บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์

ลมหนาวปลายยามซวีพัดโชยหอบเอาความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างไม้ ภายในห้องของสำนักกองภูษาที่เงียบสงัด แสงเทียนบนโต๊ะเตี้ยสั่นไหวไปตามแรงลม สะท้อนเงาของหญิงสาวร่างบอบบางที่ยังคงนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เงียบๆ

นางผู้นี้มีนามว่า ลี่อิน ลี่อินขยับปลายนิ้วเรียวอย่างคล่องแคล่ว ด้ายไหมสีชาดถูกดึงผ่านเนื้อผ้าแพรสีขาวหม่นสลับขึ้นลง เกิดเป็นลวดลายกิ่งเหมยที่กำลังผลิบานท้าทายเหมันต์ฤดู ลี่อินเป็นเพียงนางกำนัลห้องผ้าเล็กๆ ที่ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจ หน้าที่ในแต่ละวันมีเพียงการก้มหน้าก้มตาเย็บชุนเสื้อผ้าและเครื่องประดับยศให้แก่เหล่าเจ้านาย ทว่าชิ้นงานที่อยู่ในมือของนางยามนี้มิใช่ของราชสำนัก หากแต่เป็นของขวัญที่นางตั้งใจทำขึ้นด้วยหัวใจเพื่อให้ใครบางคน

‘ใกล้จะเสร็จแล้ว’

หญิงสาวคิดในใจพลางคลี่ยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตสะท้อนประกายความอบอุ่นเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ที่จะได้รับมัน พลางคิดย้อนกลับไปเมื่อช่วงกลางวัน

ซูเจียว นางกำนัลเพื่อนสนิทที่อยู่ร่วมห้องพักเดียวกันได้แวะเวียนมาหาที่โต๊ะทำงาน สายตาของซูเจียวจับจ้องมาที่ผ้าแพรผืนนี้อยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามลี่อินด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า ‘ผ้าผืนงามปานนี้ เจ้าตั้งใจปักให้บุรุษใดกัน คงมิใช่ท่านองครักษ์รูปงามผู้นั้นหรอกนะ’ ลี่อินในเวลานั้นเพียงแค่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความขัดเขิน ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ นางเชื่อใจซูเจียวประดุจพี่น้องคลานตามกันมา จึงไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกที่มีต่อชายในดวงใจ แต่ก็สงวนท่าทีไว้ตามสรรมเนียมของสตรี

เข็มเล่มเล็กแทงทะลุเนื้อผ้าเป็นฝีเข็มสุดท้าย ลี่อินกัดด้ายจนขาดออกจากกัน ก่อนที่นางจะยกผ้าผืนนั้นขึ้นพินิจดูด้วยความพอใจ ถุงหอมใบเล็กถูกตัดเย็บอย่างประณีต ภายในบรรจุกลีบดอกไม้แห้งและสมุนไพรหลายชนิดที่นางอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบเงินเบี้ยหวัดอันน้อยนิดไปแลกเปลี่ยนมาจากหมอหลวงชรา กลิ่นหอมจางๆ ของอบเชยและดอกปี้อั้นลอยแตะจมูกมาอย่างไม่ขาดสาย สมุนไพรเหล่านี้มีฤทธิ์ช่วยให้จิตใจสงบและขับไล่ความหนาวเย็น เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องยืนกรำลมหนาวเฝ้ายามตลอดทั้งคืน

แกรก...

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอกบานหน้าต่าง ลี่อินสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบซ่อนถุงหอมไว้ในแขนเสื้อตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยยืนอยู่หลังตะแกรงไม้ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากทันที

บานหน้าต่างถูกผลักออกช้าๆ หานตงในชุดองครักษ์สีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ แสงเทียนสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แม้ดวงตาของเขาจะฉายแววเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมและเข้าเวรยามมาตลอดทั้งวัน แต่เมื่อทอดมองมาที่สตรีเบื้องหน้า นัยน์ตาคู่นั้นกลับสว่างไสวราวกับมีดวงดาวนับพันดวงซ่อนอยู่

“พี่ตง ท่านมาได้อย่างไร ดึกป่านนี้แล้ว” ลี่อินเอ่ยถามเสียงเบา กลัวว่าหากเสียงดังเกินไปอาจทำให้เวรยามข้างนอกสังเกตเห็น

“เพิ่งเปลี่ยนเวรยามเมื่อครู่นี้เอง” หานตงตอบพลางยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของหญิงสาวอย่างเบามือ “ข้าเพียงอยากเห็นหน้าเจ้าก่อนกลับเรือนพัก วันนี้ลมแรงนัก ร่างกายเจ้าก็ผ่ายผอมเพียงนี้ เหตุใดไม่ตามจุดเตาผิงให้ความอบอุ่นเสียหน่อยเล่า”

มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบเลื่อนลงมากุมมือเล็กของลี่อินไว้ หญิงสาวสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ความเหน็บหนาวที่เกาะกุมรอบกายดูเหมือนจะมลายหายไปจนสิ้น

“ถ่านมีราคาแพงนัก ข้าเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆ จะกล้าเบิกถ่านมาใช้ฟุ่มเฟือยได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าชินกับความหนาวเช่นนี้แล้ว”

“เจ้านี่นะ... มักจะอดทนกับทุกเรื่องเสมอ” หานตงถอนหายใจยาว น้ำเสียงเจือความเจ็บปวดลึกๆ ที่ไม่สามารถดูแลสตรีตรงหน้าได้ดีเท่าที่ควร

ครั้งนี้เขากระชับมือนางให้แน่นขึ้นขณะพูด เพื่อต้องการสร้างความมั่นใจให้กับสตรีผู้เป็นที่รัก “อินเอ๋อร์ รอข้าอีกหน่อยเถิด ช่วงนี้ราชสำนักกำลังจะมีงานใหญ่ หากข้าทำผลงานเข้าตาเบื้องบนจนได้เลื่อนยศเป็นองครักษ์ขั้นสาม ข้าจะมีเบี้ยหวัดมากพอ ข้าจะทูลขอราชโองการพระราชทานอนุญาตให้เจ้าออกจากวัง เราจะไปซื้อจวนหลังเล็กๆ อยู่ด้วยกันที่ชายป่า เจ้าจะได้ไม่ต้องทนนั่งเย็บผ้าจนหลังขดหลังแข็งเช่นนี้อีก”

คำพูดของหานตงไม่ใช่เพียงคำลอยลม ลี่อินรู้ดีว่าบุรุษตรงหน้าพยายามฝึกฝนอย่างหนักเพื่ออนาคตของพวกเขาทั้งสอง นางยังจำได้ดีถึงวันแรกที่ก้าวเข้ามาในวังหลวงในฐานะเด็กรับใช้ที่หวาดกลัวและโดดเดี่ยว เป็นหานตงในวัยหนุ่มที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งองครักษ์ใหม่ๆ ที่ยื่นหมั่นโถวอุ่นๆ ให้นางในวันที่นางถูกนางกำนัลรุ่นพี่รังแกจนไม่ได้กินข้าว ความอารีในวันนั้นก่อตัวเป็นความผูกพัน และถักทอเป็นด้ายแดงที่ผูกโยงหัวใจสองดวงไว้ด้วยกันในที่สุด

ลี่อินดึงมือข้างหนึ่งออกจากการเกาะกุม ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อก่อนจะหยิบถุงหอมสีขาวหม่นลายกิ่งเหมยออกมาวางลงบนฝ่ามือของชายหนุ่ม

“สิ่งนี้... ให้ข้าหรือ” หานตงก้มมองถุงหอมในมือด้วยความประหลาดใจ