로그인เมื่อความภักดีถูกตอบแทนด้วยการทรยศ... นางกำนัลตัวเล็กๆ จึงยอมเดินเข้าสู่ 'ตำหนักเหมันต์' สุสานคนเป็นที่ไร้แสงตะวัน! ในวันที่หัวใจแหลกสลาย "ลี่อิน" เลือกจับมือกับ "หยางหลง" องค์ชายห้าผู้ถูกขังลืมและรอวันถูกสังหาร หนึ่งสตรีที่ถูกหักหลังกับหนึ่งมังกรหนุ่มปีกหักจำต้องกอดกันเพื่อแบ่งปันไออุ่นกลางพายุหิมะ งัดทุกไหวพริบและสติปัญญาขึ้นมาสู้ เพื่อพลิกกระดานกรงทองสีเลือดนี้ และทวงคืนบัญชีแค้นจากทุกคนที่เคยเหยียบย่ำให้จมดิน!
더 보기ลมหนาวปลายยามซวีพัดโชยหอบเอาความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างไม้ ภายในห้องของสำนักกองภูษาที่เงียบสงัด แสงเทียนบนโต๊ะเตี้ยสั่นไหวไปตามแรงลม สะท้อนเงาของหญิงสาวร่างบอบบางที่ยังคงนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เงียบๆ
นางผู้นี้มีนามว่า ลี่อิน ลี่อินขยับปลายนิ้วเรียวอย่างคล่องแคล่ว ด้ายไหมสีชาดถูกดึงผ่านเนื้อผ้าแพรสีขาวหม่นสลับขึ้นลง เกิดเป็นลวดลายกิ่งเหมยที่กำลังผลิบานท้าทายเหมันต์ฤดู ลี่อินเป็นเพียงนางกำนัลห้องผ้าเล็กๆ ที่ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจ หน้าที่ในแต่ละวันมีเพียงการก้มหน้าก้มตาเย็บชุนเสื้อผ้าและเครื่องประดับยศให้แก่เหล่าเจ้านาย ทว่าชิ้นงานที่อยู่ในมือของนางยามนี้มิใช่ของราชสำนัก หากแต่เป็นของขวัญที่นางตั้งใจทำขึ้นด้วยหัวใจเพื่อให้ใครบางคน
‘ใกล้จะเสร็จแล้ว’
หญิงสาวคิดในใจพลางคลี่ยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตสะท้อนประกายความอบอุ่นเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ที่จะได้รับมัน พลางคิดย้อนกลับไปเมื่อช่วงกลางวัน
ซูเจียว นางกำนัลเพื่อนสนิทที่อยู่ร่วมห้องพักเดียวกันได้แวะเวียนมาหาที่โต๊ะทำงาน สายตาของซูเจียวจับจ้องมาที่ผ้าแพรผืนนี้อยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามลี่อินด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า ‘ผ้าผืนงามปานนี้ เจ้าตั้งใจปักให้บุรุษใดกัน คงมิใช่ท่านองครักษ์รูปงามผู้นั้นหรอกนะ’ ลี่อินในเวลานั้นเพียงแค่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความขัดเขิน ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ นางเชื่อใจซูเจียวประดุจพี่น้องคลานตามกันมา จึงไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกที่มีต่อชายในดวงใจ แต่ก็สงวนท่าทีไว้ตามสรรมเนียมของสตรี
เข็มเล่มเล็กแทงทะลุเนื้อผ้าเป็นฝีเข็มสุดท้าย ลี่อินกัดด้ายจนขาดออกจากกัน ก่อนที่นางจะยกผ้าผืนนั้นขึ้นพินิจดูด้วยความพอใจ ถุงหอมใบเล็กถูกตัดเย็บอย่างประณีต ภายในบรรจุกลีบดอกไม้แห้งและสมุนไพรหลายชนิดที่นางอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบเงินเบี้ยหวัดอันน้อยนิดไปแลกเปลี่ยนมาจากหมอหลวงชรา กลิ่นหอมจางๆ ของอบเชยและดอกปี้อั้นลอยแตะจมูกมาอย่างไม่ขาดสาย สมุนไพรเหล่านี้มีฤทธิ์ช่วยให้จิตใจสงบและขับไล่ความหนาวเย็น เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องยืนกรำลมหนาวเฝ้ายามตลอดทั้งคืน
แกรก...
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอกบานหน้าต่าง ลี่อินสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบซ่อนถุงหอมไว้ในแขนเสื้อตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยยืนอยู่หลังตะแกรงไม้ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากทันที
บานหน้าต่างถูกผลักออกช้าๆ หานตงในชุดองครักษ์สีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ แสงเทียนสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แม้ดวงตาของเขาจะฉายแววเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมและเข้าเวรยามมาตลอดทั้งวัน แต่เมื่อทอดมองมาที่สตรีเบื้องหน้า นัยน์ตาคู่นั้นกลับสว่างไสวราวกับมีดวงดาวนับพันดวงซ่อนอยู่
“พี่ตง ท่านมาได้อย่างไร ดึกป่านนี้แล้ว” ลี่อินเอ่ยถามเสียงเบา กลัวว่าหากเสียงดังเกินไปอาจทำให้เวรยามข้างนอกสังเกตเห็น
“เพิ่งเปลี่ยนเวรยามเมื่อครู่นี้เอง” หานตงตอบพลางยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของหญิงสาวอย่างเบามือ “ข้าเพียงอยากเห็นหน้าเจ้าก่อนกลับเรือนพัก วันนี้ลมแรงนัก ร่างกายเจ้าก็ผ่ายผอมเพียงนี้ เหตุใดไม่ตามจุดเตาผิงให้ความอบอุ่นเสียหน่อยเล่า”
มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบเลื่อนลงมากุมมือเล็กของลี่อินไว้ หญิงสาวสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ความเหน็บหนาวที่เกาะกุมรอบกายดูเหมือนจะมลายหายไปจนสิ้น
“ถ่านมีราคาแพงนัก ข้าเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆ จะกล้าเบิกถ่านมาใช้ฟุ่มเฟือยได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าชินกับความหนาวเช่นนี้แล้ว”
“เจ้านี่นะ... มักจะอดทนกับทุกเรื่องเสมอ” หานตงถอนหายใจยาว น้ำเสียงเจือความเจ็บปวดลึกๆ ที่ไม่สามารถดูแลสตรีตรงหน้าได้ดีเท่าที่ควร
ครั้งนี้เขากระชับมือนางให้แน่นขึ้นขณะพูด เพื่อต้องการสร้างความมั่นใจให้กับสตรีผู้เป็นที่รัก “อินเอ๋อร์ รอข้าอีกหน่อยเถิด ช่วงนี้ราชสำนักกำลังจะมีงานใหญ่ หากข้าทำผลงานเข้าตาเบื้องบนจนได้เลื่อนยศเป็นองครักษ์ขั้นสาม ข้าจะมีเบี้ยหวัดมากพอ ข้าจะทูลขอราชโองการพระราชทานอนุญาตให้เจ้าออกจากวัง เราจะไปซื้อจวนหลังเล็กๆ อยู่ด้วยกันที่ชายป่า เจ้าจะได้ไม่ต้องทนนั่งเย็บผ้าจนหลังขดหลังแข็งเช่นนี้อีก”
คำพูดของหานตงไม่ใช่เพียงคำลอยลม ลี่อินรู้ดีว่าบุรุษตรงหน้าพยายามฝึกฝนอย่างหนักเพื่ออนาคตของพวกเขาทั้งสอง นางยังจำได้ดีถึงวันแรกที่ก้าวเข้ามาในวังหลวงในฐานะเด็กรับใช้ที่หวาดกลัวและโดดเดี่ยว เป็นหานตงในวัยหนุ่มที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งองครักษ์ใหม่ๆ ที่ยื่นหมั่นโถวอุ่นๆ ให้นางในวันที่นางถูกนางกำนัลรุ่นพี่รังแกจนไม่ได้กินข้าว ความอารีในวันนั้นก่อตัวเป็นความผูกพัน และถักทอเป็นด้ายแดงที่ผูกโยงหัวใจสองดวงไว้ด้วยกันในที่สุด
ลี่อินดึงมือข้างหนึ่งออกจากการเกาะกุม ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อก่อนจะหยิบถุงหอมสีขาวหม่นลายกิ่งเหมยออกมาวางลงบนฝ่ามือของชายหนุ่ม
“สิ่งนี้... ให้ข้าหรือ” หานตงก้มมองถุงหอมในมือด้วยความประหลาดใจ
ฮ่องเต้ค่อยๆ หันพระพักตร์มามองโอรสองค์ที่ห้า สายพระเนตรกวาดมองชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของหยางหลง สลับกับใบหน้าของลี่อินที่คอยประคองสวามีอยู่ไม่ห่าง พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะทอดถอนพระทัยออกมาอย่างรวดร้าว"ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้ทรงแค่นพระสุรเสียงหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "วังหลวงแห่งนี้เคยปลอดภัยอย่างแท้จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน เราสร้างกรงทองที่อาบไปด้วยเลือด เราสั่งสอนให้โอรสแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อความเป็นใหญ่ เราหวาดระแวงแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เราได้รับคือการเห็นลูกหลานต้องเข่นฆ่ากันเอง พี่ฆ่าน้อง น้องคิดกบฏต่อบิดา แผ่นดินนี้ช่างแลกมาด้วยราคาที่แพงเหลือเกิน"ประมุขแห่งแผ่นดินทอดพระเนตรมองบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มันช่างงดงามและทรงอำนาจ แต่ในสายพระเนตรของพระองค์ยามนี้ มันคือปีศาจร้ายที่สูบกินความสุขและสายสัมพันธ์ของครอบครัวไปจนหมดสิ้นฮ่องเต้ทรงหันกลับมาทอดพระเนตรมองหยางหลงอีกครั้ง พระองค์ทรฃเห็นความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของโอรสผู้นี้ หยางหลงกุมอำนาจทางทหารไว้ล้นมือ เขาสามารถยึดบัลล
อ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเปรียบเสมือนที่พักพิงเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย ลี่อินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา แต่ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่าน หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ลี่อินเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อ นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของสามี สองเท้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังร่างของอดีตองครักษ์หนุ่มที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบลูกธนูอาบยาพิษสามดอกปักลึกทะลุแผ่นหลังของหานตง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาย้อมชุดเกราะชั้นเลวและพื้นกำแพงวังจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ลี่อินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวังบาดแผลและพิษร้ายลุกลามอย่างรวดเร็ว หานตงปรือตากระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาฝันถึงทุกลมหายใจปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวและเปื้อนเลือดของเขา"อินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น "ข้า... ข้าป
‘ข้ามันไม่ใช่คน’ หานตงบริภาษตนเองในใจ ความละอายและมโนสำนึกที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานพลันตื่นรู้ขึ้นในห้วงสุดท้ายของชีวิตเสียงสายธนูนับร้อยถูกปล่อยออกจากเกาทัณฑ์ดังขวับ แหวกอากาศพุ่งตรงมายังร่างของลี่อินประดุจห่าฝนสีดำ“อินเอ๋อร์ ระวัง”เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานตงที่พุ่งพรวดเข้ามา เขาโยนดาบในมือทิ้ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างบอบบางของลี่อินให้หมุนหลบวิถีธนู และใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังให้แก่นางอย่างไม่ลังเลฉึก ฉึก ฉึกลูกธนูอาบยาพิษสามดอกพุ่งเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของอดีตองครักษ์หนุ่มอย่างจัง หานตงกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่สองแขนกลับโอบกอดร่างของลี่อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองใบหน้าเปื้อนเลือดของบุรุษที่กอดนางไว้ เลือดอุ่นๆ ของเขากระเด็นมาเปื้อนแก้มของนาง “หานตง ท่านทำอะไร”หยางเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์พลิกผันก็เบิกตากว้างด้วยความเกรี้ยวกราด “ไอ้คนทรยศ เจ้ากล้าหักหลังข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่ามันทั้งคู่ทิ้งซะ
หากไม่มีนาง บัลลังก์มังกรจะมีค่าอันใด หากไม่มีนาง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ก็เป็นเพียงสุสานที่ว่างเปล่ารอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหยางหลง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างแจ้ง เขาไม่ได้มองหยางเจี้ยน ไม่ได้มองทหารนับพัน เขามองเพียงแค่ลี่อิน สตรีที่เป็นเจ้าของชีวิตเขา“สำหรับข้า แผ่นดินนี้มันกว้างใหญ่เกินไป แต่หัวใจของข้ามันเล็กนักลี่อิน” น้ำเสียงของหยางหลงกังวานก้อง เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ “มันมีพื้นที่พอให้เจ้าเข้าไปอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องสูญเสียเจ้าไป ต่อให้ข้าได้ครอบครองโลกทั้งใบ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุข”ทายาทมังกรหนุ่มยกกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรูขึ้นมาเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยมือเคร้งเสียงกระบี่โลหะตกกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วลานกว้าง ทหารอุดรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางหลงยกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะที่หน้าอก โยนหมวกเกราะและเสื้อคลุมทิ้งไปบนพื้น เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตราพยัคฆ์ทองเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ในการสั่งการกองทัพอุดรออกมา แล้วโยนมันทิ้งไปเบื้องหน้าอย่างไร้เยื่อใย“หยางหลง ท่านทำอะไร” ลี่อินกรีดร้อง











