ปลดล็อกหัวใจนายมาเฟีย

ปลดล็อกหัวใจนายมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-04-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
28Chapters
433views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อ 'กฎหมาย' ต้องสยบแทบเท้า 'มาเฟีย' ผู้ไร้หัวใจ การเผชิญหน้าระหว่าง 'อีริค เมแกน' พญามัจจุราชแห่งโลกมืดที่ปกครองเกาะฮ่องกงด้วยหยาดเลือด กับ 'เจโล เดอร์สัน' ตำรวจหนุ่มผู้ไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจมืด...

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

結婚して三年目、鈴木一真(すずき かずま)の義兄・鈴木拓海(すずき たくみ)が亡くなったその日、佐藤梨花(さとう りか)は彼に離婚を切り出した。

一真は眉をひそめ、困惑した顔で問い返した。

「僕が桃子を庇って平手打ちされたから?」

桃子。なんて親しげな呼び方だろう。

けれど、桃子は彼の義姉のはずだった。

梨花は口角をほんの少し上げた。

「そうよ、ただそれだけ」

夫婦関係を崩す理由が、こんなにも単純なことで済むわけがない。

あの病院の廊下で残った赤い印は、一真の整った顔立ちに鮮やかに残っていた。

あの時、彼は全身全霊で桃子を守っていた。

鈴木家の人々が戸惑う中、驚きもしなかったのは梨花だけだった。

三日前はちょうど二人の結婚記念日だった。

梨花はサプライズを用意し、飛行機で彼の出張先へ向かった。

しかし、そこで耳にしたのは、彼と二人の友人との会話だった。

「一真、毎年記念日にこうやって逃げるのはどうなんだよ。あんなに真剣にお前のことを想ってる梨花ちゃんが可哀そうだろ」

普段は穏やかで気品のある男が、そのときはどこか陰を落としていた。

「僕だって、そうしたくてしてるわけじゃない。でも、こうしないと、彼女は信じないんだ。僕が一度も梨花に触れていないことを」

「は?」

友人は一瞬驚き、そして怒気を含んだ声で呟いた。

「まさか桃子のこと?一真、お前本当に頭おかしいぞ。桃子、二人目まで妊娠してんのに、お前まだ引きずってるのかよ」

彼は口調を変えて、こう続けた。

「それに、そんなふうに梨花を傷つけて、黒川竜也(くろかわ たつや)に怒られないと思ってるのか?」

「怒られないさ」

一真は指先を弄びながら言った。

「梨花と僕が結婚してから、彼とは仲違いしたんだ。三年もLINEをブロックされたままだ」

個室の外にいた梨花は静かにその場を離れた。

歩みは平静だったが、指先が微かに震えていた。

一真に心に決めた人がいることは彼女も知らないわけではなかった。

何度も誰かに問いただしたが、誰一人として相手が誰か教えてくれなかった。

いろんな可能性を考えた。

だけど、まさか「義姉」だったなんて。

三年間も、あんなに従順に「お姉さん」と呼んでいたのに。

あまりにも惨めだった。

会所を出た瞬間、土砂降りの雨が降りしきっていた。

それでも梨花は傘も差さず、濡れたまま歩き続けた。

そのまま深夜便のフライトで潮見市に戻った。

帰宅後すぐに体調を崩し、高熱を出して倒れた。

二日間寝込んだ末にようやく起き上がれたが、今日は義兄の拓海が事故に遭ったという報せが届いた。

七日後、拓海の葬式が潮見市で行われた。

ここ数日、実家に戻っても一日二、三時間しか眠れず、葬式が終わった直後、梨花は墓地を出て、まるで魂が体から抜け落ちたような感覚に襲われていた。

運転手の中村智也(なかむら ともや)はすでに待機していた。

彼女は助手席に乗り込むと、目を閉じて呟いた。

「智也さん、おうちに帰ろう」

「実家には戻らないのか?」

「もういいの」

葬式が終わっても、鈴木家の混乱は続いていた。

拓海は長男であり、家族全員の誇りだった。

事故死の原因は桃子が彼をスカイダイビングに誘ったからだった。

そして、装備の不具合で高空から落下し、その場で即死だった。

病院に運ばれたが救命処置のためではなく、遺体の縫合処理のためだった。

鈴木家の怒りはまだ収まっていなかった。

梨花はもう、そんなものを見たくなかった。

夫が他の女を守る姿なんて。

自分の人生を生きることに決めた。

車が発進しようとしたその時、後ろ席のドアが急に開いた。

そこには漆黒のスーツを身にまとった一真の姿があった。

整った顔立ちに、珍しく気まずそうな表情が浮かんでいた。

「梨花、家に戻るつもりか?」

「うん」

梨花が頷くと、彼の隣に桃子とひとりの男の子が見えた。

それは桃子と拓海の息子である鈴木啓介(すずき けいすけ)、まだ四歳。

ふっくらした頬が愛らしい。

意味が分からず梨花は眉をひそめたとき、啓介が元気よく車へ乗り込んできた。

「おばさん、僕とママを家まで乗せてってくれない?」

梨花は一瞬黙ったまま、一真をじっと見つめた。

彼は唇を引き結びながら言った。

「父さんたちの怒りがまだ収まってないんだ。しばらく桃子と啓介は僕たちの家に住ませてくれないか」

そして彼女の拒否を恐れてか、こう付け加えた。

「梨花、子供が欲しいって言ってただろ?ちょうどいい、まずは啓介の世話から慣れてみれば?」

思わず笑い出しそうになった。

いや、今は墓地の帰り道、さすがに不謹慎だ。

一真は桃子と啓介を家に連れて帰る一方、実家に戻って一人で怒りの矢面に立つなんて、本当に偉いよね。

帰宅後、一真から連絡があったのか、家政婦の木村恵(きむら めぐみ)がすでに客室を整えていた。

梨花はそのまま風呂に入り、ベッドへと倒れ込んで、ぐっすり眠った。

目を覚ましたのは夜の九時だった。

スマホを手に取ると、ちょうど電話が鳴った。

「離婚届、あなたの望みどおりに作っておいたよ。後日届けに行こうか?」

「ありがとう」

まだ寝起きで、梨花の声は弱々しく、少しぼんやりしていた。

「大丈夫。宅配便で送ってもらって」

「そんなに急ぐのか?本当に覚悟はできてるの?一真はいい夫とは言えないかもしれないが、ある意味では......」

中田綾香(なかだ あやか)は数多くの案件を扱ってきた、経験豊富な弁護士だった。

一時の感情で動いてないか、心配していたのだ。

梨花は明かりをつけて身を起こし、思考がどんどん冴えていった。

「うん、ちゃんと考えた。綾香、彼は他の女の写真を見ながらオナニーしたことがあるのよ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
28 Chapters
ตอนที่ 1
แสงสว่างที่สาดเข้ามาตามรอยแยกเล็กๆของมู่ลี่ในร้านอาหารระดับมิชลินทำให้บรรยากาศภายในดูสลัวลงเล็กน้อย ผมใช้สายตากวาดมองไปรอบๆภายในร้านด้วยความระมัดระวัง มีคนกลุ่มหนึ่งนับคร่าวๆแล้วประมาณสิบคนเห็นจะได้ ยืนล้อมคนๆหนึ่งเอาไว้ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคุ้นตาผมมากที่สุด เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมนั่งอ่านข้อมูลของเขามาทั้งคืนน่ะสิครับ ที่ผมต้องมายืนชงกาแฟอยู่ตรงนี้มันไม่ใช่หน้าที่เลยจริงๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ มันเป็นหน้าที่นี่นา เดี๋ยวๆหน้าที่ผมไม่ใช่ชงกาแฟ เอาใหม่หน้าที่ผมคือสังเกตุสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องอาหารนี้ต่างหาก ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนของกรมตำรวจต่างหากล่ะครับ ผมกวาดสายตาอีกครั้งแล้วก้มลงรินกาแฟลงแก้วพร้อมกับปรุงรสตามที่ผมชอบกินนั่นแหละ พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องผงะถอยหลัง ไอ้สัสนี่ยิงผม"โอ๊ย!! เหี้ยมึงจะยิงทำไมวะสัสเอ้ย"ผมรีบเอามือกุมไหล่ของตัวเองเอาไว้แน่นเลือดไหล่ออกมาจนชุ่มเสื้อแดงเถือก มันใช่เวลามายิงกันเองมั๊ยวะเนี่ย ผมสบถออกมายาวเหยียด ตัดสินใจเดินเดุ่มๆข้าไปหามันทันที"มึงจะยิงกูเอาโล่หรือไงวะ"ผมกระชากเสียงใส่มันที่ยิงคนแท้ๆกลับทำหน้าเหมือนกำลังชมสวนอยู่ได้"ออกไป!"ดูมันสั่งสิครับ ไอ้บ้า
Read more
ตอนที่ 2
"อือ รู้ก็ดี จำเอาไว้นะห้ามเจ็บห้ามตาย ชีวิตนายคือของฉัน"ลี่ญ่าจิ้มสำลีเข้าที่แผลผมแรงจนผมสะดุ้งเผลอร้องออกมา"โอ๊ยยย!!เจ็บนะ เบามือสิคุณหมอ"ผมแหกปากลั่นห้องฉุกเฉิน"จำเอาไว้ถ้าคราวหน้ามีแผลกลับมาอีกฉันจะทำนายเจ็บมากกว่านี้ ดีนะที่กระสุนทะลุแล้วไม่โดนกระดูกน่ะ ไม่งั้นเข้าห้องผ่าตัดแน่ ฝีมือคนยิงไม่เลวนี่นา""ไม่เลวจริงๆน่ะแหละ"ผมพึมพำเบาๆ แค้นนี้ต้องชำระครับ ใครจะไปลืมง่ายดาย พอทำแผลเสร็จผมก็นั่งรอจนลีญ่าเลิกงาน เราสองคนชวนกันไปหาอะไรกินที่ตลาดริมน้ำ ชมบรรยากาศของเกาะฮ่องกงยามเย็น เรือเล็กๆที่ชาวบ้านอาศัยอยู่แกว่งไปมาตามคลืน พวกเรานั่งซดเบียร์ทั้งขวดเขียวๆนั่นแหละครับ อีกมือก็ถือของกินที่เสียบไม้เอาไว้เข้าปากเป็นกับแกล้ม"เห้ออออ สบายท้อง"ลีญ่าถอนหายใจยาว ผมอดยิ้มให้กับใบหน้าน่ารักนั้นไม่ได้"ทำไมไม่พักงานยุ่งมากเหรอ""ไม่ยุ่งมาก แต่ช่วงนี้มีคดีแปลกๆนายรู้หรือเปล่า""แปลกยังไง"ผมเอาไม้เสียบปลาแผ่นเข้าปากแล้วตามด้วยเบียร์"คนที่ทางกรมเราส่งมารักษา มีอาการคุ้มคลั่ง แล้วช๊อกตาย""หือ?""อืม อย่างที่นายคิดเป็นสารเสพติดน่ะ พอเอาส่งวิเคราะห์ปรากฏว่ามันมีส่วนผสมของยาพิษอยู่ด้วย ไม่ใช่สิ เป็น
Read more
ตอนที่ 3
ในใจผมเดือดจนแทบจะระเบิด มันกล้าที่จะบุกเข้าไปที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่รัฐ มันลืมตัวไปหรือเปล่าวะว่ามันคือคนที่รัฐกำลังจับตามองอยู่น่ะ ทำแบบนี้สู้เอาเท้าเหยียบหน้าผมซะยังจะดีกว่าอีก คิดแล้วก็เจ็บใจชิบหาย"ไอ้บ้าเอ้ย!!"ผมสบถเสียงดังลั่นรถจนคนขับแทกซี่ถึงกับมองผ่านกระจกหลัง ผมยิ้มแหยๆให้ ยกยิ้วโป้งขึ้นมากัดเล็บด้วยความกังวล ขนาดผมมันยังกล้ายิงแบบไม่กระพริบตา แล้วไอ้บลูโน่ของผมจะรอดเงื้อมมือของมันง่ายๆเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ผมเกาะพนักพิงของคนขับชะโงกหน้าไปบอกให้เร่งความเร็วมากกว่านี้ อาศัยเบ่งนิดหน่อยด้วยการอวดบัตรป้ายแขวนคอที่บอกตำแหน่งหน้าที่เอาไว้ขึ้นโชว์ คนขับแทกซี่ก็ดีใจหายครับ เร่งความเร็วจนสุดคันเร่งตามที่กฏหมายกำหนดด้วยการติดGPSเอาไว้แค่หกสิบสำหรับวิ่งในตัวเมือง พอมาถึงผมรีบหยิบเงินยื่นส่งให้แล้วกวดฝีเท้าเข้าอาพาร์ตเม้นเต็มฝีเท้าโดยลืมไปว่ายังมีลิฟท์ตัวที่ว่างอยู่อีกสามตัว"แฮ่ก แฮ่ก อะ ไอ้ ไอ้ อีริค"ผมเหนื่อยจนต้องใช้สองมือเท้ากับเข่าเอาไว้เพื่อพยุงตัว แล้วสูดลมหายใจอัดเข้าปอดตัวเองแรงๆ เหงื่อหยดราวกับโดนน้ำฝนมาเปียกไปทั้งแผ่นหลังและใบหน้า พอเงยขึ้นมาก็เห็นไอ้บ้านี่ลากเก้าอี้
Read more
ตอนที่ 4
"อดทนดีแฮะ"มันยังนั่งไขว่ห้างมือข้างหนึ่งของมันเท้าศอกเอาไว้ที่เท้าแขนแล้วกำหมัดรองแก้มของมันเอาไว้ เหมือนกำลังมองดูของเพลินตาสบายใจอยู่"คราวนี้ไม่ร้องเอ๋องๆเหมือนหมาน้อยแฮะ""จะให้ไม่ให้ มึงก็รู้ดีนะว่าถ้ากูจะเค้นเอาอะไรซักอย่างจากคนอื่น ไม่มีใครรอดซักคน""มึงมีปัญญาก็หาเองดิวะ หรือกระจอกจนไม่มีทางหาข่าว"ผมตวาดเสียงดัง มันพยักหน้าอีกครั้งไอ้ทอมก็ไวปานวอกครับ แทงฉึกลงบนไหล่อีกข้างของผมที่ไม่เจ็บจากการยิง คราวนี้ผมทนไม่ไหวจริงๆครับเพราะมันไม่แทงเฉยๆบิดมีดที่เสียบอยู่กับเนื้อผมด้วยน่ะสิ"อ๊ากกกกกกกกก""อยู่ไหน!""เหี้ยเอ้ย อยู่ในกล่องใส่ข้าวไอ้บลูโน่"ผมตวาดตอบ"หึ ก็แค่นั้น ถ้ามึงไม่บ้าบิ่นขนาดนี้มึงก็มีแค่รูกระสุนแค่รูเดียว นี่เสือกไม่รู้ตัวเอง"มันพยักหน้าให้ไอ้ทอมเดินไปที่ห้องครัวด้านในค้นรื้อของจนตกเกลื่อนกระจายเสียงดัง ไอ้บลูโน่ได้ยินเสียงก็เห่าไม่หยุดพยายามจะออกมาจากห้อง มันเดินมานั่งยองๆข้างๆผมที่นอนตะแคงกุมไหล่ที่มีมีดเสียบอยู่"เจ็บมั๊ย"".........""กูถามว่าเจ็บหรือเปล่า"มันไม่พูดเปล่าครับมือมันจับด้ามมีดเอาไว้แล้วแทงให้ลึกเข้าไปอีก"อ๊ากกกกกกกกไอ้เหี้ย""อ้าวก็พูดได้นี่นา กูถ
Read more
ตอนที่ 5
รถเมอซีเดสสีดำค่อยเลี้ยวเข้ามาจดช้าๆตรงหน้าทางขึ้นบันไดของตัวบ้าน รอบบริเวณบ้านล้วนมีคนใส่ชุดสูทสีดำเดินวนรอบๆไปมาคอยตรวจตราความปลอดภัย ภายในบ้านเงียบกริบไร้ผู้คนมีเพียงดวงไฟสีส้มที่ซ่อนไว้แนบเนียนในผนัง เขารอให้ทอมเปิดประตูรถออกแล้วจึงก้าวลงไปช้าๆ ไอ้บลูโน่ที่ถูกจูงมาหากำลังส่ายหางสั้นๆของมันคล้ายกับดีใจที่คนเล่นบอลกับมันมาหา ส่งเสียงร้องงี๊ดง๊าดเบาๆ"ไงหืม เหงาหรือเปล่า รอพรุ่งนี้แกจะได้เจอเจ้านายแกแล้ว"เขาตบหัวมันเบาๆก่อนจะเงยตัวขึ้นปลดเสื้อสูทออกส่งให้ทอม"ให้ใครเอาลูกบอลมาหน่อย"ทอมพยักหน้าให้คนหนึ่งที่กำลังยืนตรงอยู่แถวนั้นไปเอามาให้ ใช้เวลาไม่นานก็ยื่นบอลมาส่งให้ อีริคผิวปากเบาให้ไอ้บลูโน่วิ่งตามหลังมา และใช้เวลาเล่นกับมันเกือบๆครึ่งชั่วโมง เสียงประตูด้านหน้าเลื่อนออกช้าๆ รถตู้คันเล็กค่อยคลานเข้ามาจอด"เอาไปให้ในห้องด้านหลัง ส่งคนเข้าไปดูแลด้วย อ้อทอมให้เขาติดกันซักสามวัน ค่อยๆล่ะเดี๋ยวจะช๊อกตายไปเสียก่อน"อีริคโยนบอลครั้งสุดท้ายให้บลูโน่แล้วเดินกลับเข้าตัวตึก"นายครับคิดดูดีๆอีกทีดีกว่า ผมว่าทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไป"อีริคหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหน้าทอมนิ่งๆ"ฉันต้องการจะสั่งสอนคน
Read more
ตอนที่ 6
"ไงเรา มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะ"อีริคแวะทักบลูโน่ที่ถูกล่ามเอาไว้ตรงบันไดทางขึ้น มันเงยหน้าขึ้นมองเขาตาละห้อย เขาจึงสั่งให้คนปลดเชือกล่ามคอมันส่งให้เขา"ถ้าเหงาก็ไปนอนห้องฉันก็แล้วกัน"มันฟังราวกับเข้าใจพอบอกแบบนั้นจึงลุกตามเตาะแตะเดินขึ้นบันไดตามไปด้วย เขาปล่อยมันนอนอยู่ในห้อง ตัวเองก็สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา ทันใดนั้นเองบลูโน่ก็กระโดขึ้นมานอนหนุนท่อนขาเขาเอาไว้ ครั้งแรกตั้งใจจะสะบัดออกด้วยความไม่คุ้นเลย แต่พอเห็นสายตาของมันแล้วจึงยอมปล่อยเฉย"แกตัวเดียวนะที่ได้ขนาดนี้"เขาพลิกตัวนอนตะแคงข้างหลับตาลง เสียงกุกกักในห้องทำให้เขาตื่นขึ้น"อะไร?""งื้อ งี๊ด งี๊ด"ไอ้บลูโน่ร้องครางอยู่หน้าประตู เขาถอนหายใจเล็กน้อย"รู้แล้วน่า นายแกสอนไม่สอนบ้างหรือไงว่าไม่รบกวนคนอื่นเวลานอนน่ะ จุ้นเหมือนกันชิบหาย"เขาบ่นเบาๆ เข้าใจดีว่ามันจะขอออกไปทำธุระส่วนตัวของมันด้านนอก"ไปออกไป"เขาปล่อยมันออกจากห้อง ส่วนตัวเองก็กลับไปทำกิจวัตรของตนเองจนเรียบร้อย"ตื่นแล้วหรือครับ"ทอมเดินนำเอาหนังสือพิมพิืไม่ต่ำกว่าหกฉบับวางลงบนโต๊ะนอกระเบียงกว้างให้ พร้อมกับอาหารเช้า"อาการหมอนั่นล่ะ""ทรงตัวครับ นี่หมอเกรย์ให้น้ำเกลือเพิ่
Read more
ตอนที่ 7
ร่างกายอวบอุ่นที่นั่งคล่อมอยู่บนกลางตัวชายหนุ่มส่งเสียงครางกระเส่าต่างกับคนที่นอนอยู่บนเตียง สองมือสอดประสานอยู่ตรงท้ายทอย ใบหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองเป็นแกนให้อีกฝ่ายยึดเอาไว้"ฮ่าาาห์ อืมมมคุณอีริคคะ วิเวียนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ"ร่างที่ขยับโยกอยู่ด้านบนส่งเสียงแผ่ว"งั้นก็มานี่สิ"เขาจับร่างเล็กพลิกลงอยู่อยู่ใต้าร่างสูงใหญ่ของตนเองแล้วสอบสะโพกเข้าออกรุนแรงจนหญิงสาวส่ยหน้าไปมาไม่หยุด"อ๊าาาา อือ"แรงโถมเข้าหาร่างเล็กรุนแรงใส่ไม่ยั้ง ร่างหญิงสาวขยับโยกส่ายตามจังหวะที่อีริคส่งให้ ร่างเล็กกระตุกเกร็งส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหฤหรรษเมื่อถึงฝั่งฝัน แต่เขาไม่หยุดกลับส่งแรงเข้าไปอีก วิเวียนเสร็จไปแล้วถึงสามครั้งแต่คนบนร่างของเธอพึ่งปลดปล่อยน้ำสีขาวลงในถุงยางที่บางเฉียบแต่ป้องกันได้มีประสิทธิ์ภาพ ใบหน้าขรึมมองใบหน้าชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาถอนตัวออกจากวิเวียนใช้ทิชชู่จับรูดถุงสีใสออกแล้วส่งให้กับทอมที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน ทอมหันกลับมาเมื่อเสียงกิจกรรมของเจ้านายหยุดลง วิเวียนชินแล้วกับการที่มีบุคคลที่สามเข้ามายืนทำหูดับยามที่เธอและอีริคมีกิจกรรมเพื่อผ่อนคลาย เธอดึงเอาผ้าห่มผืนบางขึ้นป
Read more
ตอนที่ 8
"สัสเอ้ย อึกจะเอาไง""แบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย"อีริคพยักหน้าให้ทอมเลื่อนเก้าอี้มาให้เขานั่งตรงหน้าเจโลที่ถูกแขวนอยู่บนอากาศ"กูจะให้มึงเป็นสาย""ไม่เป็น อ๊ากกกกกก"เครื่องช๊อตจี้เข้าที่ท้องเขาอีกครั้งมันชาและเจ็บจนขยับตัวไม่ไหว เขาก้มหน้าลงหอบหายใจแรง"พูดกับกูดีๆ มึงเป็นถึงตำรวจเค้าไม่ฝึกอบรมมึงหรอกเหรอว่าต้องปฏิบัติกับประชาชนยังไง""ประชาชนเหี้ยๆแบบมึงมันน่ายิงทิ้งมากกว่า""อ้อ"เขาพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย ล้วงเอาปืนในอกเสื้อออกมาอีกครั้ง"ยิงแบบนี้น่ะเหรอ"เขาเล็งไปที่ขาของเจโลแล้วยิงทันที"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก""ร้องเสียงดังดีนี่ หูกูเกือบหนวก ทอมเอาผ้าไปพันขามันห้ามเลือด""มะ ไม่ต้องยุ่ง ถ้ามึงคิดจะทรมานกูแล้วรีดข่าวอะไรฝันไปเถอะมึง""ถ้ากูอยากรู้อะไร กูไม่ต้องจับมดเล็กๆแบบมึงมาทรมานให้เสียเวลาหรอกน่าเจโล แต่กูจะให้มึงทำงานกับกูดังนั้นการที่กูจะสั่งสอนมึงเล็กๆน้อยๆให้เชื่อฟังเจ้านายก็คงไม่ผิด""ไม่ผิดก็เหี้ยละ กูเป็นเจ้าหน้าที่ มึงน่ะโจรไอ้ควาย โอ๊ยยย!"เขาเอาเครื่องช๊อตจี้เข้าที่แผลถูกยิง"ปากดีจริงๆแล้วกูจะบอกให้นะ มึงโชคดีแค่ไหนที่กูไม่ยิงกรอกปากมึงตั้งแต่ลามถึงพ่อกูแล้วน่ะ""
Read more
ตอนที่ 9
ท่ามกลางความโกลาหลในห้องผ่าตัดขนาดเล็ก อีริคกลับนั่งสูบบุหรี่มองผืนฟ้าที่มีดมิดอยู่ตรงระเบียง มีไอ้บลูโน่ที่พึ่งฟื้นจากการถูกช๊อตนั่งสะลืมสะลืออยู่ตรงพื้นข้างๆเก้าอี้"นายมึงจะรอดไม่รอดก็ขึ้นอยู่กับดวงก็แล้วกัน ถ้าไม่รอดมึงก็อยู่กับกูที่นี่แหละถือว่าชดใช้ความผิดก็แล้วกัน ว่าแต่มึงได้นิสัยดื้อๆมาจากนายมึงบ้างหรือเปล่า ถ้าซ่ามากก็ยิงทิ้งอย่างเดียว เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก""งื๊ดๆ""เออเว้ยฉลาดซะด้วย หลังจากที่นายมึงฟื้นแล้วก็สั่งสอนนายมึงซะบ้าง ดื้อชิบหาย"เขาส่ายหัวไปมาด้วยความอ่อนใจ"นายครับ""อือว่าไง""เจโลรอดแล้วครับ""อืม ไปพักเถอะทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ไอ้เด็กนั่นคงไม่มีฤิทธิ์ลุกขึ้นมาอาละวาดหรอก"เขาเคาะเศษขี้เถ้าของบุหรี่ลงกับที่เขี่ย"ครับนาย ว่าแต่ นายยังจะเอาเขาไว้ใช้งานจริงๆหรือครับ""อืมฉันเห็นแววในเด็กคนนี้เอาเถอะน่ะ เดี๋ยวจัดการเอง นายไปพักเถอะ""ให้ตามคนมาช่วยผ่อนคลายซักคนดีมั๊ยครับ"เขาโบกมือห้าม ทอมก้มหัวลงแล้วออกจากห้องพักไป เขากลับเข้าห้องก็เห็นทอมจัดการเตรียมชุดนอนให้เขาแล้วเรียบร้อย"หึ อันที่จริงแล้วหน้าที่แบบนี้ใช้เจโลน้อยน่าจะดีกว่า"เขายกยิ้มมุมปากเมื่อคิดเรื
Read more
ตอนที่ 10
"จับไว้"สิ้นคำสั่งคนชุดดำต่างกรูเข้ารุมคนที่ยืนยังเซจนมิด หมอเกรย์ถอนหายใจเฮือกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่ดิ้นอยู่ในกลุ่มคนชุดดำขยับไม่ได้แล้ว"เจโล หมอฉีดยาชาให้นะ"จบปรโยคหมอก็ฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อแขนทันที สิ่งที่ตามมาเพียงห้านาทีคือเจโลที่ชาไปทั่วร่างไม่สามารถขยับได้อีก"หมอออ ทามมมอาาารายยย"เขาไม่รู้ซักนิดว่าน้ำเสียงที่พูดยานขนาดไหน"เอาน่าคุณจะสบายขึ้น"หมอเกรย์ยิ้มให้ หันมามองคนมาใหม่ที่ยืนเอาสองมือล้วงกระเป๋าท่าทางสบายใจ"ไง มีแรงแต่เช้าเลย พวกนายเอาเขาขึ้นไปไว้ที่ห้องฉัน"เกรย์เลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำสั่ง"จะเอาของที่สั่งไว้เดี๋ยวนี้""เฮ้ริคกี้ ใจเย็นก่อนเถอะ รอให้เขาฟื้นตัวมากกว่านี้ดีกว่า""ไม่ล่ะผมอยากได้เลย อันที่จริงเขาก็แค่อ่อนเพลียไม่ใช่หรือไง""เห้อ ตามใจ งั้นเดี๋ยวผมจัดให้ แต่ระวังหน่อยนะ ร่างกายอ่อนแอแบบนั้นน่ะ""เอาน่า หมอไม่เชื่อใจผมหรือไง""หึหึ คาสโนว่าตัวพ่ออย่างคุณมีหรือผมจะไม่เชื่อใจ แต่ผมกลัวเด็กใจนั่นมากกว่า""เรื่องเล็ก"อีริคยักไหล่แล้วเดินจากไปทิ้งให้เกรย์ส่ายหน้าไปมา เอาจริงเถอะตั้งแต่เขาเลี้ยงดูริคมามีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่อีริคเริ่มมีปฏิกริยากับผู้อื่น นอกนั้น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status