ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!

ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!

โดย:  ไรซ่าอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
30บท
0views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ข้าเลือกจบชีวิตตัวเองด้วยวิธีที่น่าสลดที่สุด หลังจากรู้ว่าการแท้งลูกถึงห้าครั้งไม่ได้เกิดจากร่างกายของข้าอ่อนแอ แต่เป็นฝีมือของสามีที่ไม่ยอมให้ข้าให้กำเนิดลูกของเขา เมื่อฟื้นคืนจากความตาย ข้าสาบานว่าจะไปจากเขาให้ได้ แต่ใครจะคิดว่าเขายังตามหลอกหลอนข้า... ผ่านทารกสายเลือดของเขาที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ข้าเอง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ท่านดยุก เราหย่ากันเถอะ

“ท่านหญิง!” “ท่านหญิง!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากเบื้องล่าง ทุกคนต่างเงยหน้ามองหอคอยที่สูงที่สุดของปราสาท ตรงขอบหอคอยนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

เซลีน โมโร เลเวนทิส

ดัชเชสแห่งตระกูลเลเวนทิส หญิงสาวที่ปกติสงบเสงี่ยมและเชื่อฟังผู้อื่นเสมอ บัดนี้กลับยืนอยู่ในจุดที่อันตรายที่สุด เหล่าทหารยามด้านหลังค่อย ๆ ขยับเข้าหาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากพลาดเพียงก้าวเดียว นางอาจกระโดดลงไปจริง ๆ

เสียงสะอื้นของนางดังขึ้นอย่างเจ็บปวดบาดใจ เซลีนกุมท้องที่กำลังปวดร้าว นางเพิ่งแท้งลูกเป็นครั้งที่ห้า และครั้งนี้นางได้รู้ความจริงแล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพราะโรคภัยหรือร่างกายอ่อนแอ หากเป็นฝีมือของสามีผู้ไม่ต้องการให้นางให้กำเนิดทายาทของเขาเอง

“เซลีน!” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง ดิเรียน ดยุกผู้เป็นสามีของนางนั่นเอง

เซลีนได้ยิน แต่ไม่คิดจะหันกลับไป ความผิดหวังที่สั่งสมมานั้นลึกเกินกว่าจะทนไหว

“นี่เป็นลูกไม้อีกอย่างที่เจ้าคิดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าหรือ?” ดิเรียนถามอย่างเย็นชา เขาไม่ชอบให้ใครสร้างเรื่องยุ่งยากอยู่แล้ว เซลีนรู้ดีว่าเขามาที่นี่เพียงเพราะทนฟังเสียงซุบซิบนินทาเรื่องภรรยาที่ยืนอยู่บนยอดหอคอยไม่ได้

เซลีนยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนตอบด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าไม่คิดว่าตัวเองควรขอโทษข้าบ้างหรือ?”

สายตาของนางเลื่อนไปยังหญิงงามที่ยืนปะปนอยู่กับเหล่าคนรับใช้ หญิงคนนั้นแต่งกายเรียบร้อยงดงาม ต่างจากสภาพยับเยินของนางโดยสิ้นเชิง นั่นคือหญิงที่ดิเรียนรัก เป็นหญิงที่ในสายตาของเขา เซลีนไม่มีวันเทียบได้เลย

“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?” ดิเรียนสวนกลับด้วยน้ำเสียงดูแคลน

เซลีนหันมาเผชิญหน้า ดวงตาสีแดงของสามียังคงเย็นชาไม่เปลี่ยน

“ใช่ ข้ามันบ้า! ข้าบ้าที่ไปรักเจ้า ทั้งที่เจ้าเป็นคนฆ่าลูกทั้งห้าของตัวเอง!” เซลีนตะโกนสุดเสียง

ทหารรักษาการณ์ทุกคนตกตะลึง แม้แต่ดิเรียนยังนิ่งงันไปชั่วขณะ

“เซลีน อย่าพูดจาเหลวไหล” เขาเอ่ย พยายามควบคุมสถานการณ์

เซลีนหัวเราะอย่างขมขื่น เลือดยังคงซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดของนางไม่หยุด

“เจ้าเคยรักข้าบ้างไหม?” นางถามด้วยแววตาที่เจือความหวังครั้งสุดท้าย

ดิเรียนเงียบ ก่อนเบือนหน้าหนี

“ไม่เคยเลยสินะ” เซลีนตอบคำถามนั้นด้วยตัวเองจากปฏิกิริยาของเขา

คำตอบที่หลุดจากปากตนเองราวกับทิ่มแทงหัวใจ นางสูดลมหายใจอย่างสั่นเทา

“หยุดเรื่องทั้งหมดนี่แล้วลงมาเสีย เจ้าต้องพักผ่อน” ดิเรียนกล่าว

“อย่ามาแสร้งทำเป็นห่วงข้า!” เซลีนตวาด น้ำตาไหลอาบแก้ม “ทำไมเจ้าไม่ฆ่าข้าไปเสียเลย แทนที่จะฆ่าลูกที่ไร้เดียงสาทั้งหมดของเรา?”

“เซลีน หยุดเดี๋ยวนี้! ลงมา!” ดิเรียนตะโกนออกคำสั่ง

“ข้าจะกระโดดลงไปตาย แล้วไปพบลูก ๆ ของข้า เพื่อขอโทษพวกเขาที่ข้าไม่อาจปกป้องพวกเขาจากพ่อแท้ ๆ ของตัวเองได้!” เซลีนตะโกนตอบ

“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ เซลีน! เจ้าตายไม่ได้!” ดิเรียนร้องอย่างร้อนรน ยิ่งเซลีนถอยหลัง นางก็ยิ่งเข้าใกล้ขอบหอคอยอันตรายมากขึ้น

แต่เซลีนกลับยิ้ม

“ข้าขอสาบานต่อลูก ๆ ที่เจ้าฆ่า! เจ้าจะต้องชดใช้ทุกอย่าง! ข้าจะตามหลอกหลอนเจ้าไปตลอดชีวิต ให้เจ้าจมอยู่กับความเสียใจและทุกข์ทรมานอย่างไม่มีวันสิ้นสุด!”

แล้วนางก็กระโดดลงไป

“เซลีน!” ดิเรียนกรีดร้อง วิ่งไปยังขอบหอคอยพร้อมเหล่าทหาร แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ร่างของเซลีนร่วงลงอย่างรวดเร็วก่อนกระแทกพื้นเบื้องล่าง

โครม!

เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่น เลือดไหลนองพื้นบริเวณนั้น

ดวงตาของนางยังคงเบิกค้าง และในเสี้ยววินาทีสุดท้าย นางทันได้เห็นใบหน้าของดิเรียนที่บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองเห็นร่างของนางอยู่เบื้องล่าง

เสียงกรีดร้องของคนรับใช้และผู้คนดังระงมไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน คืนที่ไร้แสงดาวนั้นกลายเป็นพยานของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับดัชเชสเลเวนทิส

.

.

“เซลีน!”

เซลีนสะดุ้งเฮือก ลืมตากว้าง หายใจถี่ราวกับคนเพิ่งถูกช่วยขึ้นจากน้ำตรงหน้าเธอคือดิเรียน เลเวนทิส สามีของนาง ใบหน้าเขาเรียบเฉยเย็นชา ดวงตาคมกริบ ด้านหลังมีหมอและคนรับใช้ยืนอยู่ กลิ่นยาฟุ้งไปทั่วห้อง ทุกอย่างสมจริงเหลือเกิน ราวกับนางกลับมาอยู่ในฉากเดิมก่อนชีวิตจะสิ้นสุดลง

นางหันมองด้านข้าง นาฬิกาบนโต๊ะเล็ก ๆ ยังคงเดินอยู่ วันเดือนปีที่ปรากฏบ่งบอกว่านี่คือสองปีก่อนที่นางจะตาย สายลมยามค่ำคืนลอดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ พากลิ่นอายแบบเดียวกับตอนที่นางตกจากหอคอยเข้ามา

ความทรงจำหวนกลับมาอีกครั้ง ทั้งร่างที่กระแทกพื้น ความเจ็บปวดแสนสาหัส แล้วทุกอย่างก็ดับมืด นางยกมือคลำท้องเพื่อหาร่องรอยบาดแผล มือของนางพันผ้าก๊อซไว้ ยังอุ่นและเปื้อนเลือด นางสับสนเหลือเกิน ทั้งที่ตายไปแล้ว เหตุใดจึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง?

“ท่านดัชเชส มือของท่านมีเลือดออก ข้าจะให้น้ำเกลือนะขอรับ” หมอรีบกล่าว เซลีนมองการเคลื่อนไหวของเขาอย่างแข็งทื่อ ยังไม่อาจเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้

ดิเรียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “อย่าสร้างความลำบากให้หมอ”

เซลีนสูดลมหายใจลึก ภาพศพของตัวเอง เสียงกรีดร้องของผู้คน และเหนือสิ่งอื่นใด คือลูกทั้งห้าที่ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ต่างถาโถมเข้ามาในหัวพร้อมกัน

นางหันไปหาดิเรียน ก่อนเอ่ยเสียงเบาแต่ชัดเจน

“ดิเรียน”

สามีมองกลับมา “อะไร?”

เซลีนสบตาเขาตรง ๆ

“เราหย่ากันเถอะ”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
30
บทที่ 1 ท่านดยุก เราหย่ากันเถอะ
“ท่านหญิง!” “ท่านหญิง!”เสียงตะโกนดังขึ้นจากเบื้องล่าง ทุกคนต่างเงยหน้ามองหอคอยที่สูงที่สุดของปราสาท ตรงขอบหอคอยนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเซลีน โมโร เลเวนทิสดัชเชสแห่งตระกูลเลเวนทิส หญิงสาวที่ปกติสงบเสงี่ยมและเชื่อฟังผู้อื่นเสมอ บัดนี้กลับยืนอยู่ในจุดที่อันตรายที่สุด เหล่าทหารยามด้านหลังค่อย ๆ ขยับเข้าหาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากพลาดเพียงก้าวเดียว นางอาจกระโดดลงไปจริง ๆเสียงสะอื้นของนางดังขึ้นอย่างเจ็บปวดบาดใจ เซลีนกุมท้องที่กำลังปวดร้าว นางเพิ่งแท้งลูกเป็นครั้งที่ห้า และครั้งนี้นางได้รู้ความจริงแล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพราะโรคภัยหรือร่างกายอ่อนแอ หากเป็นฝีมือของสามีผู้ไม่ต้องการให้นางให้กำเนิดทายาทของเขาเอง“เซลีน!” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง ดิเรียน ดยุกผู้เป็นสามีของนางนั่นเองเซลีนได้ยิน แต่ไม่คิดจะหันกลับไป ความผิดหวังที่สั่งสมมานั้นลึกเกินกว่าจะทนไหว“นี่เป็นลูกไม้อีกอย่างที่เจ้าคิดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าหรือ?” ดิเรียนถามอย่างเย็นชา เขาไม่ชอบให้ใครสร้างเรื่องยุ่งยากอยู่แล้ว เซลีนรู้ดีว่าเขามาที่นี่เพียงเพราะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ความลับดำมืดเบื้องหลังการแท้งลูกของเซลีน
สีหน้าของดิเรียนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดจากปากเซลีน คำพูดที่ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าหมอและเหล่าคนรับใช้ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หมอหยุดม้วนผ้าพันแผล คนรับใช้ต่างกลั้นหายใจ แม้แต่เสียงนาฬิกาก็ดูเหมือนหยุดเดินท่ามกลางความตึงเครียดดิเรียนจ้องภรรยาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ใบหน้าที่เคยเย็นชาแดงก่ำด้วยความอับอายและโทสะ เขาอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย“เจ้า... ว่าอะไรนะ?” น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นการตำหนิในทันใดเซลีนเงยหน้าสบตาเขา น้ำเสียงสงบแต่หนักแน่น “เราหย่ากันเถอะ”คำพูดนั้นราวกับตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง ดิเรียนนิ่งไปชั่วขณะ ไม่อยากเชื่อว่าหญิงที่เคยดูเหมือนรักเขาสุดหัวใจจะพูดเช่นนี้ออกมาอย่างกะทันหันจากนั้นเขาก็แค่นยิ้มเยาะ “อย่าล้อเล่นน่า เซลีน มุกของเจ้าไม่เห็นจะขำเลย”แต่เซลีนไม่ยอมถอย เปลวไฟในอกนางไม่มีวันดับลงได้อีกแล้ว มันไม่ใช่เพียงความโกรธชั่ววูบ หากเป็นความปรารถนาที่จะปลดปล่อยตัวเอง หลังจากใช้ชีวิตสองปีราวกับตกตายทั้งเป็น นางรู้จักสายตาเมินเฉยของดิเรียนดี รู้ว่าจะเกิดข่าวลืออะไรขึ้นภายในคฤหาสน์ และรู้แม้กระทั่งใบหน้าของหญิงที่ทำลายชีวิตคู่ของนาง ทุกอย่างนั้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ข้าต้องหย่าให้ได้
เสียงกีบม้าจากด้านนอกค่อย ๆ ไกลออกไป เซลีนยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ราวกับเพิ่งตอกย้ำความตั้งใจลงไปในหัวใจของตัวเองนับจากวันนี้ การแต่งงานของนางจะไม่ใช่คุกอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสนามรบนางทิ้งตัวลงบนเตียงที่เย็นชืด ริมฝีปากสั่นระริก เสียงที่เปล่งออกมาแทบไม่ต่างจากกระซิบ“...ข้าผิดอะไรนักหนา?”ห้าปีแล้วที่นางใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของดยุกเลเวนทิส ห้าปีที่นางทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำหน้าที่ดัชเชส ไม่เคยเกียจคร้าน ทั้งศึกษา เรียนรู้ จัดการ เตรียมการ และคอยปรนนิบัตินางดูแลให้สามีมีทุกอย่างที่ต้องการ ตั้งแต่อาหารการกินไปจนถึงกิจการในดินแดน ทั้งหมดก็เพื่อสิ่งเดียว คือการได้รับการยอมรับ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาคืออะไร? สายตาว่างเปล่า คำพูดเย็นชา และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือ ลูกทุกคนในครรภ์ของนางถูกพรากไปด้วยมือของสามีเองดิเรียนไม่เพียงปฏิเสธนางในฐานะภรรยา แต่ยังทำลายโอกาสที่เซลีนจะได้เป็นแม่คนด้วยเซลีนกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แข็งกระด้างราวกับหิน เมื่อก่อนนางหลอกตัวเองมาตลอดว่าความรักจะช่วยแก้ไขทุกอย่างได้ แต่หลังจากตายและได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง นางจึงเข้าใจว่าความรักนั้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 เหตุใดเจ้าจึงไม่หย่ากับข้า
เพิ่งแท้งลูก?พูดจาเลอะเลือนอย่างนั้นหรือ?วิเวียนชะงัก สีหน้าตึงขึ้นด้วยความไม่พอใจ ดิเรียนปล่อยมือของนางแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองวิเวียนยืนนิ่ง หรี่ตาลง ริมฝีปากเม้มแน่นเพื่อข่มความโกรธ ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น หากเซลีนพูดจริง โอกาสที่นางจะได้เป็นดัชเชสก็ยิ่งมากขึ้นไม่ใช่หรือ?“ดัชเชสเลเวนทิส...” นางกระซิบ ลองเอ่ยตำแหน่งนั้นอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินตามดิเรียนไป..รุ่งอรุณมาเยือน แสงสีทองสาดผ่านกระจกหน้าต่างปราสาท แต่ไม่อาจทำให้กำแพงหินที่เย็นเยียบเพราะความลับอุ่นขึ้นได้เซลีนเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงบ ชุดกระโปรงส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ ใบหน้าของนางซีดเซียว แต่ดวงตายังคงกระจ่างใส ขณะที่กำลังจะเลี้ยวกลับ ประตูบานหนึ่งก็เปิดออก เป็นประตูห้องของดิเรียนนั่นเองวิเวียนเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มพอใจ เรือนผมสีทองเป็นประกายเมื่อกระทบแสงเช้า ครู่ต่อมาดิเรียนก็เดินตามออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวัน“เซลีน!” วิเวียนเรียกเสียงดังเซลีนหันไป รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก เย็นชาและยากจะค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 วางแผน
บรรยากาศในห้องอาหารเย็นเยียบ คำพูดของเซลีนทำให้วิเวียนหน้าซีดและดิเรียนตกตะลึง ราวกับเพิ่งได้รู้จักนางใหม่อีกครั้ง“นี่... ไม่เหมือนเจ้าเลย” ดิเรียนพึมพำเซลีนยิ้มบาง ๆ “ข้าต่างหากที่แปลกใจ เพราะเจ้าเพิ่งเริ่มสังเกตเห็นข้า”วิเวียนรีบแทรก “เจ้าไม่ละอายบ้างหรือที่พูดเช่นนั้น?”เซลีนมองนิ่ง ๆ “ข้าก็แค่ปรับตัวให้เข้ากับพวกเจ้า แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงเป็นฝ่ายเดือดร้อนเสียเอง?”วิเวียนรีบลุกขึ้นเดินหนี ดิเรียนตามออกไป ทิ้งเซลีนไว้เพียงลำพังนางถอนหายใจยาวก่อนแย้มยิ้มเย็นชา ในที่สุดก็ได้กินอาหารอย่างสงบโดยไม่ต้องมีคนทำผิดทั้งสองมารบกวน“อิลาร์ด” เซลีนเรียกหลังกลืนอาหารคำสุดท้าย แล้วกัดลูกพีชอย่างใจเย็น“ขอรับ ท่านหญิง” อิลาร์ดก้มศีรษะตอบอย่างเคารพ“เจ้ารู้จักใครที่สามารถ... ลักลอบพาคนออกไปได้บ้างไหม?” นางถามขึ้นอย่างกะทันหันอิลาร์ดชะงัก จุกแน่นไปถึงลำคอ “ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”สายตาของเซลีนสงบนิ่งแต่ลึกล้ำ “ไปคุยกันที่ห้องข้า”นางลุกขึ้นโดยไม่รอคำตอบ อิลาร์ดส่งสัญญาณให้คนรับใช้เก็บโต๊ะ ก่อนเดินตามเซลีนไปยังห้องทำงาน“อิลาร์ด ข้าจะไปจากที่นี่” เซลีนพูดอย่างหนักแน่น“ท่านหญิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 หนังสือหย่า
เช้าวันนั้นอากาศหนาวเย็นจัด เช่นเคย เซลีนไม่เห็นหน้าดิเรียน นางชินเสียแล้วที่สามีแทบไม่กลับบ้าน เมื่อก่อนนางยังพยายามเชื่อว่าเขายุ่งกับกิจการของปราสาท แต่หลังจากได้รู้ความจริง ความรู้สึกที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความรังเกียจ แผลในใจยังไม่หายดี ทว่านางก็เฝ้าบอกตัวเองว่าเวลาจะทำให้นางเข้มแข็งขึ้นแต่เช้าวันนั้นกลับหนักหนายิ่งกว่าเดิม เมื่อเคานต์โมโรผู้เป็นบิดามาเยือนปราสาทของดยุกอย่างกะทันหัน“เจ้าพูดอะไรกับวิเวียนกันแน่?” น้ำเสียงของท่านเคานต์กดดัน บีบคั้นเอาคำตอบ“ข้าจะไปพูดอะไรได้? นางฟ้องท่านว่าอะไรล่ะ?” เซลีนสวนกลับอย่างเย็นชา ไม่ใส่ใจท่านเคานต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว “เซลีน... วิเวียนกับท่านดยุกเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเคยหมั้นหมายกันด้วยซ้ำ เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะสนิทสนมกัน เจ้าผ่อนปรนให้สักหน่อยไม่ได้หรือ?”เซลีนกลั้นหัวเราะเยาะไว้“ท่านเคานต์...” นางเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นราวกับน้ำแข็งท่านเคานต์เบิกตากว้าง ลูกสาวของเขา ลูกสาวแท้ ๆ กลับเรียกเขาด้วยคำที่เย็นชาถึงเพียงนี้“ข้าบอกท่านดยุกไปแล้วว่าให้แต่งงานกับวิเวียน ข้ายังยอมอีกไม่มากพอหรือ?” เซลีนจ้องบิดาต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 อิสลา อารันเดล
เช้าวันนี้ต่างออกไปสำหรับเซลีน ดิเรียนแทบไม่เคยอยู่ในปราสาทตอนอาหารเช้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนั่งร่วมโต๊ะกับนาง ปกติถึงเขาจะอยู่บ้านก็มักเก็บตัวในห้องทำงานหรือห้องนอน เซลีนเองก็เลิกพยายามเข้าใกล้เขาแล้ว เพราะไม่ว่านางทำอะไร เขาก็มองว่าเป็นการรบกวนทั้งนั้น บาดแผลในหัวใจทำให้นางหยุดไขว่คว้าอีกต่อไป“...ท่านย่ากับท่านแม่จะมาที่นี่ทีหลัง” ดิเรียนพูดหลังวางช้อนเซลีนมองเขาครู่หนึ่ง “เจ้าบอกพวกท่านหรือยังว่าข้ายังพักฟื้นอยู่?”“เพราะอย่างนั้นพวกท่านถึงอยากมาเยี่ยมเจ้า” ดิเรียนตอบอย่างสงบเซลีนสูดหายใจแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนดิเรียนจะพูดอีก“คืนนี้ข้าจะนอนที่ห้องเจ้า”เซลีนชะงัก หัวใจนางปฏิเสธ เพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนจนล้มเลิกความตั้งใจที่จะจากไป“ไม่จำเป็นหรอก เจ้าไม่ต้องทำตามความต้องการของท่านย่ากับท่านแม่ นอนห้องตัวเองเถอะ” นางตอบอย่างเย็นชา“ข้าอยากทำเอง” ดิเรียนตอบหนักแน่นเซลีนมองเขาพร้อมยิ้มเยาะบาง ๆ “ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ไปนอนห้องเจ้าล่ะ?”ดิเรียนจ้องเขม็ง “เจ้าอยากอย่างนั้นหรือ?”“พอดีข้าไม่รู้สึกว่าตัวเองพิเศษพอจะนอนอยู่ในห้องของตัวเอง”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ลูกสะใภ้ตระกูลดยุกมีเพียงเซลีน
อิลาร์ดออกไปแล้ว เซลีนจึงตรวจเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียด นางต้องทำความเข้าใจทุกอย่างให้ดี จะได้ไม่สับสนเมื่อถึงเวลาจากปราสาทแห่งนี้ไปจริง ๆรู้ตัวอีกทีก็ถึงช่วงบ่ายแล้ว อิลาร์ดกลับมาเคาะประตูอีกครั้ง “ท่านหญิง ท่านผู้เฒ่ากับท่านหญิงใหญ่เดินทางมาถึงแล้วขอรับ”เซลีนรีบออกไปต้อนรับอย่างสุภาพ แล้วเชิญทั้งสองนั่งในห้องรับแขก เช่นเคย แม่สามีของนางกวาดตามองไปทั่ว ตรวจสอบแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย นางเป็นคนที่ไม่ชอบความผิดพลาดแม้เพียงเล็กนิด เซลีนจึงพยายามรักษาความสะอาดและจัดปราสาทให้เป็นระเบียบอย่างที่แม่สามีชอบเสมอส่วนท่านย่านั้นอ่อนโยนต่อเซลีนดังเคย แม้ความจริงจะเป็นหญิงที่เด็ดขาดจนคนทั้งตระกูลเลเวนทิสต่างเกรงกลัว“ข้าเตรียมห้องให้ท่านแม่กับท่านย่าเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เซลีนบอก“เจ้านี่ใส่ใจเสมอ” ท่านย่ากล่าวพร้อมลูบผมเซลีน “แต่พอได้ยินข่าวนั้น ย่าก็เสียใจเหลือเกิน การเสียลูกไป... ช่างเจ็บปวดจริง ๆ”“คราวหน้าถ้าตั้งครรภ์อีก เจ้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เราจะให้ดิเรียนดูแลเจ้าให้เข้มงวดขึ้น” โอเด็ตต์ แม่สามีของนางเสริมเซลีนยิ้มบาง ๆ อย่างขมขื่น จะให้ปกป้องลูกได้อย่างไร ในเมื่อพ่อของเด็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ตัวปลอม
เสียงของโอเด็ตต์ดังเสียจนดิเรียนได้แต่เงียบ เขาไม่อาจขัดมารดาที่ตนเคารพอย่างยิ่งได้“น่าอับอายจริง ๆ ที่ข้ามีลูกโง่อย่างเจ้า!” โอเด็ตต์ตวาด ก่อนเดินออกไป ทิ้งดิเรียนให้อยู่กับท่านย่าท่านย่าถอนหายใจ“เรื่องนี้ย่าเห็นด้วยกับแม่เจ้า เจ้าไม่ควรทำแบบนี้” นางพูดอย่างอ่อนโยน“ท่านย่า...” ดิเรียนเรียกท่านย่าหันมามอง“ความรู้สึกของคนเราฝืนบังคับกันไม่ได้” ดิเรียนกล่าวท่านย่ายิ้มแล้วพยักหน้า“สักวันเจ้าจะรู้ว่า การได้รับความรักอย่างสุดหัวใจ ยังดีกว่าการไปรักผิดคน”คำพูดนั้นทิ่มแทงใจดิเรียน เขารู้ว่าท่านย่าพูดถูก ระหว่างเซลีนกับวิเวียนมีความแตกต่างมากมายที่เขามองข้ามมาตลอด แล้วท่านย่าก็เดินจากไป ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพังด้านนอกปราสาท เซลีนกับวิเวียนยืนอยู่ด้วยกัน อากาศยามเย็นหนักอึ้ง ท้องฟ้าเป็นสีแดงทอง แต่ระหว่างทั้งสองกลับเย็นเยียบ เหล่าทหารรักษาการณ์ถอยไปไกลเพื่อเปิดทางให้พูดคุยกัน“ท่านแม่เป็นคนเข้มงวด และสงบอารมณ์ยากอยู่แล้ว” เซลีนบอกเรียบ ๆวิเวียนมองนาง ดวงตาวาววับ ยังเจ็บใจไม่หาย“เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ?”“ข้าแค่บอกให้รู้” เซลีนตอบ “อย่างน้อยเจ้าจะได้เตรียมรับมือท่านถูก”วิเว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 พอใจหรือยัง ภรรยาข้า
คนรับใช้เตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว ดิเรียนถอดเสื้อผ้าอย่างไม่ลังเล รูปร่างสมบูรณ์แบบของเขาปรากฏชัดใต้แสงสลัว เขาก้าวลงอ่างอาบน้ำ หยิบขวดไวน์มารินใส่แก้ว ก่อนนั่งแช่น้ำอย่างสบายใจ“ดื่มไหม?” ดิเรียนถาม“ข้ายังดื่มสุราไม่ได้” เซลีนตอบ ร่างกายยังอ่อนแอหลังแท้งลูก“ถ้าอย่างนั้นข้าดื่มเอง มานี่สิ” ดิเรียนยื่นมือให้เซลีนถอดเสื้อคลุม ปล่อยชุดนอนเลื่อนหลุดลงไปกองกับพื้น ร่างเปลือยเปล่าปรากฏต่อหน้าเขา แต่ดิเรียนยังมองอย่างสงบนิ่ง มีเพียงแววตาที่แสดงความปรารถนาอย่างชัดเจน เซลีนจับมือเขา ก้าวลงอ่างแล้วนั่งบนตักโดยหันหลังให้น้ำอุ่นโอบล้อมร่างของทั้งสอง ผิวกายที่สัมผัสกันโดยไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้นทำให้แก้มเซลีนแดงระเรื่อ กลิ่นไวน์ผสานกับกลิ่นกายดิเรียน กลายเป็นบรรยากาศใกล้ชิดที่คุ้นเคยมาตั้งแต่คืนเข้าหอเซลีนนึกถึงคืนนั้น นางเคยคิดว่าดิเรียนจะปล่อยให้นางอยู่คนเดียวเพื่อทำให้อับอาย แต่เขากลับมาหาอย่างเด็ดขาดและบอกว่าเขาต้องการนาง เซลีนรู้ดีว่าดิเรียนหมกมุ่นกับคืนที่ทั้งสองต้องร่วมเตียงกัน ต่อให้เขาลืมเรื่องอื่นไปมากมาย ก็ไม่เคยลืมคืนเช่นนี้เลย“ข้าต้องการเจ้า” เสียงทุ้มต่ำของดิเรียนดึงเซลีนออกจากภว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status