ก่อนที่เยว่อิงจะได้คิดไปเองมากไปกว่านี้ เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มพลันดังขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่มีอะไร”

เฟิงซือสัมผัสได้ว่านางเริ่มหวาดกลัวตนเอง เขามองเห็นประกายหวาดกลัวจากสายตรงหน้าจึงเปลี่ยนเรื่องคุย หันมาล้างมีดในมือให้สะอาดจากนั้นจัดการกดลงบนเนื้อ

เนื้อถูกเฉือนผ่าครึ่งอย่างง่ายดาย ความคมของมีดหินในมือคมมากกว่ามีดหินที่เขาเคยใช้หลายเท่านัก ทำเอาชายหนุ่มประหลาดใจจนอดยกมีดขึ้นมาดูใกล้ ๆ ไม่ได้ หลังมองอย่างละเอียดจนพอใจเฟิงซือจึงขยับมือกดมีดลงบนชิ้นเนื้ออีกครั้ง จากนั้นหันมาขยับปากเอ่ยกับคนข้างกาย

“สอนข้าได้หรือไม่?”

คำถามจากปากอีกฝ่ายทำหัวใจเยว่อิงหล่นลงพื้น รู้สึกว่าการหายใจช่างยากลำบากกว่าไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา

ไม่ใช่ว่าพวกเขาใช้มีดหินกันเป็นประจำเหรอ? เธอเห็นมากับตา แล้วทำไมอีกฝ่ายบอกให้เธอสอน หรือความจริงแล้วมีดหินที่ว่าจะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทำขึ้นมาเอง

แล้วพวกเขาไปหามีดหินมาจากที่ไหน...? ไม่สิ บางทีคำพูดนี้อาจมีนัยสำคัญอะไรบางอย่าง ความหมายของคำถามอาจจะไม่ได้ตรงตัวมากขนาดนั้น