ตอนที่ 16 ต้องเป็นของท่าน [2]

“สติเจ้าดูไม่คล้ายคนปกติ ควรให้ท่านหัวหน้าเผ่าตรวจดูว่าเป็นอันใดมากหรือไม่”

คำพูดเรียบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย สายตายามมองมาราวกับมองคนบ้าทำเยว่อิงหงุดหงิดเล็กน้อย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

“สติข้ายังดี ไม่ได้เป็นอันใดทั้งนั้น!!” กล่าวจบก็ห่อเนื้อซึ่งหมักเกลือเรียบร้อยแล้วขึ้น หันหลังเดินหนีอีกคนเร็ว ๆ ทว่าพอก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องเดินหันหลังกลับมายืนตรงหน้าเฟิงซือ

ชายหนุ่มหลุบตามมองคนตัวเตี้ยกว่า มองว่านางต้องการจะพูดอะไร

“สัญญาด้วยเกียรติของนักรบ เจ้าจะเก็บเรื่องที่ข้าสอนทำมีดไว้เป็นความลับของข้ากับเจ้า”

เฟิงซือกระตุกยิ้มเล็กน้อยให้การกระทำของนาง เป็นรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่งจากใบหน้าเขา ทว่าทั้งที่หายากแต่น่าเสียดายที่เยว่อิงไม่มีโอกาสได้เห็น เพราะทิวทัศน์โดยรอบเริ่มถูกความมืดบดบังจนทำให้มองภาพตรงหน้าได้ยากขึ้น แต่ไม่ว่าจะได้เห็นหรือไม่นั้นดวงตาสดใสก็จ้องหน้าอีกฝ่ายไม่ละห่าง รอคอยให้เขาเอ่ยตอบรับกลับมา

“ข้าสัญญา”

นั่นแหละเธอถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วยื่นมีดหินไปตรงหน้าพลางเอ่ย “ของตอบแทนสำหรับคำสัญญาของเจ้า ข้าให้”

ชายหนุ่มยื่นมือออกไปรับไม่กล่าวคำ

“ข้าจะกลับแล้ว เจ้าเองก็รีบตามกลับมาเล่า ค่ำมืดแล้ว กลางค่ำกลางคืนอันตรายมาก” ว่าพลางหันหลังเดินจากไปไม่หันกลับมาอีก

คนที่ควรพูดคำนี้ควรจะเป็นเขามากกว่า เฟิงซือคิดพลางเดินตามหลังอีกคนไปเงียบ ๆ

ทั้งสองคนหนึ่งเดินนำหนึ่งคนตามหลังบรรยากาศระหว่างกันเงียบสงบ

คนเดินนำกำลังคิดว่าต่อจากนี้จะทำอะไรคงต้องรอบคอบให้มากกว่าเดิม สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นก็ได้ ตัวอย่างเช่นมีดหินซึ่งเธอคิดไปเองว่าทุกคนในเผ่าใช้กันเป็นปกติ แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่าพวกเขามีมันโดยบังเอิญเท่านั้น

เฮ่อ...นึกว่าจะได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ โดยที่ธรรมชาติโอบล้อมแท้ ๆ แต่เหมือนจะไม่ใช่สินะ

“พวกเจ้าเหตุใดมาด้วยกันอีกแล้ว หรือว่า?” อีกฝ่ายถามขึ้นหลังมองเห็นว่าทั้งสองคนกลับเผ่าพร้อมกัน อีกทั้งยังกลับมาเสียมืด ท้องฟ้ามองไม่เห็นแสงแล้ว

“เงียบปากเจ้าแล้วกลับกระโจมไป” เฟิงซือเอ่ยกับสหายคนสนิท คนถูกว่าไร้สีหน้าหวาดกลัวหันมาสนใจเยว่อิงเอ่ยถามด้วยท่าทางหยอกล้อ

“เจ้า สนิทกับสหายข้าหรือ? หรือว่าพวกเจ้าสองคนจะ...” ว่าพลางขยับนิ้วชี้ของมือทั้งสองข้ามาชิดกันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม

เยว่อิงมองท่าทางเขาตาปริบ ๆ ไร้ปฏิกิริยาตอบรับ คนได้รับการตอบรับเช่นนี้ถึงกับหุบยิ้ม ถอนหายใจออกมา

“ไม่สนุกเลย ข้ากลับกระโจมแล้ว แต่หากเจ้ามีเรื่องดีต้องบอกข้า” ยังคงเอ่ยหยอกล้อออกมาได้อีก อีกทั้งก่อนจะไปยังหันมาส่งสายตาสื่อความหมายให้เฟิงซือ

คนมองถอนหายใจเหนื่อยหน่ายหันกลับไปมองเยว่อิง

“กลับกระโจมเจ้าได้แล้ว เรื่องมีดข้าจะไปพบเจ้าในภายหลัง”

เยว่อิงพยักหน้าเข้าใจก่อนหันหลังจากไป

วันนี้อาหารของเธอคงเป็นผลไม้ที่เก็บมาได้ ส่วนเนื้อที่ได้วันนี้...เธอไม่มีอุปกรณ์สำหรับทำอาหารไม่รู้ว่าในกระโจมรวมจะมีให้หรือเปล่า ถ้าไม่มีอาจจะต้องลองถามเฟิงซือดู ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมให้ยืมใช้ไหม? แต่เขาคงไม่ใจดำมากนัก ดูสิทั้งที่หงุดหงิดเธอตลอดยังยอมออกไปตามหา ทั้งยังช่วยเหลืออะไรหลาย ๆ อย่างด้วย

คิดแล้วก็ก้มมองเนื้อในอ้อมกอดยิ้ม ๆ

เรื่องดี ๆ ของการมาอยู่ในเผ่านี้คงจะเป็นบุรุษผู้นี้กระมัง...

คนคิดไปเรื่อยเดินกลับกระโจมไปแล้ว ส่วนคนถูกคิดถึงทำเพียงยืนมองส่งนางเล็กน้อยก่อนเดินกลับกระโจมของตนเองไป พร้อมมีดหินที่ได้มา

ไม่คิดเลยว่าการเดินตามหลังนางออกไปจะทำให้เขาพบความผิดปกติของนางจริง ๆ ตอนแรกเขาเพียงสงสัยพฤติกรรมที่แปลกไปของอีกคน รวมถึงอยากรู้ว่านางออกไปทำอันใดยามมืดค่ำ ทั้งที่เคยบอกไปแล้วว่าอย่าออกจากเผ่าเพียงลำพังและห้ามออกไปไหนยามค่ำคืน

ใครจะไปคาดคิดว่าความสงสัยเล็กน้อยจะทำให้เขารู้บางอย่างขึ้นมาจริง ๆ นางไม่เหมือนเดิมทั้งยังดูคล้ายคนที่มีความลับมากมาย

การแสดงออกของนางในวันนี้ยิ่งทำให้เขาสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้นกับนางกันแน่ แม้นางจะยกเหตุผลที่พออธิบายได้มาทำให้เชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งยังคงมีความสงสัยอยู่ ที่สงสัยเพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าเทพแห่งสรรพสัตว์จะประทานความสามารถให้กับมนุษย์สัตว์ที่กระทั่งร่างสัตว์ยังไม่มี!!

เฟิงซือนอนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมมองมีดหินในมือ ทั้งความแวววาวและความคม เมื่อเทียบกับมีดหินที่เขามีนั้นห่างชั้นกันลิบลับจนน่าตกใจ เขาคิดถึงสิ่งที่ได้เห็นวนไปมาอยู่อย่างนั้นนานหลายเค่อ จนในที่สุดก็เลิกคิด วางมีดหินไว้ข้างตัวแล้วนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

เรื่องที่สงสัยไว้สังเกตนางไปเรื่อย ๆ เขาคงได้รู้คำตอบ