ตอนที่ 11 แสร้งปล่อยเพื่อจับ?

ตอนที่ 11

แสร้งปล่อยเพื่อจับ?

ภายในห้องหอยามนี้มีเพียงแสงสว่างเล็กน้อยจากเทียนมงคลที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องหอเพียงเท่านั้น

ม่านมุ้งแพรสีแดงมงคลหรูสำหรับใช้กั้นที่เตียงนอนถูกกลางออกจนทำให้ไม่สามารถมองเห็นทะลุผ่านเข้าไปด้านในเตียงได้ โม่หลงอวี้เอื้อมพระหัตถ์เลิกม่านกั้นมุ้งออกเล็กน้อย ถึงได้พบว่ายามนี้มีสตรีผู้หนึ่งกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง มิหนำซ้ำนางยังนอนทั้งที่มีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสดคลุมอยู่ เสียด้วย

ทั่วแคว้นเป่ยซีคงจะมีเพียงเฉินจินฮวา ชายารองผู้นี้ของพระองค์เท่านั้นที่กล้าทำเช่นนี้ หากเป็นสตรีอื่นพระองค์มั่นใจ เป็นอย่างยิ่งว่าอย่างไรก็ไม่มีทางหลับลงในคืนเข้าหอเช่นนี้ที่เจ้าบ่าวยังทันทีจะเปิดผ้าคลุมหน้าให้แน่

ยิ่งกว่านั้นผู้ที่นางแต่งด้วยคือเขาที่มีศักดิเป็นถึงไท่จื่อรัชทายาทที่ถูกแต่งตั้งอย่างถูกต้อง มากไปด้วยอำนาจวาสนาอันยิ่งใหญ่ คืนเขาหออันสำคัญเช่นนี้นางยังกล้านอนหลับได้ลงคอ

ดูท่าแล้วเห็นทีว่าสตรีผู้นี้ก็ไม่ได้ยินดียินร้ายกับการที่ต้องเข้ามาเป็นชายารองของเขาเลยแม้แต่น้อย ครั้งที่ได้พบนางเมื่อหลายวันก่อนพระองค์ยังทรงคิดว่าอาจเป็นเพราะนางตั้งใจรักษากิริยาท่าทางเพื่อให้ดูดีในสายตาของตนจึงไม่ได้มีท่าทีชม้อย ชม้าย ชายตา หรือมีอาการเขินอายแต่อย่างไร

โม่หลงอวี้เกิดความสงสัยขึ้นในใจแล้วว่า หรือว่านางต้องการทำเหมือนไม่สนใจพระองค์เพื่อที่จะให้พระองค์เกิดความสนใจต่อนาง เป็นการแสร้งปล่อยเพื่อจับ หรือว่าไม่คิด สนใจและไม่ต้องการความสนพระทัยจากพระองค์อยู่แต่แรกแล้วกันแน่

พระองค์ทอดพระเนตรมองร่างเล็กที่นอนตัวตรงสวมเพียงชุดด้านในสีแดงพร้อมผ้าที่คลุมหน้าเจ้าสาวอยู่อย่างไม่เข้าพระทัยเลยจริง ๆ

พระองค์ประทับอยู่ข้างเตียงนานเพียงนี้หากแกล้งหลับคงทำไม่ได้สมจริงเช่นนี้ โม่หลงอวี้ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าพระองค์ควรจะเรียกนางให้ตื่นขึ้นมาก่อนหรือไม่

หรือว่าควรจะเปิดผ้าคลุมหน้าให้นางได้นอนหายใจไปสบายยิ่งขึ้นดี

เจ้าของร่างสูงผู้ทรงอำนาจเลือกอย่างหลังในที่สุด พระองค์ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ชายารองคนใหม่ที่นอนเยียดยาวเป็นระเบียบอยู่ที่เตียงด้านในแล้วจึงเลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกมาจากใบหน้างามอย่างเบามือ

ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกเปิดออกแล้ว ใบหน้างดงามที่ยามนี้ ไร้ซึ่งการแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมใด ๆ นั้นกลับดึงดูดสายพระเนตรของพระองค์เป็นอย่างยิ่ง ริมฝีปากสีชมพูหวานของนางไม่ได้มีสีชาดแต่งแต้มเอาไว้แม้เพียงเล็กน้อย แต่กลับน่ามองยิ่งกว่ายามที่ริมฝีปากงามถูกแต่งเติมไปด้วยชาดสีสด

ความงามธรรมชาติที่ดูธรรมดากลับคล้ายจะตราตรึงได้มากกว่าความงามที่ถูกแต่งแต้มเสริมเพิ่มเติมเข้าไปเสียอีก

ไม่รู้ว่าพระองค์เผลอทอดมองใบหน้างามนี้นานเพียงใดกัน ครั้งนางขยับตัวเปลี่ยนท่านอนเป็นหันใบหน้าสวยนั้นเข้าไปด้านในเตียงและหันแผ่นหลังออกมายังทิศทางที่เขาอยู่แทนนั่นแหละพระองค์จึงได้รู้พระองค์ว่าเผลอทอดมองนางอยู่นาน

นางดูนอนหลับได้อย่างผ่อนคลายจนพระองค์รู้สึกริษยาอยู่หน่อย ๆ จากที่คิดจะแวะมาเปิดผ้าคลุมหน้าให้เพียงเท่านั้นก็จะเสด็จกลับเรือนใหญ่แห่งตำหนักบูรพาที่เป็นตำหนักพักส่วนพระองค์ก็เกิดเปลี่ยนพระทัยขึ้นมา

โม่หลงอวี้ประทับลงบนเตียงฝั่งด้านนอกที่ยังมีพื้นที่วางอยู่ ก่อนจะถอดอาภรณ์ตัวนอนออกจนเหลือเพียงอาภรณ์ตัวในเพียงเท่านั้น

อาภรณ์ที่ถูถอดออกจากกายถูกพระองค์โยนออกจากเตียงไปอย่างส่ง ๆ

เจ้าของพระพักตร์ที่ยากต่อการคาดเดาอารมณ์ได้นั้นทอดพระวรกายลงบรรทมเคียงข้างชายารองคนใหม่ของพระองค์ในเวลาต่อมา

เหมือนว่าใต้หมอนจะมีถุงหอมสอดเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ส่งออกมาทำให้โม่หลงอวี้ที่มักจะบรรทมไม่ค่อยหลับนั้นเผลอบรรทมหลับไปอย่างไม่ทันจะรู้ตัว

ด้านนอกตำหนักทิศประจิมในเวลานี้นั้น มีขบวนนางกำนัลรับใช้และขบวนบ่าวรับใช้รอท่าอยู่ด้านนอกกว่าสิบกว่าชีวิต แยกเป็นสองส่วนคือส่วนที่เป็นนางกำนัลและขันทีที่รอท่าเตรียมรับใช้องค์ไท่จื่อ ส่วนบ่าวรับใช้ที่นำขบวนด้วยอาหลัวนั้นก็รอรับใช้พระชายารองคนใหม่

พวกนางข้ารับใช้ทั้งหมดนั้นรอท่าอยู่ที่ลานหน้าตำหนักอยู่เกือบจะสองชั่วยามเห็นจะได้แล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววการเคลื่อนไหวในตำหนักด้านในเลยแม้แต่น้อย

เหล่าข้ารับใช้นั้นล้วนแล้วแต่ไม่กล้าส่งเสียงเรียกรบกวนผู้เป็นนายเหนือหัว รวมไปถึงทุกคนในตำหนักต่างก็รู้ดีว่าฝ่าบาทมีรับสั่งให้องค์ไท่จื่อนั้นหยุดราชการสามวันโดยนับวันนี้เป็นวันแรก จึงไม่มีเหตุอันสมควรใดให้พวกจะต้องเสี่ยงชีวิตรบกวนความสงบขององค์ไท่จื่อกับพระชายารองคนใหม่

“องค์ไท่จื่อยังไม่เสด็จออกมาหรือ” เป็นฝูกงกงที่เอ่ยถามขึ้นกับอาหลัว

“ยังเลยเจ้าค่ะ ซ้ำด้านในตำหนักก็ไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวเลย พวกข้าน้อยเลยไม่กล้าเข้าไปรบกวนการพักผ่อนของเจ้านายทั้งสอง”

“ไม่ง่ายเลยกว่าที่องค์ไท่จื่อจะมีวันหยุดพัก พระองค์ได้พักผ่อนเต็มที่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี” ฝูกงกงเอ่ยขึ้น แม้ในใจจะนึกแปลกใจอยู่บ้างเพราะไม่ว่าพระชายารองก่อนหน้าทั้งสองก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่องค์ไท่จื่อนั้นจะประทับอยู่ที่ตำหนักนานเช่นนี้ คงไม่ได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นด้านในห้องหอหรอกกระมัง

หากเป็นเช่นนั้นจะทำเช่นไรดี เขาคนนี้แล้วก็คนทั้งตำหนักบูรพาคงไม่อาจหนีพ้นโทษประหารไปได้แน่

คิดไปคิดมาฝูกงกงกลับเริ่มว้าวุ่นใจจนไม่อาจรออยู่เฉย ๆ ได้อีก เขาเตรียมตัวที่จะเอ่ยเรียกองค์ไท่จื่อที่อยู่ด้านใน หากไม่ใช่ว่าก่อนที่ตนจะเอ่ยปากนั้นก็มีเสียงการเคลื่อนไหวภายในห้องหอดังขึ้นเสียก่อน

“แม่นางอาหลัว เจ้าให้คนไปต้มน้ำรอท่าเอาไว้เถอะ ไม่นานคงจะได้ใช้แล้ว”

“เจ้าค่ะ ฝูกงกง” อาหลัวเองก็รู้ความ นางหันไปสั่งคนของตนให้เร่งไปแจ้งคนต้มน้ำให้เตรียมนำน้ำมาได้แล้ว

ด้านฝูกงกงนั้น ก็เดินตรงไปตรวจความเรียบร้อยของฉลองพระองค์ที่เตรียมมาให้องค์ไท่จื่อ ซึ่งมีนางกำนัลที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเป็นผู้ถือถาดฉลองพระองค์เอาไว้

ในขณะที่เหล่าข้ารับใช้กำลังเตรียมการรอท่ากันอย่างขะมักเขม้น คนทั้งสองในห้องหอกลับไม่เป็นเช่นนั้น

พวกเขาต่างก็นอนอยู่บนเตียงนิ่ง ๆ แม้จะตื่นตั้งแต่หนึ่งเค่อก่อนแล้ว (1เค่อ=15 นาที)

“เหตุใด เจ้าตื่นแล้วยังไม่ลุกออกจากเตียงอีก หรือเจ้าอยากอยู่ใกล้ชิดกันให้นานขึ้น” โม่หลงอวี้ตรัสขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังประทับนอนอยู่ข้าง ๆ กับชายารองคนใหม่ของตน

“ทูลองค์ไท่จื่อ หม่อมฉันไม่กล้าอาจเอื้อมข้ามพระวรกายพระองค์เพคะ” นางตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใยยิ่ง

“ความหมายของเจ้าคือเปิ่นไท่จื่อเป็นตัวเกะกะ?”

“ทรงตรัสเองนะเพคะ หม่อมฉันไม่ได้พูด” โม่หลงอวี้หันไปมองใบหน้าหวานที่ยามนี้ดูไร้อารมณ์ใด ๆ

“หึ คนของจวนไท่เว่ยช่างมีความกล้าหาญนัก คืนเข้าหอเจ้าไม่อยู่รอสวามีก็ช่างเถอะ ยามตื่นมายังต่อปากต่อคำมิหยุด”

“พวกเราสกุลเฉินเป็นตระกูลนักรบย่อมต้องมีความกล้าหาญเพคะ ส่วนเรื่องที่พระองค์ตรัสว่าหม่อมฉันไม่อยู่รอสวามีนั้นไม่จริงเพคะ หม่อมฉันรอพระองค์อยู่ เพียงแต่เปลี่ยนจากนั่งรอเป็นนอนรอเท่านั้นเพคะ”

“คงมีเพียงเจ้าที่กล้าเอ่ยออกมาเช่นนี้ ไม่นึกกลัวเลยหรือว่าเปิ่นไท่จื่อจะโมโหเจ้า ไม่โปรดปรานเจ้า”

“หม่อมฉันประจบไม่เป็นเพคะ คำพูดอาจไม่หวานหูถูกพระทัยพระองค์ หากพระองค์ไม่ทรงโปรดหม่อมฉันก็เข้าใจได้และยินดียอมรับเพคะ” เฉินจินฮวากล่าวออกไปอย่างด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ ความจริงแล้วนางตั้งใจและจงใจอยากให้องค์ไท่จื่อผู้นี้ไม่โปรดปรานนางเสียด้วยซ้ำ เช่นนี้แล้วนางจึงจะอยู่ที่วังบูรพาแห่งนี้อย่างเงียบสงบหน่อย ยื้อเวลาชีวิตต่อไปได้นานขึ้นอีกนิด

“มีภรรยาคนใดเป็นเช่นเจ้าบ้างไม่อยากให้สามีรักใคร่โปรดปรานเช่นนี้ หากเราปลดเจ้าออกจากตำแหน่งชายารองซะเดี๋ยวนี้เล่าเป็นอย่างไร” เขาตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่พอใจ

“เช่นนั้นก็ทรงเขียนหนังสือปลดหม่อมฉันซะตอนนี้เลยเป็นอย่างไรเพคะ” เจ้าของร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบิกบาน ซ้ำยังลุกขึ้นมานั่งตัวตรง จากที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงอย่างไร้อารมณ์ ยามนี้ใบหน้างามกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ข้าวของสัมภาระของหม่อมฉันคงยังไม่ได้จัดเก็บเข้าที่น่าจะยังอยู่ในหีบห่อยิ่งสะดวกขนกลับไปได้อย่างง่ายดายรวดเร็ว”

พระองค์ไม่รู้ว่ายามนี้พระองค์ควรรู้สึกอย่างไรกับท่าทีของสตรีตรงหน้าของพระองค์ดี ทั้งที่เมื่อครู่พระองค์จงใจข่มขู่ว่าจะปลดนาง แต่นางกลับทำท่าทีดีใจมากที่จะต้องถูกปลดจนนัยน์ตางามของนางนั้นเป็นประกายขึ้นมาทีเดียว

“หากถูกปลดตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้ามา เจ้าคิดว่าจวนสกุลเฉินของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน เจ้าเล่ากลับบ้านเดิมไปพร้อมหนังสือปลดภรรยาไม่รู้สึกอายหรืออย่างไร”

“คนสกุลเฉินเดิมหน้าอยู่ไหนก็อยู่เช่นเดิมนั่นแหละเพคะ ส่วนหม่อมฉันค่อนข้างหน้าหนาเพคะไม่รู้สึกอับอายย่อมถือหนังสือปลดที่พระองค์มอบให้กลับจวนเป็นอย่างดีแน่เพคะ” นางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง

โม่หลงอวี้มองรอยยิ้มของนางยามเอ่ยถึงหนังสือปลดภรรยาอย่างรู้สึกไม่ค่อยพอพระทัยนัก คราวแรกตั้งพระทัยจะทำให้นางรู้สึกกลัวแต่กลับเป็นพระองค์เองที่เหมือนกำลังถูกปั้นหัวอยู่

“ถูกข้าปลดออกไป เกรงว่าทั่วทั้งแคว้นคงจะไม่มีใครกล้าแต่งเจ้าเข้าจวนอีก”

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉันสามารถเร้นกายกลับบ้านเก่าท่านปู่ได้ ภายหน้าหากได้พบผู้ใดที่ข้าและเขามีใจตรงกันนั่นยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ พวกเราสองคนสามารถเร้นกายใช้ชีวิตร่วมกันได้แน่เพคะ”

“ดูท่าเจ้าวางแผนคิดการณ์ไกลได้ไม่เลว แต่ดูแล้วแผนที่วางเอาไว้ของเจ้าคงจะไม่ได้ใช้ เพราะข้าไม่มีทางปลดเจ้าออกไปง่าย ๆ เช่นนั้นแน่เก็บแผนของเจ้าเอาไว้ฝันเอาเถอะว่าจะได้อิสระ” พระองค์ลุกขึ้นเต็มความสูง ไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มเยาะชายารองคนใหม่ของพระองค์ครั้งหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป และเรียกให้ฝูกงกงเข้ามารับใช้

เมื่อได้ยินสิ่งที่องค์ไท่จื่อตรัส เฉินจินฮวาเหมือนถูกทำลายความหวังอันน้อยนิดจนหายไปจนหมด นางนั่งนิ่งอยู่บนเตียงใหญ่อย่างไร้อารมณ์เช่นเดิมจนกระทั่งอาหลัวเข้ามาเปิดม่านกั้นเตียงออกและประคองนางพาออกมาปรนนิบัติล้างหน้าเปลี่ยนอาภรณ์