ความลับที่เพื่อนรู้

ตอนที่ 6 ความลับที่เพื่อนรู้

รถสปอร์ตสุดหรูได้ขับเคลื่อนเข้ามาภายในบริเวณโรงแรมหรูระดับห้าดาวซึ่งเขาเป็นเจ้าของ ก่อนร่างสูงโปร่งกำยำในชุดสูทสากลจะก้าวขายาว ๆ เข้ามาภายในโรงแรม ตามด้วยลูกน้องอีกสองคนเดินมาตามประกบผู้เป็นเจ้านายติด ๆ ใบหน้าคมคายภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งของชายหนุ่มสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ เพียงแค่ผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามาภายในโรงแรม พนักงานทุกคนต่างก็ชื่นชมในความหล่อดูดีและสมบูรณ์แบบของเขา ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาท่าทางที่ดูสุขุมและสง่า ภายใต้ส่วนสูงที่คาดว่าคงไม่ต่ำกว่า185เซนติเมตรนั้น แทบจะหาที่ติไม่ได้เลยตั้งแต่หัวจรดเท้า อาชาไนยเดินเลี่ยงเข้าลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหาร เพื่อมุ่งตรงไปยังชั้นเป้าเหมายทันทีด้วยความรีบร้อน เพราะเขามีเรื่องที่จะต้องสะสางอีกมากโข

“เรื่องไอ้ต่อศักดิ์เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเมธีลูกน้องคนสนิทขึ้น เมื่อเข้ามาอยู่ภายในลิฟต์เรียบร้อยแล้ว

“ไม่เจอตัวมันเลยครับนาย มันหายไปราวกับว่าหายตัวได้”

“ตามหามันต่อไป กูจะลากคอมันให้กลับมาคลานเข่าเหมือนหมาขี้เรื้อนเพื่อขอโทษน้องสาวกูต่อหน้าอัฐิยัยกวางให้ได้”

“สายรายงานความคืบหน้าล่าสุดมาว่ามันหลบหนีลงใต้ครับ ที่สำคัญมันกำลังหนีหนี้ที่ไปกู้ยืมมากว่าห้าสิบล้านจากพวกมาเฟีย ซึ่งเป็นคู่ค้ารายสำคัญของนายกับเพื่อน ๆ ครับ”

“คู่ค้ารายสำคัญของพวกกู?” น้ำเสียงเข้มพ่นคำถามออกมาอีกครั้ง เมื่อลูกน้องคนสนิทรายงานความเคลื่อนไหวให้ผู้เป็นเจ้านายได้ทราบ

“ครับนาย”

“คู่ค้าคนสำคัญ แล้วมันใครล่ะ มึงคิดว่าพวกกูมีคู่ค้าคนสำคัญแค่รายเดียวหรือไง!!” อาชาไนยสบถออกมาอีกครั้งปนรำคาญ เมื่อเมธีไม่รายงานให้ละเอียดจนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

“พวกไอ้กาโต้ครับนาย”

“หึ่ นี่มันไปเป็นหนี้ไอ้กาโต้ขนาดนี้เลยเหรอวะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำสบถออกมาเบา ๆ ก่อนจะก้าวขายาว ๆ ออกมา เมื่อประตูลิฟต์ได้ถูกเปิดออกมายังชั้นเป้าหมาย

ร่างสูงโปร่งรีบสาวเท้าเข้าไปด้านในซึ่งเป็นห้องทำงานของผู้บริหารโรงแรมนี้ เขาแวะมาดูความเรียบร้อย และจัดการงานเอกสารตาง ๆ ที่คั่งค้างส่วนหนึ่งในโรงแรม และเขากะว่าจะนอนค้างที่นี่ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับเพ้นท์เฮ้าส์ไปให้วุ่นวาย แต่ไม่รู้ทำไมชายหนุ่มกลับต้องมานั่งกระวนกระวายใจ ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเครื่อง เพราะก่อนหน้านี้เขาปิดเครื่องเอาไว้ สายตาคมกริบเอาแต่จ้องมองโทรศัพท์มือถือเรื่อย ๆ เป็นระยะ เหมือนกับว่ากำลังรอให้ใครสักคนโทรมา ทั้งที่เขาไม่ได้ ‘รอ’ ฟังข่าวของยัยกระต่ายน้อยคนนั้น ว่าตอนนี้เธอจะเป็นตายร้ายดียังไงซะหน่อย!!

“คุณดาหวัน เอกสารที่ผมจะต้องตรวจดูและต้องเซ็น รบกวนคุณรีบไปจัดเตรียมมาให้หมดเลยนะ ผมจะรีบเคลียร์ให้หมดวันนี้ เพราะผมไม่แน่ใจว่าจะต้องเข้ามาที่โรงแรมอีกเมื่อไหร่” อาชาไนยต่อสายไปหาดาหวันเลขาสาวสวยที่นั่งอยู่หน้าห้อง เพราะเขาจะต้องรีบเคลียร์เอกสารสำคัญหลาย ๆ อย่างให้เสร็จ เพราะต่อจากนี้เขาอาจจะไม่ได้เข้ามาที่โรงแรมบ่อย ๆ และเพียงไม่นานดาหวันเลขาสาวสวยสุดเซ็กซี่ขยี้ใจได้เดินนวยนาดเข้ามาในห้อง พร้อมกับหอบเอาแฟ้มเอกสารกองโตเข้ามาวางไว้บนโต้ะทำงานของผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อ

“ทั้งหมดนี้เลยค่ะคุณอาชา ดาหวันเรียงลำดับไว้แล้วนะคะ เอกสารที่สำคัญสุดจะอยู่ด้านบนค่ะ คุณอาชาตรวจจากด้านบนลงมาได้เลยนะคะ”

“อืม ขอบใจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเอาแฟ้มเอกสารที่อยู่ด้านบนสุดขึ้นมาตรวจเช็ค แต่เขาก็ต้องชะงักไปเพียงนิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเมื่อปรากฏว่าเลขาแสนสวยอย่างดาหวัน ยังคนยืนจ้องหน้าเขาอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

“แล้วนี่คุณจะยืนบื้อจ้องหน้าผมอยู่อีกทำไมล่ะ เสร็จแล้วก็ออกไปสิครับ เชิญ!!” น้ำเสียงไม่พอใจปนหงุดหงิดถูกพ่นออกมาอีกครั้ง ประกอบกับสีหน้าที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

“แหม๋ ก็ดาหวันอยากจะมองหน้าหล่อ ๆ ของคุณอาชานาน ๆ นี่คะ นี่คุณอาชาบอกจะไม่เข้ามาโรงแรมหลายวันแบบนี้ ดาหวันก็คงจะคิดถึงคุณแย่เลยสิคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานกระเง้ากระงอด พร้อม ๆ กับมุ่ยหน้าบ่นขมุบขมิบนั่น กลับทำเอาชายหนุ่มนึกรำคาญขึ้นมาอีกครั้ง ถึงแม้เขาพอจะรู้ว่าเลขาสาวคนนี้ชอบเขามากแค่ไหนก็ตาม แต่เขากลับไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนัก เพราะเขาไม่คิดที่จะเอาเลขาส่วนตัวมาเป็นคู่นอนเด็ดขาด หรือแม้แต่พนักงานคนไหนก็ตามที่อยู่ในความดูแลของเขาซึ่งเป็นผู้บริหาร แต่สำหรับเขาดาหวันเธอก็แค่ผู้หญิงที่ทำงานดีคนหนึ่งเพียงเท่านั้น ดาหวันถือได้ว่าเป็นเลขาที่ทำงานได้ดั่งใจเขาที่สุด และเธอสามารถที่จะดูแลสิ่งที่ได้รับมอบหมายจากเขาได้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง

“นี่คุณดาหวัน คุณก็พอจะรู้นะว่าผมไม่กินลูกน้องของตัวเอง แต่ถ้าคุณอยากจะขึ้นเตียงกับผม คุณก็ไปเขียนใบลาออกซะ”

“ชิ ใครจะลาออกล่ะคะ ช่วงนี้งานก็ยิ่งหายาก ๆ อยู่ แล้วจะหางานที่ไหนที่ได้โบนัสหนัก ๆ สิ้นปีแบบคุณอาชาล่ะคะ จ้างให้ดาหวันก็ไม่ลาออกหรอกค่ะ ถึงแม้อยากจะขึ้นเตียงกับคุณแค่ไหนก็ตาม!!” พอจบประโยคร่างบอบบางสุดเซ็กซี่ของเลขาสาวก็เดินลิ่วออกไปนอกห้อง ก่อนจะเดินไปที่โต้ะประจำตำแหน่งของเธอทันที จนอาชาไนยถึงกลับต้องส่ายหัวเบา ๆ อย่างเอือมระอา

เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูแผดเสียงดังขึ้น และนั่นกลับทำเอาเขาต้องรีบวางมือจากปากกา montblanc ราคาแพงทันที ก่อนจะเอื้อมไปหยิบยกโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต้ะขึ้นมาดู หน้าจอที่ปรากฏชื่อของเพื่อนสนิทคือ คีตภัทร และไม่ใช่เบอร์ของนมพรอย่างที่คิด ก่อนมือหนาจะกดรับสาย และยกขึ้นปิดหูพร้อมกรอกเสียงห้วน ๆ ลงไปเหมือนคนที่กำลังหงุดหงิด

อาชา : (มีอะไร!!)

คีย์ : (ตอนนี้มึงอยู่ไหน)

อาชา : (อยู่โรงแรม ทำไมวะ มีอะไร?)

อาชากรอกเสียงผ่านปรายสายลงไปพร้อมกับรอฟังคำตอบ แต่ปลายสายกลับเงียบจนอาชาเองต้องเป็นฝ่ายถามขึ้นมาอีกครั้ง

อาชา : (ถามว่ามึงมีอะไร)

คีย์ : (วันนี้ทั้งวันมึงจะปิดเครื่องหาพระแสงอะไรวะ)

คีตภัทรพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง

อาชา : (ตกลงมึงมีอะไรวะไอ้คีย์)

อาชาไนยกรอกเสียงลงไปอีกครั้ง ปลายเสียงห้วน ๆ ที่ดูเหมือนจะเริ่มรำคาญเมื่อเขากับเพื่อนเหมือนจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง

อาชา : (ตอนนี้กูกำลังยุ่ง ๆ อยู่ ถ้ามึงไม่มีธุระอะไรสำคัญจะ…)

ไม่ทันขาดคำ คีตภัทรก็ตะโกนผ่านสายโทรศัพท์ขึ้นมาดังลั่น

คีย์ : (เด็กผู้หญิงที่อยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ ใช่คนเดียวกันที่มาช่วยงานศพน้องสาวมึงหรือเปล่า แล้วเธอก็เป็นเพื่อนของยัยกวางน้องสาวของมึงใช่ไหม)

อาชาไนยนิ่งงันไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าเรื่องนี้เพื่อนจอมเสือกจะล่วงรู้ได้รวดเร็วถึงขนาดนี้

ร่างบอบบางที่ซุกอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา เนื้อตัวซีดเซียวที่แทบจะไร้สีเลือดนั้นนอนตัวสั่นน้อย ๆ และเอาแต่เพ้อหาพ่อกับแม่ของเธอไม่หยุด นมพรเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจเพื่อรอผู้เป็นเจ้านาย และตอนนี้คีตภัทรเพื่อนสนิทของอาชาไนย ซึ่งกำลังคุยโทรศัพท์กับเจ้านายหรือคุณหนูของนมพรอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดในโซนห้องรับแขก

นมพรถูกอาชาไนยโทรเรียกให้มาที่เพ้นท์เฮ้าส์ตั้งแต่เมื่อคืน และได้รับมอบหมายให้อยู่ดูแล และหาข้าวหาปลาให้กับกนกรดาซึ่งนอนซมเพราะพิษไข้ อีกทั้งยังให้เฝ้าเด็กสาวคนนี้ไว้ให้ดี โดยห้ามไม่ให้เธอหนีออกไปไหนได้ และนอกจากนมพรแล้วยังมีบอดี้การ์ดอีกสองคนที่มีหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัย และคอยเป็นหูเป็นตาให้กับผู้เป็นเจ้านายตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย

ตอนที่นมพรมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์เมื่อกลางดึกเธอเห็นเด็กสาวอยู่ในสภาพที่ไม่น่าดูนัก เธอสวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งสีขาวเพียงตัวเดียว ซึ่งเป็นเสื้อของอาชาไนยคุณหนูของนมพร และเธอก็นั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

นมพรเป็นแม่นมของอาชาไนยที่ดูแลชายหนุ่มมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก แต่ด้วยความที่คุณหนูของนมพรเป็นคนหัวดื้อและเอาแต่ใจนมพรจึงไม่สามารถพูดอะไรได้มาก ตั้งแต่ชายหนุ่มไปเรียนต่อเมืองนอกและเรียนจบปริญญาโทกลับมา อาชาไนยได้เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่เรื่องมาก กลายมาเป็นชายหนุ่มเฉียบขาดและดุดัน จนถึงตอนนี้เธอจึงมีหน้าที่ทำตามคำสั่งโดยไม่สามารถปริปากพูดอะไรออกมาได้ แม้กระทั่งคุณหญิงมณีเอง ชายหนุ่มก็ห้ามไม่ให้นมพรบอกผู้เป็นแม่ หรือแม้แต่บอกใครทั้งนั้น แม้นมพรเองจะห้ามปรามและพูดเกลี้ยกล่อมเท่าไหร่ แต่ตัวชายหนุ่มเองกลับไม่ยอมฟังอะไร ตัวนมพรเองเลยทำได้แค่ทำตามคำสั่ง เพราะเธอรักคุณหนูของเธอมากเกินกว่าที่จะขัดคำสั่งได้

นมพรเองไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างหนูกระต่าย ไปทำอะไรให้คุณหนูของเธอโกรธเกลียดจนต้องถูกกระทำรุนแรงถึงเพียงนี้ กนกรดาร่างกายอ่อนแอจนนมพรกลัวว่าเธอจะหมดลมหายใจไปเสียก่อนที่อาชาไนยจะกลับมาถึง แต่เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะเธอไม่สามารถติดต่อคุณหนูของเธอได้เลย อีกอย่างเธอก็ไม่สามารถที่จะพากนกรดาไปโรงพยาบาลได้ ถ้าคุณหนูของเธอไม่ได้สั่ง เธอเลยทำได้แค่จัดหาข้าวปลาอาหารและหยูกยามาวางไว้ให้เธอในห้อง ก่อนจะล็อกประตูอย่างแน่นหนา แล้วจึงกลับไปทำงานที่บ้านส่วนตัวของเธอที่ชายหนุ่มซื้อให้

พอถึงมื้อกลางวันเธอถึงกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่รถที่ไปรับเธอดันมาเสียกลางทาง จนต้องมาเจอกับคีตภัตรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของอาชาไนย คีตภัทรจำได้ว่านมพรเป็นแม่นมของเพื่อนสนิท เลยให้ลูกน้องจอดรถไถ่ถาม แต่แล้วนมพรกลับลุกลี้ลุกลนไม่อยากจะให้เขาไปส่งที่เพ้นท์เฮ้าส์ ด้วยความช่างจับผิด และช่างสังเกตของชายหนุ่มที่มีนามว่าคีตภัทรนั้น กลับทำให้เขาสงสัยมากขึ้น และด้วยท่าทางแปลก ๆ ของนมพร จึงทำให้เขาคาดคั้นว่าต้องมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ นมพรจึงไม่สามารถปกปิดผู้ชายอย่างคีตภัทรได้

คีตภัทรพยายามติดต่อหาเพื่อนสนิทแต่อาชาไนยกลับปิดเครื่อง เขาจึงต้องติดต่อเพื่อนที่เป็นหมอและสามารถไว้ใจได้ ให้มาตรวจดูอาการของเด็กสาวซึ่งนอนป่วยเพราะไข้สูงที่เพ้นท์เฮ้าส์แทน ไม่เช่นนั้นแม่สาวน้อยหน้าหวานคนนี้ คงอาจจะช็อกตายคาเพ้นท์เฮ้าส์แห่งนี้ไปก่อนแน่ ๆ