เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80

ไป๋เจี้ยนกั๋วเห็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เหตุการณ์เหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจเช่นนี้มาก่อน อยู่ ๆ ปลายจมูกรู้แสบเล็กน้อย ทว่าเหลือบไปเห็นขาของน้องชายที่อาบไปด้วยเลือดแดงฉานก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาตลอดหลายปีเขาสามารถช่วยคนนับร้อยนับพันให้ผ่านพ้นความตายด้วยมือคู่นี้ของตนเอง แต่คนในครอบครัวแท้ ๆ เขากลับช่วยเอาไว้ไม่ได้ เพราะเขาที่มาช้าเกินไป พี่ใหญ่เช่นเขามันไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆผ่านไปราวสองชั่วโมงซากปรักหักพังถูกเก็บกู้อย่างระมัดระวัง โดยมีร้อยเอกไป๋เจี้ยนกั๋วยืนคุมสถานการณ์ด้วยดวงตาแดงก่ำ แต่ละนาทีเวียนผ่านเชื่องช้าเสียจนหัวใจแกร่งรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ทีละนิดร่างสูงโปร่งองอาจในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าเดินตรงไปยังบริเวณด้านหนึ่งของกองปูนที่เป็นฝั่งเดียวกับห้องนอนน้องสาว จากประสบการณ์การช่วยเหลืออย่างรวดเร็วเช่นนี้ อาอิงมีโอกาสรอดชีวิตสูงมาก…และเขาก็ภาวนาให้เป็นเช่นนั้นอยู่ตลอดบริเวณบ้านของสกุลไป๋แม้จะกว้างขวางแต่ก็ถูกฝุ่นหนาปกคลุมเอาไว้จนทั่ว เสียงเก็บกู้ซากของตัวบ้านดังอึกทึก พลันเครื่องจักรหนักค่อย ๆ ยกก้อนปูนขนาดใหญ

ในช่วงเวลาราวตีห้าของหมู่บ้านแถบชานเมืองไม่ได้ทำให้รู้สึกเงียบเหงาแต่อย่างใด ครอบครัวส่วนมากในแถบนี้ยังคนมีอาชีพหลักเป็นชาวนา และในบางส่วนทำงานโรงงานที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองเสียงการเคลื่อนไหวของบ้านใกล้เรือนเคียงและกลิ่นอาหารที่โชยมาตามสายลมถูกพัดเข้ามายังหน้าต่างห้องนอนของลูกสาวคนโตบ้านกู้ ทำให้ร่างผอมบางที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าจากภาพความทรงจำที่ได้รับมาทำให้หญิงสาวรู้สึกคุ้นชินกับสิ่งที่กำลังเผชิญมากยิ่งขึ้น ราวกับคำถามที่เกิดขึ้นมาในหัวได้ถูกคลี่คลายอย่างรวดเร็วเพียงชั่วข้ามคืน เธอได้มาเกิดใหม่ในปี 1984 และร่างนี้คือร่างของ กู้เหม่ยอิงไป๋เหม่ยอิงจุดตะเกียงเพื่อให้พอมีแสงสว่างพอที่จะมองอะไร ๆ ได้ชัดขึ้น ขาเรียวเล็กพาร่างอ่อนแรงเดินสำรวจภายในห้องที่มีเพียงเครื่องเรือนไม่กี่ชิ้นเธอพอจะเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ได้จากความทรงจำที่ได้รับรู้มาเมื่อคืนนี้ ละค่อนข้างมั่นใจว่าเด็กสาวที่หน้าเหมือนเธอคนนั้น คือ กู้เหม่ยอิงเด็กคนนั้นอายุเพียง 17 ปี เป็นลูกสาวคนโตของบ้านกู้กับภรรยาเก่าที่เสียช

กู้เหม่ยอิงกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อนึกไปถึงสีหน้าเจ็บแค้นของแม่เลี้ยงเมื่อครู่นี้ พลันมองไปยังชั้นวางว่างเปล่าที่อยู่มุมหนึ่งของห้องน้ำ ทว่าพอสังเกตให้ดีนอกจากสบู่ก้อนเล็กบางแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งอื่นอีกร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง จำใจเดินไปหยิบสบู่ก้อนน้อยนิดมาฟอกผิวกายรวมถึงสระผมไปก่อนเพื่อชำระคราบเหงื่อไคล ส่วนเรื่องการขัดผิวกายให้เรียบลื่นอย่างที่ตั้งใจคงต้องเอาไว้ครั้งหน้า พลันคิดในใจว่าคงต้องขอเงินพ่อไปซื้อของใช้พวกนี้บ้างแล้ว ที่ผ่านมายอมยกเงินให้แม่เลี้ยงทั้งหมดจนตนเองลำบาก ต่อจากนี้เธอไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครหน้าไหนอีกแล้วต่อแต่นี้ไปเธอไม่ใช่กู้เหม่ยอิงคนก่อนที่เอาแต่ก้มหน้ายอมทำตามความต้องการของแม่เลี้ยง ยินยอมและเสียสละทุกสิ่งอย่างจนตนเองมีชีวิตไม่ต่างจากคนรับใช้เช่นนี้ ในเมื่อมาอาศัยอยู่ร่างของคนอื่นแล้ว ก็ควรต้องดูแลรักษาร่างนี้ไว้ให้ดี ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจก็ตามทีสบู่ในยุคนี้มีฟองน้อยมาก ทั้งกลิ่นหอมของดอกไม้ก็ไม่มี นั่นจึงทำให้หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนาน กว่าจะสะอาดก็หมดเวลาไปเกือบยี่สิบนาทีกู้เหม่ยอิงออกจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อ

แม้ระยะทางจากบ้านไปจนถึงบ้านของสหายจะค่อนข้างไกลกันสักหน่อย แต่กู้เหม่ยอิงเลือกที่จะเดินมากกว่าปั่นจักรยานมา เพื่อไม่ให้ข้าวของในตะกร้าตกกระจายเสียก่อน หญิงสาวปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าในทันทีที่มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านของสหายซึ่งก็คือบ้านของผู้นำหมู่บ้านอย่างคุณลุงจางอี้ สหายรุ่นพี่ของพ่อเธอนั่นเอง จากความสทรงจำแล้วนั้นครอบครัวจางค่อนข้างมีนิสัยดีและน่าคบหาครอบครัวหนึ่งนั่นจึงทำให้เธอคนก่อนพลอยสนิทสนมกับลูกชายลูกสาวบ้านจางไปด้วย“ลี่จู!! เธออยู่หรือไม่?”เสียงใสตะโกนไม่ดังนัก เพราะเกรงจะรบกวนคนอื่น ๆ ในบ้าน ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วคนส่วนใหญ่พึ่งเลิกงานจากแปลงนาและกำลังพักผ่อนอยู่ภายในบ้านเพียงชั่วอึดใจก็ได้ยินเสียงขานรับดังออกมาจากด้านในบ้าน หลังจากนั้นก็พบกับร่างอวบอัดของเด็กสาววัยเดียวกันวิ่งออกมาด้วยความรีบร้อนกู้เหม่ยอิงลอบสำรวจเพื่อนหญิงคนแรกในชีวิตนี้ด้วยความรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย เด็กสาวคนนี้รูปร่างอวบค่อนไปทางเจ้าเนื้อ แก้มกลมป่องสองข้างขึ้นสีแดงเลือดฝาดอย่างคนมีสุขภาพความเป็นอยู่ที่ดี ด้วยผิวพรรณขาวเนียนดูสะอาดสะอ้าน นั่นทำให้เธอดูน่ารักไม่หยอกในสายตาของกู้เหม่ยอิง“กินข้าวอยู่เหรอ?

ยังไม่ทันที่แสงแรกของวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า ร่างบางบนเตียงนอนเล็กขยับกายลุกขึ้นโดยไม่ต้องรอให้ใครปลุก ด้วยวันนี้มีสิ่งที่ต้องทำ หญิงสาวพับผ้าห่มผืนบางวางไว้อย่างเป็นระเบียบเธอลงมือทำอาหารง่าย ๆ อย่างโจ๊กข้าวขาว ซึ่งก็เป็นวัตถุดิบที่เหลืออยู่ในตู้ ใส่เนื้อหมูสับ กระเทียมเจียวและผักโรยหน้าอีกเล็กน้อย เพียงเท่านี้อาหารในหม้อก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นพร้อมทานแล้วเมื่อวานเธอเห็นสายตาราวกับกำลังคาดโทษจากแม่เลี้ยงก็พอเดาได้ว่าหล่อนคงรู้แล้วว่าอาหารมากมายเมื่อวานนั้นมาจากคลังเสบียงที่แอบซ่อนเอาไว้ เห็นทีว่าหากพ่อกลับไปทำงานเธอคงจะโดนแม่เลี้ยงจัดการอีกไม่ใช่น้อยเชียวล่ะแต่แล้วใครจะสนใจกัน กู้เหม่ยอิงคนก่อนอาจจะยอมก้มหัวให้ แต่ไม่ใช่กับ ‘คุณหนูไป๋เหม่ยอิง’ คนนี้อย่างแน่นอนอีกอย่างอาหารในตู้ที่แม่เลี้ยงแอบซ่อนเอาไว้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเงินที่หลอกล่อไปจากกู้เหม่ยอิงคนก่อนไม่ใช่เหรอ แม้จะไม่ถึงขั้นข่มขู่แย่งชิง แต่ก็ใช้คำพูดหลอกล่อเพื่อเอาเปรียบเจ้าของร่างนี้ เช่นนั้นแล้วเธอเองก็มีสิทธิที่จะได้กินอาหารพวกนั้นเช่นเดียวกันเธอเข้าใจดีที่แม่เลี้ยงกักตุนอาหารไว้อาจจะเพื่ออนาคตของครอบครัว แต่ที่ผ่านมากู้เหม่ยอิงคน