ตอนที่ 6 ลุ่มหลง

ตอนที่ 6 ลุ่มหลง

สายลมพัดโชยกลิ่นดอกเหมยหอมอ่อน ๆ ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งในเรือนฝั่งขวา เสวี่ยหลิงเอ๋อออกมานั่งเล่นอยู่ที่ศาลาหน้าห้องของนางพลางจิบน้ำชาระหว่างที่สาวใช้กำลังบีบนวดร่างกาย

“พระชายายามนี้เรื่องที่ให้หม่อมฉันไปแพร่งพรายบัดนี้น่าจะถึงหูพระชาชารองแล้วเพคะ ช่วงที่หม่อมฉันไปเอาสำรับอาหารที่โรงครัว สาวใช้ข้างกายของพระชายารองเดินผ่านมาพอดี”

“ดี ...ข้าอยากรู้นักว่านางจะร้อนอกร้อนใจหรือยังคงเฝ้าดูต่อไป แต่นางคงเฝ้ารอดูและเชื่อมั่นท่านอ๋องว่าบุรุษผู้นี้ไม่มีทางที่จะมาลุ่มหลงข้าได้ วันนี้ข้าคงต้องไปรอรับท่านอ๋องที่หน้าจวนเสียหน่อยแล้ว”  เสวี่ยหลิงเอ๋อยังคงเจ็บระบมช่วงล่างระหว่างขา ทว่าหากนางปล่อยเอาไว้มีหวังท่านอ๋องคงไปหาเมิ่งชิงหย่าเป็นแน่  นางจะต้องใช้มารยาและรสสวาทดึงรั้งเขาเอาไว้

     แสงแดดหมดลงแทนที่ด้วยความมืดสลัวดวงตะวันลับลาขอบฟ้า เสวี่ยหนิงเอ๋อแต่งกายด้วยอาภรณ์ผืนบางมายืนเฝ้ารอท่านอ๋องอยู่หน้าจวน ไม่นานนักเสียงฝีเท้าม้าได้วิ่งมาที่หน้าจวน ใบหน้าของนางฉายแววมีเลศนัยชั่วร้ายออกมา

“มาแล้วสินะ คืนนี้ข้าจะรั้งเขาไว้โดยที่ไม่ใส่ยาปรุงกำหนัด” นางคิดในใจก่อนจะยิ้มกว้างต้อนรับการกลับจวนของสามี

        ฝานเหวินหยูลืมไปเสียสนิทว่าตนเองให้หานหยางไปแจ้งกับพระชายารองว่าเขาจะไปเยือนที่เรือนฝั่งซ้าย ทว่าเขากลับคลุกกายแนบชิดอยู่กับพระชายาเอกทั้งคืนจนท้องฟ้าสว่าง วันนี้จึงตั้งใจจะไปหานางที่เรือนฝั่งซ้าย แต่เมื่อมาถึงหน้าจวนเขากลับพบพระชายาเอกยืนสง่างาม ใบหน้าหวานหยดย้อยสวมใส่อาภรณ์บางแทบจะมองเห็นด้านใน หัวใจของเขาเต้นแรงระรัวอีกครั้ง ใบหน้าของนางยามนี้ไม่ว่าจะเห็นเมื่อไหร่เขาก็เกิดอารมณ์ร้อนผ่าวไปทั้งตัว

“พระชายาทำไมถึงมารออยู่ที่นี่ร่างกายของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” ทันทีที่เขาลงจากหลังม้ารีบเอ่ยถามนางทันที กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณจากตัวนางเตะจมูกของเขาจนเขาแทบอยากจะฝังจมูกลงไปดมกลิ่นหอมที่ซอกคอระหงของนางเหลือเกิน

“ร่างกายของหม่อมฉันดีขึ้นมาแล้วเพคะ มีเพียงร่องรอยที่ท่านพี่ฝากรักเอาไว้ กลับมาเหนื่อย ๆ ให้หม่อมฉันนวดให้ดีหรือไม่เพคะ นี่ก็ถึงเวลากินอาหารเย็นแล้ว ท่านพี่กินมาจากข้างนอกหรือยัง หรือว่าเย็นนี้ท่านจะไปที่เรือนฝั่งซ้าย หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่ขัดขวางเพคะ เพียงแค่ได้มาต้อนรับท่านที่หน้าเรือนก็เพียงพอแล้ว” เสวี่ยหลิงเอ๋อเข้าไปกอดแขนของเขาเอาไว้แน่น หน้าอกกระเพื่อมแนบแขนของเขา จนร่างใหญ่ต้องกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

“เปิ่นหวางยังไม่ได้กินอะไรเข้ามา และไม่ได้จะไปหาที่เรือนฝั่งซ้าย”เขาตอบอย่างไม่ลังเล

“เช่นนั้นไปที่เรือนของข้านะเพคะ” เสวี่ยหลิงเอ๋อส่งยิ้มหวานยั่วยวนมือเรียวแตะลงที่แผ่นอกแกร่งของเขา จนร่างกายของฝานเหวินหยูร้อนวูบวาบ ราวกับรู้ว่านางมิได้มาชวนเขาไปกินอาหารเย็นแต่เป็นการกินนางแทนต่างหาก ฝานเหวินหยูยิ้มกริ่มใช้แขนช้อนร่างบางของนางขึ้นมา เสวี่ยหลิงเอ๋อส่งยิ้มหวาน เพียงทั้งสองสบตาในระยะนี้ในกายก็ร้อนรุ่ม วินาทีต่อมาก็ทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง ความร้อนระอุที่แล่นพล่านทำให้สติเลือนราง ไม่อาจใคร่ครวญสิ่งอื่นใด หลงลืมเจตนาหลงลืมผู้คนรอบตัวในหัวอื้ออึงหลงทิศหลงทางอยากจะพาร่างบางนอนลงเสียตรงนี้แต่ก็ต้องพยายามอดใจเอาไว้

“รีบร้อนถึงเพียงนี้เลยหรือเพคะ ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนี้ท่านพี่ก็ไม่มีเวลาให้ข้าได้พักสักนิด หวังว่าวันนี้ท่านพี่จะปราณีข้า" ร่างบางโอบกอดคอของเขาขยับกายกระซิบข้างหูของฝานเหวินหยูแผ่วเบา หยอกเย้าด้วยความไร้เดียงสาจอมปลอม เล่นกับขีดความอดกลั้นเส้นความยับยั้งตัวเองถูกเขี่ยขยี้ 

“เพราะเจ้าทำให้ที่ทำให้เปิ่นหวางกำลังบ้าคลั่ง ยังจะมาทวงถามความปราณีอยู่อีกหรือ? ผู้ใดกันเล่าที่เป็นผู้เริ่ม” รอยยิ้มของเสือร้ายที่พร้อมขยำกวางน้อยในอ้อมแขนเร่งฝีเท้าไปยังเรือนฝั่งขวาอย่างรีบร้อน 

      ขณะที่กำลังเดินไปเรือนฝั่งขวา สาวใช้ข้างกายของพระชายารองเดินกึ่งวิ่งเข้ามาขวางทางเอาไว้ ใบหน้าของนางตื่นตระหนกราวว่ากำลังเกิดเรื่องใหญ่ ท่าทีร้อนรนมาหยุดอยู่หน้าของท่านอ๋องอย่างไร้มารยาท

“ท่านอ๋องเพคะ เกิดเรื่องแล้วเพคะ!!”

“เกิดเรื่องหรือ ? เรื่องอันใดกันที่ทำให้เจ้าบังอาจมาขวางทางเดินเปิ่นหวาง”

“เอ่อ…คือว่าพระชายารองเพคะ นางเฝ้ารอท่านอ๋องตั้งแต่เมื่อวาน ท่านอ๋องบอกว่าจะไปเยือนที่เรือนฝั่งซ้าย พระชายารองไม่ยอมเข้าไปในเรือนเพื่อรอท่าน หม่อมฉันพยายามกล่อมให้พระชายารองเข้าบรรทม แต่นางยังคงเฝ้ารอท่านที่หน้าเรือนจนท้องฟ้าสว่าง เหมือนว่าพระชายารองจะจับไข้เพคะร่างกายร้อนราวกับเพลิงลุกไหม้สั่นเทานอนหนาวสั่นอยู่บนเตียงมาตั้งแต่เช้าแล้วเพคะ”  เสวี่ยหลิงเอ๋อกระตุกยิ้มนี่คงเป็นแผนการของเมิ่งชิงหย่าเป็นแน่ 

“ท่านพี่เพคะ หากเป็นเช่นนั้นท่านพี่ปล่อยข้าลงเถิด แล้วรีบไปหาพระชายารองเป็นเพราะข้าเองที่รั้งท่านเอาไว้”  เสวี่ยหลิงเอ๋อแสร้งทำใบหน้าเศร้าสลดเสียใจที่ตนเองเป็นสาเหตุ ฝานเหวินหยูถอนหายใจอย่างน่ารำคาญ ก่อนจะกล่าวตำหนิสาวใช้ของเมิ่งชิงหย่า 

“หากนางจับไข้ตั้งแต่เช้าเหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ไปตามท่านหมอมาตรวจร่างกายนางกัน ช่างไม่เอาไหน!! หานหยางสั่งโบยสาวใช้ในเรือนฝั่งซ้ายที่ไม่สามารถดูแลพระชายารองได้เรื่องเพียงเท่านี้ยังไม่รู้จัดการ ข้าไปหานางได้ก็มิใช่ท่านหมอนางจะหายเป็นปลิดทิ้งเช่นนั้นหรือ ? หานหยางไปที่เรือนฝั่งซ้ายจับสาวใช้ไปโบยคนละสิบไม้ หลังจากนั้นจงไปตามท่านหมอมาตรวจอาการของพระชายารอง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอ๋องเพคะ ท่านอ๋องโปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพราะหม่อมฉันโง่เขลาเอง” เฟยเยี่ยทรุดตัวนั่งลงกับพื้นใช้ศีรษะโขกลงพื้น นางไม่คิดว่าเรื่องจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ หากเป็นเมื่อก่อนท่านอ๋องไม่มีทางที่จะปล่อยผ่านคงรีบเดินกึ่งวิ่งไปหานายหญิงของตนเป็นแน่ หรือว่าท่านอ๋องลุ่มหลงพระชายาเอกจนหมดสิ้นไปแล้ว ใบหน้าของนางหวาดหวั่นสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงแซ้ที่โบยลงกลางหลัง ทว่าฝานเหวินหยูกลับไม่สนใจนางแม้แต่น้อย อุ้มร่างของเสวี่ยหลิงเอ๋อเดินจากไปทันที หานหยางพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ในเรือนมาหิ้วปีกเฟยเยี่ยไปยังลานลงโทษและเดินตรงไปยังเรือนฝั่งซ้ายเพื่อจับตัวสาวใช้ทุกนางมาลงโทษตามคำสั่งของท่านอ๋อง 

        เสวี่ยหลิงเอ๋อหันหน้ามามองเฟยเยี่ยจังหวะนั้นเองที่นางกำลังถูกลากไปโบยสายทั้งสองประสานกัน เสวี่ยหลิงเอ๋อแสยะยิ้มมุมปากให้นางได้เห็นราวกับแสดงให้เห็นว่าชัยชนะครั้งนี้เป็นของนาง เฟยเยี่ยกระตุกวาบเมื่อเห็นแววตาของพระชายาเอกนางมิใช่คนเดิมอีกต่อไปแต่สายตานี่คือนางปีศาจร้ายชัดๆ