MasukShare
ตอนที่ 17 ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้
Tanggal publikasi:
2026-07-17 13:12:44“ต้าเกอ ทำไมถึงไม่บอกว่ามีคนมาหา” ระหว่างเดินทางกลับกระโจม หญิงสาวจึงเอ่ยถามคู่หู
“เพราะเขาไม่อันตราย อัตราการเต้นของหัวใจปกติ ทำเพียงมองเท่านั้นจึงไม่ได้เตือน”
“หากเขาคิดจะทำร้ายฉันละ”
“ไม่ต้องกลัว ต้าเกอเตรียมทางหนีทีไล่เอาไว้แล้ว”
หญิงสาวหยุดก้าวเดิน หรี่ตามองเอไออัจฉริยะ คนถูกมองยิ้มแห้งเอ่ยมาอีกประโยค
“เดี๋ยวนี้อิงอิงไม่เชื่อต้าเกอแล้วเหรอ?” เพียงเท่านี้ก็ทำให้เยว่อิงถอนหายใจออกมาแล้ว
“จะไม่เชื่อได้ยังไง ต้าเกอไม่โกหก”
“ใช่ ต้าเกอไม่โกหก” กล่าวพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันหลังเดินนำไปด้านหน้า
เยว่อิงมองตาม
ต้าเกอนี่ก็จริง ๆ เลย คงจะอยากทดสอบอีกฝ่ายดูละสิ ว่าอีกฝ่ายจะดีหรือร้ายกันแน่ เพราะหลายครั้งเฟิงซือมักจะมองมาที่เธอด้วยสายตาไม่พอใจอยู่เสมอ แม้การกระทำเขาจะดูอ่อนโยนกว่าหน้าตาแต่ทดสอบดูก่อนย่อมดีกว่าหลงเชื่อในความใจดีนั้นทันที
เมื่อคลายความสงสัยได้แล้วหญิงสาวจึงเดินตามหลังอีกฝ่ายไปติด ๆ และทันทีที่มือแหวกผ้าซึ่งกั้นเป็นประตูกระโจมไว้ขึ้นก็ได้รับสายตาร้อนแรงมาจากมุมหนึ่งของกระโจม
พอกวาดตามองก็เห็นว่ามาจากสตรีคนเดิมซึ่งท่าทางไม่เป็นมิตรคนนั้น
เยว่อิงมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนทำทีเป็นไม่สนใจ เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนจุดเดิมที่ตนตื่นขึ้นมา
“เจ้าออกไปที่ใดกับเฟิงซือ” เสียงอีกฝ่ายดูโมโหอยู่มาก คล้ายกำลังข่มกลั้นความรู้สึกเอาไว้
“ข้าถามว่าเจ้าออกไปทำอันใดค่ำมืดกับเฟิงซือ!” ครั้งนี้เสียงนางดังขึ้นอีกระดับหนึ่ง
เยว่อิงเหล่ตามอง ถอนหายใจพลางเอ่ย
“เกี่ยวอันใดกับเจ้า” คำตอบกลับเรียบง่ายแต่สามารถทำให้อารมณ์ที่เดือดอยู่ก่อนปะทุขึ้นมาทันที
หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้น เดินมาหยุดยืนตรงหน้าเยว่อิง หลุบตามอง ดวงตาฉายแววโกรธจัด
“...” คนถูกมองทำเพียงกะพริบตาไม่เอ่ยคำ
“เจ้า!! คงมิใช่ตั้งใจล่อลวงเฟิงซือให้ตามออกไป ใช้ร่างกายผอมแห้งทำให้เขาหลงใหลใช่หรือไม่!”
คำถามของอีกฝ่ายยิ่งทำให้เยว่อิงสงสัย
อะไรคือล่อลวง อะไรคือหลงใหล?
เธอยังไม่ได้ทำอันใดเลยด้วยซ้ำเป็นเขาที่ตามเธอออกไปเอง
“เจ้ามีตาหรือไม่?” คำถามของเยว่อิงทำคนถามชะงักกึก มองซ้ายขวาก่อนหันมองตรงหน้า
“เจ้าหมายความเช่นไร”
“ข้าถามว่าเจ้ามีตาหรือไม่”
“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าไม่มีตาหรือ? ข้ามีตา มีทุกอย่างเช่นเดียวกับเจ้า!”
“แล้วเหตุใดถึงได้ถามคำถามสิ้นคิดออกมา ทำเอาข้านึกว่าเจ้าไม่มีตาถึงได้กล้าพูดออกมาว่าข้าล่อลวงคนผู้นั้น”
น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตามองตรงไปยังคู่สนทนา
นอกจากสีหน้าราบเรียบแล้ว ในนัยน์ตาของเยว่อิงไม่มีคลื่นความรู้สึกใดเลย แตกต่างจากอีกฝ่าย และพอคำพูดนี้หลุดออกจากปากอีกฝ่ายถึงกับกระชากแขนเยว่อิงขึ้น
“เจ้ากล้าต่อว่าข้าหรือ? ข้าคนนี้!!” นับตั้งแต่เกิดจนโตไม่มีใครกล้าต่อว่านางสักคนเดียว ทุกคนล้วนชื่นชมและยกยอ ต้องการครอบครองและเอ็นดูนางทั้งนั้น
คนตรงหน้าเป็นใครถึงได้กล้าต่อว่านาง!
“ข้าพูดความจริงหาได้ต่อว่าเจ้า เฟิงซือเป็นคนตามข้าออกไปเอง ข้าหาได้ล่อลวงเขา”
“เหอะ...” เฟิงทู่กลอกตามองบนก่อนหันมาสบตาเยว่อิง “เจ้าจะบอกว่า เฟิงซือสนใจเจ้าเช่นนั้นหรือ? ชายผู้นั้นที่ไม่ว่าสตรีใดเข้าหาก็ล้วนปฏิบัติกลับมาเช่นเดียวกันหมด เจ้ากำลังจะบอกว่าคนเช่นนั้นพึงใจในเจ้าเช่นนั้นหรือ?”
เอ้า!! แล้วจะให้เธอพูดยังไงในเมื่อที่สิ่งพูดออกไปล้วนเป็นความจริง ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายชื่นชอบเธอหรือไม่นั้น...เยว่อิงคิดพลางนึกถึงสีหน้ายามพบกัน
ไม่มีทางที่เขาจะชอบเธอได้แน่ คนชอบกันที่ไหนจะทำหน้าหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอ
เยว่อิงคิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวยิ้ม ๆ ทว่าการกระทำของเธอกลับทำให้คนมองเดือดดาลมากกว่าเดิม เฟิงทู่จึงเหวี่ยงหญิงสาวลงพื้น คนถูกเหวี่ยงมองเนื้อหมักที่ตนกอดเอาไว้ด้วยสายตาละห้อย ไม่ได้สนใจเลยว่าคนยื่นค้ำหัวอยู่นั้นมีสีหน้าเช่นไร
เนื้อเปื้อนดินหมดแล้ว...
ชายผู้นั้นอุตส่าห์มอบให้ ตอนนี้ดูแล้วคงจะกินไม่ได้แล้ว
หากรู้ว่ากลับมาแล้วจะเจออะไรแบบนี้ก่อนออกจากป่าเธอคงหาเถาวัลย์รัดใบไม้ให้แน่นกว่านี้
Bab terbaru
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ จนตายก็ไม่มีทางรู้
“ท่านพ่อข้าไม่เอาแล้ว ข้าจะหาสิ่งใหม่มาให้ท่านแม่”เฟิงซือพยักหน้าให้บุตรชาย แล้วเดินห่างออกไปจากบริเวณนี้“ท่านแม่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมขอรับ”น้ำเสียงเฟิงเหมายังคงรู้สึกผิด เด็กชายตัวน้อยไม่รู้ว่าเพราะอะไรมารดาถึงได้มีอาการเช่นนี้หลังเห็นสัตว์ตัวน้อยที่เขานำกลับมาเด็กชายยังคงรู้สึกเสียดายและตัดใจได้ไม่ขาด แต่เมื่อช่างน้ำหนักดูแล้วมารดาย่อมสำคัญกว่าเจ้าสิ่งนั้นสัตว์ป่าตนสามารถหามาให้มารดาใหม่ได้ แต่หากมารดาเป็นอะไรไป เขาคงไม่สามารถให้ภัยตนเองเยว่อิงมองเห็นความรู้สึกผิดในนัยน์ตาตรงหน้า จึงยื่นยกมือโอบกระชับไหล่เล็กทั้งสอง ตบเบา ๆ“อย่าได้รู้สึกผิดเลย เป็นแม่เองที่ใจไม่แข็งพอ”“ลูกไม่เข้าใจ”หญิงสาวผละเด็กชายตัวน้อยออกห่าง เผยยิ้มอ่อนโยนขยับปากเอ่ย“คนเก่งของแม่ เงยหน้ามองแม่หน่อยสิ”เด็กชายเงยหน้ามอง ท่าทางประหม่าเล็กน้อย“ลูกอยากรู้ใช่ไหม เช่นนั้นแม่จะบอกกับเจ้า แต่ต้องรอให้ท่านพ่อของเจ้ากลับมาก่อน”เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าเข้าใจเมื่อจัดการบุตรชายได้แล้ว เยว่อิงจึงหันไปหาเฟิงฮัว บุตรชายของเฟิงหู่“เฟิงฮัว น้าขอโทษที่ทำให้เจ้าหวาดกลัว วันนี้กลับไปหาพ่อเจ้าก่อน วันหลังค่อยมาเล่นกับเฟิงเหมา
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ สิ่งใดกัน
“ท่านแม่ ดูนี่ ดูว่าข้าได้อะไรกลับมา!”เสียงตื่นเต้นดีใจของเด็กชายตัวน้อย ทำให้สองสามีภรรยาที่กำลังกอดรัดแสดงความรักต่อกันกลางวันแสก ๆ กระเด้งตัวออกจากกันทันทีเยว่อิงผู้ถูกเรียกขานรีบยืนขึ้น ในขณะที่เฟิงซือหันไปจัดการตนเองให้เจ้าสิ่งนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นมาสงบลง“เฟิงเหมาได้อะไรมาหรือลูก”หญิงสาวเอ่ยถาม พร้อมก้าวออกจากบ้าน“ดูสิขอรับท่านแม่ ข้ากับเฟิงฮัวได้เจ้าสิ่งนี้มาขอรับ !”สิ่งที่เด็กชายตัวน้อยยกให้เยว่อิงดูทำหญิงสาวเกือบทรุดตัวลงพื้นไปทั้งอย่างนั้น เฟิงเหมาเห็นมารดาคล้ายคนกำลังจะเป็นลมพลันโยนสิ่งมีชีวิตในมือทิ้ง ขยับก้าวเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง“ท่านแม่เป็นอะไรไปขอรับ !?”เด็กชายตัวน้อยรีบก้าวเข้าไปประคองมารดา ในขณะที่เฟิงซือรีบก้าวออกมาพยุงคู่ครอง“เฟิงเหมาลูกทำอะไรเหตุใดแม่เจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้”น้ำเสียงนิ่งเงียบของบิดาทำเด็กชายตัวน้อยชะงักมือที่ยื่นออกมาท่านพ่อโกรธแล้ว...ท่านพ่อที่มักจะอ่อนโยนกับตนอยู่เสมอ แต่หากเกิดเรื่องกับท่านแม่ท่านพ่อก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคน กลายเป็นคนน่ากลัวจนเขาไม่อยากเข้าใกล้คนถูกเอ่ยถามก้มหน้าหงุด มือทั้งสองกำเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่น“เฟิงเหมา”เสียงกดต่ำข
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ ข้าจะพยายาม
“เยว่อิงเจ้าทำอะไรกินหรือ ? ข้าได้กลิ่นหอมออกไปถึงด้านนอก”“ท่านพ่อ !” เด็กชายตัวน้อยนัยน์ตาเป็นประกาย กระโดดลงจากเตียงหลังใหญ่ก้าวออกไปเปิดประตูต้อนรับบิดาเฟิงซือกอดบุตรชายตัวน้อยที่กระโดดเข้าใส่เอาไว้แน่น ก่อนจับยกขึ้นสูงวางไว้บนไหล่“เจ้าตัวน้อยวันนี้ไม่ออกไปเล่นข้างนอกหรือ ?”“ยังขอรับ ลูกกำลังรอกินข้าวกับท่านแม่”“หึ แสดงว่าเพราะยังไม่อิ่มถึงยังไม่ออกไปสินะ”เด็กชายพยักหน้าขึ้นลง พยายามก้าวลงจากไหล่บิดาเฟิงซือเห็นเช่นนั้นจึงยอมปล่อยลูกลงก่อนจะเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างคู่ครองคำเรียกขานและคำลงท้าย เยว่อิงล้วนเป็นคนสอนพวกเขา หญิงสาวเอ่ยสอนและบอกว่าควรเรียกขานใครว่าอย่างไร แม้จะไม่ได้อธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัด แต่ทุกคนกลับเต็มใจทำตามที่นางบอกล่าวด้วยรู้สึกว่าการพูดมีคำลงท้ายเช่นนี้ดูดียิ่งนักชายหนุ่มผู้มาใหม่หลังหย่อนตัวลงข้างคู่ครองแล้วไม่ได้รับการตอบรับดังเช่นทุกวันพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันหน้าไปเอ่ยถาม“เยว่อิงเจ้าเป็นอะไรไปหรือ ? เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ไม่ดี”หญิงสาวหันมองคนข้างกายตาขวาง ก่อนจะหันไปใช้สายตาปกติมองบุตรชาย “เฟิงเหมาออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะลูก แม่
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ เรียนรู้กับผีสิ!!
“ท่านแม่ ท่านพ่อเก่งกาจถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?”“แล้วลูกมองท่านพ่อเป็นเช่นไร”เด็กชายตัวน้อยครุ่นคิด ยกมือขึ้นจับปลายคางคิ้วขมวดเข้าหากันคนเป็นมารดาเผยยิ้มขำหันไปขยับมือคนกับข้าวในหม้อวันนี้เฟิงซือออกไปล่าสัตว์ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าแล้วแต่ชายหนุ่มกลับยังคงทำเหมือนที่เคยทำมาตลอด แตกต่างเพียงแค่การออกไปล่าสัตว์ไม่ได้ออกไปล่าบ่อยครั้งนักเหมือนอย่างเคย แต่จะออกทุก ๆ สี่หรือห้าวันแทนนับตั้งแต่ขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าเวลาก็ผ่านไปร่วมหกปี ตอนนี้ทั้งสองคนนอกจากจะเป็นคนดูแลเผ่า ยังกลายเป็นผู้ปกครองเด็กชายตัวน้อยลูกชายตัวน้อยของพวกเขาเกิดมาพร้อมระดับพลังของนักรบระดับหนึ่ง นับตั้งแต่มีเผ่าเฟิงถือว่าเป็นครั้งแรกที่มีเด็กเป็นนักรบตั้งแต่เกิดคนในเผ่าตื่นเต้นกับการเกิดมาของบุตรชายตัวน้อยคนนี้มาก ถึงขั้นเลี้ยงฉลองกันสองวันสองคืน ทำเอาเนื้อที่เก็บไว้หมดไป ร้อนถึงนักรบเผ่าต้องออกไปล่าสัตว์มาใช้ในการทำอาหาร เพราะสัตว์ที่เลี้ยงดูไว้จะฆ่าเฉพาะยามจำเป็น หรือฆ่าในช่วงเวลาที่เหมาะสม แต่ถึงกระนั้นใบหน้าพวกเขาก็หาได้ไม่พอใจ ทุกคนต่างชื่นชอบการออกไปล่าสัตว์ ใช้ชีวิตอยู่กับป่าเช่นเดิม ทั้งที่ความเป็นอย
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนที่ 120 หัวหน้าเผ่า [2]
“เฟิงซือนับจากนี้สิ่งที่เจ้าจะต้องรับผิดชอบนั้นไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าและคู่ครอง แต่เจ้าต้องรับผิดชอบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนในเผ่า เจ้ายินดีดูแลคนในเผ่าหรือไม่”“ข้ายินดี”น้ำเสียงชายหนุ่มทั้งหนักแน่นและทรงพลังหลังคำพูดนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป บริเวณลานกว้างพลันรู้สึกเย็นสบาย พลังในร่างกายของคนในเผ่าโดยรอบคล้ายถูกกระตุ้นให้สูงขึ้น ราวกับว่าเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังอวยพรพวกเขาอยู่คนในเผ่าต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนนัยน์ตาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกเลื่อมใสเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังร่วมยินดีกับพวกเขาใช่หรือไม่ ?เยว่อิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวสงสัยในการกระทำของเจ้าตุ่นน้อยจนต้องเอ่ยถาม‘เหตุใดถึงใช้พลังไม่บอกกล่าว’‘ข้าเพียงต้องการอวยพรคู่ครองของเจ้า ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่ ?’‘ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเห็นสีหน้าประหลาดใจของคนในเผ่าถึงได้ทำเช่นนี้หรือ ?’‘เจ้าก็รู้’‘ใช่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบทำอะไรไร้สาระ’เทพผู้ถูกต่อว่ามีสีหน้าบึ้งตึง ทว่าคำพูดต่อมาของนางกลับทำให้เขากลั้นยิ้ม‘แต่ก็ทำได้ไม่เลว’เทพผู้น้อยใจเมื่อสักครู่ปิดปากเงียบ หันหลังหนีไม่ยอมมองหน้ากัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจหลบสายตาของนางท
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนที่ 119 หัวหน้าเผ่า [1]
“เฟิงซือเจ้ายินดีจะเป็นหัวหน้าเผ่าหรือไม่”คำพูดของเฟิงสงกระตุ้นให้คนโดยรอบหยุดมอง พวกเขาไม่ประหลาดใจในคำพูดของหัวหน้าเผ่าเท่าใดนัก ในเมื่ออีกฝ่ายอายุมากแล้วจะยอมถอยปล่อยให้คนหนุ่มกว่าขึ้นแทนตำแหน่งถือเป็นเรื่องสมควรพวกเขาล้วนเคยคิดว่าอีกไม่นานเฟิงซือคงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าแทนหัวหน้าเผ่าคนเดิม เพราะชายหนุ่มแข็งแกร่งที่สุดในเผ่า อีกทั้งความสามารถยังมีมากกว่า นอกจากนี้คู่ครองของเขายังเป็นถึงผู้ส่งสารของเทพแห่งสรรพสัตว์ การจะยกตำแหน่งให้เขานั้นไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไรคนในเผ่าล้วนเห็นด้วยทั้งหมด จะมีก็แต่ชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่งไร้ปฏิกิริยาไม่ใช่ว่าเขาไม่ยินดีในตำแหน่งหัวหน้าเผ่า ทว่าเขาเพียงไม่เคยคิดว่าตำแหน่งจะตกมาถึงตนรวดเร็วเพียงนี้คนถูกจับจ้องหันมองคนรอบข้าง ทุกคนต่างพยักหน้าให้เขาราวกับยอมรับได้แล้ว“ท่านหัวหน้าท่านพูดจริงหรือ ? ข้า ตัวข้า”ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ข้าพูดจริง เจ้าเหมาะสมยิ่งนัก อีกทั้งคู่ครองของเจ้ายังเป็นคนโปรดของเทพแห่งสรรพสัตว์จะให้อยู่ตำแหน่งต่ำกว่าข้าได้อย่างไร”“แต่ว่า...”แม้ชายหนุ่มจะเห็นด้วยในความคิดของอีกฝ่าย ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความเกรงใจเฟ
Anda juga akan menyukai
หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ258.8K Dibacaเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.4K Dibacaบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี157.4K Dibacaบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K Dibacaบุปผาโลหิตหวนคืนทวงแค้น
วริษา179 Dibacaวาสนานาง
ชะลาล่า/Chalala18 Dibacaกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน540 Dibacaด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)127 Dibaca
