ตอนที่ 15 เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร

ตอนที่ 15

เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร

“ข้าว่าเฉินเช่อเฟยที่เพิ่งเข้าตำหนักบูรพามาใหม่ คงเป็นสตรี มากแผนการแน่ เจ้าคิดเหมือนกันหรือไม่หมิงเช่อเฟย” สวีเช่อเฟย หรือสวีฟางซินเป็นผู้เอ่ยถามขึ้น ตั้งแต่ตำหนักบูรพารับเช่อเฟยคนใหม่เข้ามานางเองก็เริ่มเกิด ความวิตกกังวลขึ้น ยามนี้ภายในใจจึงค่อนข้างร้อนรนเป็นอย่างมาก

“เจ้าและข้าต่างก็ยังไม่เคยเจอนาง จะไม่เร็วไปหน่อยหรือหาก จะตัดสินนางทั้งที่ไม่เคยพบ” หมิงเช่อเฟยหรือหมิงเย่หานเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ สายตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือเล่ม หนาในมืออย่างสนใจ

“ไม่เร็วไปหรอก ยังไม่เจอตัวก็รู้แล้วว่านางต้องไม่ธรรมดา เข้า ตำหนักมาไม่กี่วันก็สร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนพระทัยจากองค์ไท่จื่อ” สวีเช่อเฟยกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ ซ้ำใบหน้างามแสดง สีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ความสนพระทัยขององค์ไท่จื่อ ใช่ว่าเรียกร้องแล้วจะได้เสีย เมื่อไหร่กัน เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีที่สุดมิใช่เหรอ ว่าหากพระองค์ไม่ทรงสน พระทัยต่อให้ใช้กี่ร้อยวิธีก็ไร้ผล” หมิงเช่อเฟยกล่าวขึ้นเสียงเรียบเช่นเดิม

แต่คำพูดนี้ของนางกลับบาดลึกลงสู่หัวใจของสวีฟางซินเป็น อย่างยิ่ง เพราะว่านางเองก็พยายามหลายวิธีแล้วเช่นกันเพื่อให้องค์ไท่จื่อนั้นหันมาสนพระทัยนางบ้าง

หมิงเช่อเฟยมิปรารถนาความโปรดปราน ยิ่งไม่สนใจตำแหน่งไท่จื่อเฟย ทั้ง ๆ ที่เป็นเช่อเฟยคนแรกที่ถูกแต่งตั้ง นางไม่สนใจก็เรื่องของนาง แต่สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องการ ภายในใจนางย่อมไม่ยินยอมให้เฉินเช่อเฟยที่เพิ่งเข้ามาใหม่ผู้นี้ช่วงชิงองค์ไท่จื่อไปโดยง่าย

“หมิงเช่อเฟย ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ เห็นแก่ที่เจ้าไม่เคยคิดแข็งแย่งชิงความโปรดปรานและตำแหน่งไท่จื่อเฟยกับข้าเลย ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด หากข้าต้องสู้กับเฉินเช่อเฟยจริงหากเจ้าไม่คิดยื่น มือเข้าช่วยก็จงอยู่เฉย ๆ ในที่ของเจ้าไปเสีย”

“เจ้าเอ่ยจบแล้วหรือยัง” หมิงเย่หานละสายตาจากหนังสือใน มือตน เจ้าของใบหน้างามราวกับเทพธิดาสวรรค์หันไปมองยังเจ้าของ ประโยคยืดยาวเมื่อครู่

“…ข้าเอ่ยจบแล้ว”

“เช่นนั้นก็ขอเชิญสวีเช่อเฟยกลับตำหนักของตนไปเถอะ อย่าได้อยู่รบกวนการอ่านหนังสือของข้าอีกเลย” เมื่อเอ่ยไล่คนเสร็จแล้ว นางจึงหันมาสนใจหนังสือในมือตนอีกครั้ง โดยไม่คิดจะหันไป สนใจเจ้าของร่างเล็กที่ตนเพิ่งออกปากไล่นางไปเลย

ด้านสวีเช่อเฟยเมื่อถูกออกปากไล่แล้ว นางจึงลุกขึ้นเดินออก จากตำหนักของหมิงเช่อเฟยทันทีอย่างโมโห หญิงสาวเดินทางกลับตำหนักของตนด้วยอารมณ์ร้อน ใจจริงอยากจะตรงไปที่ตำหนักทิศ ประจิมที่มีเจ้าของตำหนักคนใหม่เพิ่งย้ายเข้าไปแต่ก็ไม่อาจกระทำตามใจได้ เนื่องจากมีคำสั่งเด็ดขาดจากองค์ไท่จื่อที่ทรงห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนการรักษาตัวของเช่อเฟยคนใหม่

นางจึงไม่อาจขัดรับสั่ง ทำตามใจตนอย่างบุกเข้าตำหนักไปได้ ยิ่งไม่อาจทำให้องค์ไท่จื่อทรงกริ้วพานจะทำให้พระองค์รู้สึกไม่ดีต่อตนมากขึ้นไปอีก

“นายหญิงอย่าทรงโมโหไปเลยเจ้าค่ะ ไม่สู้นายหญิงเร่งกลับ ตำหนักไปทำเครื่องว่างถวายองค์ไท่จื่อจะดีกว่าหรือไม่ เห็นว่าวันนี้ตั้งแต่เช้าทรงมีราชกิจมากมาย หากนายหญิงทำเครื่องว่าง (เครื่องว่าง หมายถึง ของว่าง) ถวายไม่แน่ว่าพระองค์จะทรงโปรดขึ้นมาก็ได้นะเจ้าคะ” อาเหลียงเอ่ยบอกกับสวีเช่อเฟยผู้เป็นนายของตน

“เครื่องว่างถวายองค์ไท่จื่อเช่นนั้นหรือ”

“ยามนี้หมิงเช่อเฟยนั้นมีท่าทีนิ่งเฉย ด้านเฉินเช่อเฟยแม้จะเพิ่งเข้าตำหนักมาใหม่แต่ก็ไม่สามารถปรนนิบัติองค์ไท่จื่อได้เลย มิใช่ว่าเวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่นายหญิงของบ่าวจะลงมือแย่งชิงความโปรดปรานหรือเจ้าคะ”

“ที่เจ้าพูดมาก็ถูก ไปเถอะเหลียงเหลียงพวกเราเร่งไปที่โรงครัวกัน ข้าจะลงครัวทำเครื่องว่างถวายองค์ไท่จื่อด้วยตัวเอง”

ณ ห้องทรงงานในตำหนักหลักของวังบูรพา ไท่จื่อหนุ่มผู้ทรงอำนาจนั้นประทับอยู่ที่โต๊ะทรงงานที่ตั้งอยู่จุดกึ่งกลางห้อง ท่าทียามที่พระองค์ทรงงานอย่างจดจ่อราวกับภาพวาดชั้นสูงอันล้ำค่า ที่ไม่อาจหาสิ่งใดเทียบได้

ฝูกงกงผู้รับใช้คนสนิทเดินเข้ามาในห้องทรงงานพร้อมประคองถาดซึ่งมีของว่างสองอย่างที่ดูประณีตเข้ามาด้วย

“องค์ไท่จื่อ สวีเช่อเฟยนำของว่างมาถวายพระองค์ ยามนี้ก็ยังคงรอท่าอยู่ด้านนอกห้องทรงงานพ่ะย่ะค่ะ” ฝูกงกงทูลผู้เป็นนายเหนือหัว ก่อนจะวางถาดของว่างที่ตนถือมาลงที่โต๊ะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ด้านข้างโต๊ะทรงงานของผู้เป็นนางเหนือหัวของตน

“เจ้าออกไปบอกให้นางกลับไป ส่วนของว่างก็นำออกไปด้วย” เจ้าของพระสุรเสียงเคร่งขรึมตรัสขึ้นสายพระเนตรดุจเหยี่ยวยังคงจดจ่ออยู่กับงานราชการในมือไม่ละไปไหน

“องค์ไท่จื่อกระหม่อมรู้ดีว่าทรงกำลังยุ่งกับงานราชการแต่ว่า อย่างไรสวีเช่อเฟยก็มีความตั้งใจลงครัวทำเครื่องว่างมาถวายพระองค์ด้วยตนเอง หากให้กระหม่อมยกออกไปยามนี้จะเป็นการทำให้สวีเช่อเฟยเสียใจได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นไท่จื่อต้องกังวลเรื่องความรู้สึกของนางเสียเมื่อไหร่กัน เจ้าอย่าได้เอ่ยให้มาความไปทำตามคำสั่งของข้า” โม่หลงอวี้ตรัสเสียงเฉียบ พระพักตร์ดุจน้ำแข็งจับขั้วหัวใจยังคงไร้ซึ่งความรู้สึก

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฝูกงกงทำได้เพียงแค่โค้งคำนับนายเหนือหัวก่อนจะออกไปทำตามรับสั่งทันที

เพียงไม่นานฝูกงกงก็กลับเข้ามายังห้องทรงงานอีกครั้ง

“ทูลไท่จื่อ สวีเช่อเฟยกลับตำหนักไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ก่อนกลับตำหนักไป สวีเช่อเฟยให้กระหม่อมทูลพระองค์ว่าคืนนี้พระชายารอง สวีนั้นหมายจะแสดงการบรรเลงพิณให้พระองค์ได้ทอดพระเนตร หวังว่าพระองค์จะตอบรับและเสด็จเยือนตำหนักของสวีเช่อเฟยในคืนนี้” ขันทีคนสนิทเสี่ยงตายร่ายยาวออกมา

ตัวเขาผู้เป็นขันทีรับใช้ที่ติดตามไท่จื่อมานานย่อมรู้ดีว่าพระองค์ไม่เคยให้ความสำคัญกับสตรีใดในตำหนักบูรพา เพียงรับพวกนางเอาไว้เพียงเท่านั้นตามความประสงค์ของฝ่าบาท

ทว่าตัวเขาในฐานะผู้รับใช้ใกล้ชิดอย่างไรก็มีหน้าที่คอยกังวล คอยแก้ไขปัญหาแทนผู้เป็นนายไม่ว่าจะเป็นตามคำสั่งหรือไม่ หากเป็น เรื่องที่ควรทำเขาก็ควรกระทำ รวมไปถึงเรื่องนี้ด้วย

สวีเช่อเฟยต้องการความโปรดปรานจากไท่จื่อเขารู้ดี แม้จะรู้ ว่านายเหนือหัวของตนนั้นอาจจะไม่ได้สนใจสวีเช่อเฟย แต่อย่างไรสวี เช่อเฟยก็คือชายารองของพระองค์ ตำหนักบูรพาก็ไม่อาจจะขาดทายาทสายตรงจากองค์ไท่จื่อไปได้

จะช้าจะเร็วก็ตำหนักบูรพาก็ต้องมีท่านชายถือกำเนิดไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว แต่หากเร็วก็จะเป็นเรื่องดีต่อหวงไท่จื่อเป็นอย่างยิ่ง

“ข้าไม่ไป”

“แต่กระหม่อมว่าพระองค์ควรจะเสด็จนะพ่ะย่ะค่ะ”

“รู้หรือไม่ว่าวันนี้เจ้ายุ่งมากเรื่องไปมาก” โม่หลงอวี้ตรัสออกมาอย่างเย็นชา “หากเจ้าว่างจนเกินไปอยากจะกลับไปอยู่รับใช้ เสด็จพ่อในวังก็ย่อมได้”

“กระหม่อมมีเพียงเจตนาดีต่อพระองค์เท่านั้น ขอไท่จื่อทรงอภัยด้วย”

“เปิ่นไท่จื่อยังมีงานราชการอีกมากต้องจัดการ หากเจ้าไม่มีอะไรทำก็ไปดูที่ตำหนักทิศประจิมด้วยตนเองเถิดว่านายหญิงของตำหนักเป็นอย่างไรบ้าง สอบถามอาการจากหมอหลวงหวังอย่าได้ขาดตกบกพร่อง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากฝูกงกงออกมาจากห้องทรงงานแล้วก็ได้สั่งให้ขันทีคนสนิทไปแจ้งที่ตำหนักของสวีเช่อเฟยถึงเรื่องที่คืนนี้องค์ไท่จื่อจะไม่เสด็จไปที่ตำหนักของสวีเช่อเฟย เมื่อสั่งการงานต่าง ๆ อีกเล็กน้อยต่อข้ารับใช้ผู้อื่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฝูกงกงจึงได้ไปที่ตำหนักทิศประจิมด้วยตัวเองตามรับสั่งของหวงไท่จื่อ

ระหว่างทางไปยังตำหนักทิศประจิมก็ใช้เวลาพอสมควรที่ฝูกง กงจะนึกได้ใช้เวลานึกคิดย้อนในสิ่งที่เกิดขึ้น

เมื่อครู่ใหญ่เขาตั้งใจพูดให้สวีเช่อเฟย อย่างไรองค์ไท่จื่อก็ไม่ ทรงสนพระทัยเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเอ่ยถึงเฉินเช่อเฟยด้วยพระองค์ เอง

หากจะนึกย้อนไปดี ๆ แล้วดูเหมือนว่าที่พระองค์ปฏิบัติ กับเฉินเช่อเฟยนั้นจะแตกต่างจากเช่อเฟยคนอื่นและสตรีอื่นในตำหนักบูรพาอยู่อย่างเห็นได้ชัดทีเดียว

องค์ไท่จื่อนั้นไม่เคยเสวยร่วมโต๊ะกับสตรีใด แต่กับเฉินเช่อ เฟยนั้นทรงอยู่ร่วมเสวยด้วย ทรงไม่เคยให้โรงครัวใหญ่จัดสำรับให้ตำหนักอื่น แต่กลับประทานโจ๊กให้แก่ตำหนักเฉินเช่อเฟยในทุกเช้า

เขาอดที่จะรู้สึกดีใจออกมาไม่ได้ ดูเหมือนทายาทของตำหนักบูรพาจะพอมีหวังแล้ว เขาอาจจะฝากความหวังเอาไว้ที่เฉินเช่อเฟยผู้นี้ได้ เห็นทีว่าหลังจากนี้จะต้องตามสังเกตความสัมพันธ์ของผู้เป็นนายเหนือหัวกับเฉินเช่อเฟยผู้นี้ให้ดี เพื่อที่จะได้ส่งเสริมความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่

“หากเจ้าอยากนอนต่ออีกหน่อยก็นอนเถอะ เอาไว้เจ้าหายดีแล้วเปิ่นไท่จื่อค่อยแวะมาเล่นกับเจ้าใหม่”

นางนึกถึงประโยคสุดท้ายที่องค์ไท่จื่อกล่าวกับนางก่อนที่จะออกจากตำหนักไปเมื่อสามวันก่อน พระองค์ทรงตรัสเอาไว้ว่าเอาไว้นางหายดีแล้วจะมาเล่นกับนางใหม่ ที่ทรงตรัสเอาไว้เหมือนจะเป็น เช่นนี้จริง ๆ สามวันมานี้นางได้พักผ่อนอย่างสบายใจเมื่อไร้เงาองค์ ไท่จื่อจริง ๆ

เมื่อครู่ฝูกงกงมาดูอาการนาง ตามรับสั่งจากองค์ไท่จื่อ(ตามที่ฝู กงกงบอก) ซึ่งอาการแพ้ของนางหายดีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผื่นตามร่างกาย หรือ อาการอ่อนล้าตามร่างกายล้วนหายเป็นปลิดทิ้ง

สามวันมานี้ในทุกเช้าจะมีโจ๊กส่งมาจากโรงครัวใหญ่ของตำหนักหลักเสมอ นางทานจนรู้สึกคุ้นชินในรสชาติแล้ว อีกทั้งยังรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่เสียพ่อครัวมือดีไป

ถึงแม้จะเสียดายอยู่บางแต่ก็ยังดีกว่าที่ต้องมาคอยระวังว่าจะถูกวางยาพิษฆ่าเมื่อไหร่ อย่างน้อยนางก็สามารถทานของจากทั้งตำหนักบูรพาได้อย่าสบายใจ เพราะทุกโรงครัวไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ล้วนแล้วแต่มีคนของสกุลเฉินแฝงตัวเป็นหูเป็นตาให้นางทุกแห่ง