บทที่ 11

เมื่อเซียงฮวาก้าวเข้ามาแล้วก็หันไปมองข้างหลัง ที่แท้คนภายนอกจะเห็นทางเข้านี้เป็นหน้าผาสูง แต่คนภายในจะเห็นเป็นป่าทั่วไป

ระหว่างเดินตามหลังอาจารย์หวางไปที่ฐานลับ เซียงฮวาก็กระซิบกับเฮยหลง

“เฮยหลง ดีนะที่แคว้นฝูไม่ใช่แคว้นที่มีภูเขาสูงเท่ายอดเขาเอเวอเรสต์ เพราะหากข้าจำหน้าผาผิดขึ้นมามีหวัง… โอ๊ย~ดีดหน้าผากข้าทำไม!”

“แคว้นฝูไม่ได้เหน็บหนาวเพียงนั้น”

ไช่เซียงฮวาลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ ย้อนความทรงจำว่าเฮยหลงทราบได้อย่างไรว่าเอเวอเรสต์คือเทือกเขาน้ำแข็ง ในตอนนั้นเองที่ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนแวบเข้ามาในหัว...

‘เฮยหลง รู้หรือไม่ว่ายอดเขาอะไรสูงที่สุดในโลก เอ่อ…ยุทธภพแล้วกัน เจ้าคงไม่รู้เรื่องทฤษฎีการกำเนิดโลก’

ฝูเฮยหลงตอบคำถามตามภูมิความรู้ที่มี

‘ยอดเขาของแคว้นจินหรือ’

‘ผิด จ่ายมา’

ฝูเฮยหลงหยิบถุงเงินที่เย็บปักจากผ้าเนื้อดีในวังยื่นให้เซียงฮวาที่แบมือรออยู่แล้ว

‘เช่นนั้นคือยอดเขาอะไรกัน’

เฮยหลงเอ่ยถามพร้อมกับก้าวเดินตามหลังเซียงฮวาที่ถือถุงเงินของเขาซื้อถังหู่ลู่

‘เอเวอเรสต์ไง หนาวมากจนแทบจะแข็งตาย’

กลับมาที่ปัจจุบัน…

“ความจำดีสมเป็นองค์ชาย” ว่าแล้วนางก็ปรบมือให้เฮยหลง เอ่ยชมจากใจจริง

ฝูเฮยหลงยิ้มบาง ในใจคิด…

เจ้าก็จำได้มิใช่หรือ ใช่ข้าจำได้คนเดียวเสียเมื่อไร

ยามอิ๋น

ด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกใช้พลังธาตุ เมื่อถึงจวน เซียงฮวาก็อาบน้ำแล้วเข้านอนโดยไม่สนใจอาหารเย็นตื่นมาอีกทีก็เป็นยามอิ๋น…

และเป็นเช่นนี้มาสองวันแล้ว!

ตอนนี้พลังของนางอยู่ในระดับแรกเริ่มของขั้นที่หนึ่ง ท่านอาจารย์บอกว่าคนทั่วไปจะใช้เวลาฝึกให้ผ่านไปได้แต่ละขั้นนั้นยากเย็นแสนเข็ญ การฝึกวรยุทธ์ให้สูงขึ้นไปจึงดูมีแววว่าจะสำเร็จได้มากกว่า

แม้แต่ท่านอาของนางเองที่กว่าจะมาระดับแปดนี้ได้ ก็ยังใช้เวลาถึง 20 ปี

ยิ่งระดับห้าขึ้นไป กว่าจะผ่านไปแต่ละขั้นจะต้องสูญเสียทรัพยากรไปไม่น้อย ดังนั้นการจะพ้นระดับสิบเพื่อเลื่อนขั้นไปเป็นเซียนฝึกหัดจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

ตอนนี้นางกับพี่สาวน้องสาวเหลือเวลาอีก 4 ปีในการฝึกฝนพลังธาตุเพื่อให้อยู่ในระดับสาม ตามกำหนดกฎเกณฑ์การเข้าสำนักศึกษากลาง มิเช่นนั้นจะไม่มีสิทธ์ได้เข้าเรียนเด็ดขาด

“ได้ที่หรือยังนะ”

ไช่เซียงฮวาหยิบดอกไม้ในโถขึ้นมาดูว่าโดนเผาไหม้พอหรือยัง การกระทำนี้เป็นผลมาจากความร้อนวิชา เรียนมาแล้วก็ต้องใช้เลย

ว่าด้วยธาตุดินนั้นรับน้ำได้ รับลมได้ รับไฟได้ ทุกที่มีพื้นดิน ต่อให้จะไม่ได้มีความบริสุทธ์นักแต่ก็ดีกว่าไม่ดูดซับพลังจากธรรมชาติเลย

วันนี้ร้อนมากนางจึงดูดซับความร้อนจากแสงของดวงอาทิตย์ที่ส่งความร้อนมายังผืนดินบนภูเขาอันเป็นฐานลับของนางมากักเก็บไว้

“อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นแผงโซล่าเซลล์”

ไช่เซียงฮวาใช้พลังของตัวเองอบแห้งดอกไม้ที่ฝากสาวใช้เก็บช่วงเที่ยง นางอยากทราบว่าแห้งจากแสงอาทิตย์กับแห้งโดยพลังของนางต่างกันหรือไม่

“เหมือนจะได้อยู่นะ แต่ไม่ออแกนิค!”

เซียงฮวาทิ้งดอกไม้ที่อบแห้งโดยพลังของนางแล้วหยิบดอกไม้ที่ซูเมี่ยวอบร่ำมาให้แล้วใส่ในถุงหอมแทน

“ครั้งที่แล้วปักผ้าเช็ดหน้าให้ท่านแม่ ฉะนั้นถุงหอมอันนี้จะต้องเป็นของท่านอา”

หลังจากเอาดอกไม้ใส่ถุงหอมแล้ว นางก็หยิบก้อนกลม ๆ สีน้ำตาลที่ได้มาหลังจากดูดซับพลังธาตุของเมื่อวานและวันนี้ขึ้นมาเพื่อจะเอามาร้อยเป็นพู่ประดับถุงหอม

“ดีนะที่ให้ท่านอาจารย์เจาะรูให้ ฝีมือดี ๆ”

ถุงหอมพร้อมใช้แล้ว แต่เซียงฮวารู้สึกว่ายังไม่คลาสสิกพอจึงเขียนข้อความใส่ลงไปในถุงหอมด้วย

เขียนเสร็จแล้วก็พับให้เป็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ยัดใส่รูของไม้ไผ่อันเล็กที่เอาไว้ใช้สำหรับส่งสารแล้วเอาไม้ไผ่นั้นใส่เข้าไปในถุงหอมอีกที

“จะเปิดไม่เปิด ก็แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน”

เซียงฮวาปลงตกแล้วถอนหายใจ

“หวังว่าตัวหนังสือจะไม่เลือนหายไปหรือผิดเพี้ยนจากฝีเป็นผี จากข้าเป็นบ้าหรอกนะ ฉากเด็ดจากหนังพี่มากพระโขนงแบบนี้ ขออย่าเกิดแต่กับข้า”

สาธุ!