Masuk“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
“เหตุใดข้าต้องตอบเจ้าด้วย!”หว่างคิ้วภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีขาวเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อคนตรงหน้ายังพยศได้คงเส้นคงวา“จองหอง ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ ข้าก็แค่ถามเพื่อขอรับการยืนยันอีกรอบเท่านั้น”เซียงฮวามั่นใจว่าตนไม่ใช่คนใจร้อน แต่กลับเริ่มหมดความอดทนกับคนตรงหน้าแล้ว“จื่อหลีเฮย ประมุขพรรคมารจื่อถานคนปัจจ
บทที่ ๑๕เขาบอกข้าว่าควรกลับบ้านไปนอนกอดแม่เช้าวันต่อมา…“ขอบตาดำเชียว ตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางจนนอนไม่หลับเลยหรือ!”จางซิ่วลี่เอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ทว่าไม่อาจปิดความห่วงใยในแววตาได้“ไม่ดึกมากเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ร่างกายของคนเราตื่นรู้นัก เมื่อจะเจอเรื่องที่ต่างจากทุกวันจะหลั่งสารอะดรีน
บทที่ ๑๔ความเงื่อนงำมักนำพามาซึ่งเสน่ห์ค่ำคืนที่พระจันทร์มืดมิดคืนหนึ่ง…“อื้อ! อื้อ!! ข้าไม่ไหว แฮ่ก ๆ แล้วเจ้าค่ะท่านหมอ”เสียงกรี๊ดร้องของสตรีที่บ่งบอกถึงความทรมานดังขึ้นในห้องที่มีการเตรียมทำคลอด ใบหน้าของผู้ที่กำลังจะเป็นมารดาคนเหงื่อผุดเป็นเม็ด ลมหายใจแผ่วเบาใกล้จะดับลงทุกที“แข็งใจอีกนิดเถอ
บทที่ ๑๓ตำราชะตาคาด(การณ์)ณ แดนสวรรค์“ซือมิ่ง ท่านจะลงไปเมืองมนุษย์ตอนไหน”‘เทพแห่งความรัก’ หรือ ‘เฒ่าจันทรา’ ทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อชักนำความรักให้กับมนุษย์โลก กล่าวถามเทพแห่งโชคชะตา“ประเดี๋ยวก็จะลงไปแล้ว ตอนนี้นางคงกำลังวุ่น ๆ อยู่กับมารดาที่เลี้ยงนางมา”เฒ่าจันทราพยักหน้ารับแล้วดูชะตาของผู้ที่ซื







