Masukหลายปีต่อมา "ป๊าก้าบ~" เสียงเรียกเด็กชายผมสีน้ำตาลอ่อน เรียกความสนใจของเซนจากหน้าจอได้ป็นอย่างดี ลูกชายวัยสามขวบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานที่ไม่ได้ล็อกประตูด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ครับ ออสโลเรียกป๊าทำไมครับ" คนเป็นพ่อเดินเข้าไปอุ้มลูกชายมานั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหลุบตามองมือเล็กๆ ที่เปื้อนขนแมว "ไ
เปิดประตูพร้อมกับออกแรงดันแผ่นหลังสามีเข้าห้องเบาๆ ทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนเป็นลูกน้อง ดีนส์มองใบหน้าหวานที่ดูไม่ทุกข์ร้อนที่สามีเจ็บป่วยด้วยความสงสัย ยิ่งรอยยิ้มมีพิรุธนั่นยิ่งทำให้เขาสงสัย “นายหญิงท้องหรือเปล่าครับ” แกร๊ก มือที่จับลูกบิดค้างไว้ชักมือกลับด้วยความตกใจ พริมโรสหันขวับมองมือขวาข
หนึ่งปีต่อมา เจ้าของร่างสูงนั่งทำงานภายในห้องทำงานหรูอย่างเคร่งเครียด เนื่องจากอยู่ในช่วงส่งเอกสารภาษีประจำปี ปกติงานพวกนี้เจ้านายของเขาจะเป็นคนตรวจสอบมันด้วยตนเอง แต่หลังจากกลับฮันนีมูนที่สแกนดิเนเวีย ทั้งคู่กลับเดินทางไปญี่ปุ่นต่อ งานของนายทั้งหมดที่เขาเป็นคนแบกรับคนเดียวตลอดหนึ่งเดือน จึงยังค
ใช้แก้มตัวเองถูไถกับคนตัวเล็ก จนคนถูกกระทำหัวเราะออกมาทั้งที่ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา "ใจดีมาก ใส่ใจคนอื่น" เขาชมเปาะจากใจ "จริงเหรอ...ชมอีกสิ" "..." "นะ...ชมเตยอีก ชมอีกๆ" เขย่าท่อนแขนแข็งแรงรบเร้าอย่างเอาแต่ใจ ดีใจเพราะถูกเขาชม ปกติเธอไม่ค่อยถูกชมว่าใจดีกับใคร หากถูกชมว่ากวนประสาทเก่ง หรือเผ
ใบเตยในชุดเดรสน่ารักสมวัยนั่งอยู่หน้ากระจกให้เจ้าของห้องหวีผมให้ ผมยาวสลวยถูกหวีจนเงางาม ก่อนที่มือใหญ่จะบรรจงถักเปียให้คนตัวเล็กอย่างใจเย็น ชุดที่ใส่อยู่เขาก็ซื้อมาให้ ชุดชั้นในก็ด้วย ผมของเธอ เขาก็เปิดยูทูปดูไปด้วย หัดถักไปด้วยจนดูดีและเรียบร้อย “เตยทำเองก็ได้นะคะ” เงยหน้ามองสบตาคนที่ยืนอยู่
ดีนส์อุ้มกระเตงเธอมานั่งที่หน้ากระจก เปิดไฟในห้อง ก่อนจะเดินมาเปิดลิ้นชักหยิบสำลีกับน้ำยาลบเครื่องสำอางออกมาเทลงบนสำลี "ทำไมมีของแบบนี้คะ หรือว่าพาผู้หญิงมาค้างบ่อย" เคยได้ยินจากเพื่อนว่า ผู้ชายบางคนหลังจากผ่านการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เขาจะดูแลคู่นอนตนเองดุจเจ้าหญิงแทนการปลอบโยนความดิบเถื่อนบนเตี
[Primrose Talks] ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน แล้วก็พบว่ามีข้อความจากเพื่อนสนิทในไลน์กลุ่มที่มีเราเพียงสามหน่อสิบกว่าแจ้งเตือน ซึ่งส่วนใหญ่มันสองคนก็รุมด่า สาปแช่งฉันที่เทเรียนคาบเช้า และฉันก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำด่านั้น 08.25 AM Papang: @P_Rose มาเรียนค่ะสาว Papang: นี่แกเทคาบเช้าเหรอนังโรส
ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มภายในคอนโดมิเนียมของหญิงสาว มาเฟียหนุ่มเดินออกมาคุณกับดีนส์ที่กำลังตรวจตราถุงอาหารที่เจ้านายสั่งให้ซื้อมาไว้บนห้องของเธอก่อนที่จะมาถึง “นายจะค้างที่นี่ไหม ผมจะได้ให้คนเอาชุดพรุ่งนี้มาให้” “อืม” เขารับคำโดยที่กำลังสนใจอาหารที่ซื้อมา ตรวจซ้ำว่าไม่มีอาหารที่หญิงสาวแพ้
นักศึกษาสาวเดินออกจากห้องเรียน โดยมีเพื่อนสนิททั้งสองคนเดินขนาบ พะแพงประกบซ้าย ใบเตยประกบขวา พากันเดินไปนั่งพักที่ลานม้าหินอ่อนที่ประจำ ที่มักจะพากันไปนั่งเล่นหากไม่มีคนใช้งานอยู่ “แกไหวป่ะเนี่ย” ใบเตยมองใบหน้าซีดเซียวของเพื่อน ยกมือขึ้นเท้าสะเอวน้อยๆ ประกอบ “ไม่ได้อะไรขนาดนั้น” หญิงสาวยกมือขึ้น
ยาคุมฉุกเฉิน “กินเป็นไหม” “เป็นสิ บ้านโรสเป็นโรงพยาบาลนะ” เธอช้อนตามองอย่างมีจะริตจะก้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ ยกมือขึ้นวางบนศีรษะทุยออกแรงโคลงเบาๆ อย่างเอ็นดู “จะกินเลยไหม จะหยิบน้ำให้” ใบหน้าคมคายก้มลงพูดคุยให้ได้ยินเพียงสองคน แต่ถึงอย่างนั้น พริมโรสก็อดที่จะเหลือ







