สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน

บทที่ 1หลี่เซวียนอี้ ไม่เคยต้องใช้เวลานานในการที่จะมองหาร่างสูงสง่าของเจาจ้าวหลง ไม่ว่าอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหรือน้อย เขาก็โดดเด่นที่สุดในสายตาของเซวียนอี้เสมอนางรู้ดี ว่าไม่ใช่แค่ความสูงที่เทียบเคียงกับพวกโพ้นทะเลที่เคยเห็นตามเมืองท่าของเขา แต่เนื่องจากจิตวิญญาณของคุณหนูหลี่จดจ่ออยู่ที่เขาต่างหาก...นั่นคือเหตุผลแท้จริงย้อนหลังไปก่อนสองเดือนที่แล้ว หลี่เซวียนอี้เคยได้ยินแต่ชื่อเจาจ้าวหลงโดยไม่เคยพบตัวจริงแม้สักครั้ง กระทั่งนางกลับมาอยู่เมืองหลวง หลังจากบิดายื่นคำขาดไม่ยอมให้ไปเที่ยวเล่นอยู่กับพี่ชายที่เดินทางค้าขายแล้วนางไม่คิดอยู่กับบ้านรอแม่สื่อเพียงให้ได้สามีมาครอบครอง เสียเวลาไปกับคนที่ใจไม่ได้อยากรัก ความสนใจของนางอยู่ที่การใช้ชีวิตให้สนุกสนานหรือพูดให้ถูกก็คือหลี่เซวียนอี้จะแต่งงานก็ต่อเมื่อมีความรักเป็นเหตุผลก็เท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ใดให้มีชีวิตรอด หนังสือความรักประโลมโลกที่โด่งดังในหมู่สตรีแคว้นต้าอิ้งล้วนมาจากฝีมือการเขียนของเซวียนอี้ทั้งสิ้น แม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ถ้าหากจะใช้เลี้ยงตนเองคนเดียวก็เพียงพอ แต่ถึงอย่างไรบิดาและพี่ชายก็คงไม่มีวันยอมให้ดวงใจของจว

บทที่ 3“เรื่องเกิดช่วงที่พี่สาวของข้าจะเข้าวังพอดี เคยพบกันตามงานเลี้ยงอยู่บ้าง นางงดงามมาก เจาจ้าวหลงทั้งรักทั้งหลงสตรีนางนี้หัวปักหัวปำเลยทีเดียว แต่เท่าที่จำได้ก็ดูจะชอบยั่วให้สามีกินน้ำส้มด้วยการมีสหายต่างเพศไม่ซ้ำหน้าคอยพาไปโน่นมานี่”“แล้วแม่นางน้อยบุตรสาวของคหบดีหลี่กงจาน ก็หน้าตาเหมือนซูเหมยหนี่อย่างกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา” เสียงซึ่งฟังว่าจะเป็นเสียงที่สามขัดขึ้น ก่อนเรื่องจะแตกออกไป “แค่คล้ายน่ะ พี่สาวฉันเคยคบค้ากับคุณหนูซู ลูกสาวหลี่กงจานดูงดงามแบบอ่อนหวานมากกว่า ไม่พอยังอ่อนกว่ามาก จำได้ว่าเมื่อซูเหมยหนี่เสียชีวิตอายุเลยยี่สิบมาไกล อายุน้อยกว่าเจาจ้าวหลงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น”“เช่นนี้มันก็คิดกันไปได้ ว่าที่เจาจ้าวหลงเลือกแต่งงานกับแม่นางผู้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชาย ทั้งที่ไม่เคยปรากฏว่ารสนิยมชอบเด็กสาวๆ เพียงเพราะคุณหนูลูกพ่อค้านั่นหน้าตาเหมือนคนรักที่ตาย”“ก็ไม่มีอันใดต้องสงสัยอีก แม่นางนั่นหมดจดก็จริงอยู่ แต่ที่เจาจ้าวหลงมีข่าวหลุดรอดออกมาด้วยก็ล้วนแต่งดงามกันทั้งสิ้น”“จริงอย่างเจ้าว่า เจาจ้าวหลงเห็นจะไม่มาหลงรักสตรีอายุน้อยกว่าเป็นรอบสองรอบอย่างนี้ ที่ชอบพอคงเ

บทที่ 5 “อุ๊ย!” เยว่หมิงอันอุทานมาอีก “มาถามอะไรกันตรงนี้เจ้าคะ ดูเอาเถิด ฮูหยินคนใหม่อย่างหลี่เซวียนอี้ตีสีหน้าไม่ถูกเสียแล้ว” คำทักท้วงของเยว่หมิงอันกึ่งสัพยอกขันๆ  ทำให้เจาจ้าวหลงได้คิดรีบเอ่ยขอตัวรวดเร็ว ก่อนโอบไหล่บางของฮูหยินพาเดินออกประตูโดยไว แขนแข็งแรงที่โอบรอบหลัง ซึ่งเคยให้ความอบอุ่น หากบัดนี้กลับทำหลี่เซวียนอี้รู้สึกหนาวยะเยือก  เจาจ้าวหลงไม่พูดสิ่งใดเลย ตลอดทางที่เดินไปจุดจอดรอของรถม้าด้วยกัน กระทั่งถึงยามที่เข้าไปนั่งด้านในจึงได้หันมามองหลี่เซวียนอี้ครู่หนึ่ง ร่างสูงปล่อยให้รถม้าเคลื่อนตัวห่างจวน

บทที่ 7 เจาจ้าวหลงก็รู้สึกว่าฮูหยินของเขามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป เขาพยายามเอาใจนาง นางก็เจ้าคะเจ้าค่ะตามน้ำไปอย่างเสียไม่ได้ ถึงเวลานอน ความหวานชื่นเร่าร้อนในบทพิศวาสที่เคยปรนเปรอแก่กันและกัน มีเขาเป็นอาจารย์ และนางเป็นศิษย์เอกที่ออกจะหัวไว จนบางครั้งเขาแทบสำลักความสุขนั้น ก็ดูเบื่อหน่ายเหมือนทำตามหน้าที่ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ ทั้งที่บนรถม้ายังตราตรึงในใจของเขาชัดเจน หลี่เซวียนอี้ยังตอบสนองเขาก็จริง แต่นั่นหลังจากเขาปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาของนางโลดแรง จนนางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้วจึงจะพอกลับมาปกติตามเดิม สำหรับช่วงเริ่มต้น ไม่เคยอีกเลยที่นางจะสนองเขาอย่างน่ารักน่าชังเหมือนที่ผ่านมา เจาจ้าวหลงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากมีเวลาคิดทบทวนอย

บทที่ 9 ไม่แปลกเลยที่ผู้หญิงเราจะปรารถนาหรือต้องการผู้ชายที่เรารัก และยังเป็นสามีถูกต้องทุกอย่าง  ไม่น่าอาย หากจะอยากให้เขาหลับนอนด้วย อยากให้เขาร่วมหอแบ่งปันประสบการณ์ที่เขามีมากกว่าแก่นางเมื่ออยู่ด้วยกันในที่ส่วนตัว   ยิ่งสามีอย่างเจาจ้าวหลง บุรุษที่มากเสน่ห์ ออกจะดูแข็งแรงทั้งรูปร่างหน้าตาในความรู้สึกของนาง ทั้งยังมีสตรีอีกมากที่คงจะเห็นด้วย ก็ยิ่งไม่แปลก ที่เพียงแค่มองเขา ขณะอยู่กันในห้องหับมิดชิด และตัวเขาก็อยู่ในเครื่องแต่งกายที่ออกจะหมิ่นเหม่ คือมีเสื้อคลุมตัวนอก สวมไว้หลวมๆ อยู่ตัวเดียว ที่เขามักจะถอดออกก่อนลงเตียง เพราะชอบนอนตัวเปล่า แล้วจะไม่ให้นางรู้สึกรู้สาอะไรเลย จะเป็นไปได้อย่างไร หลังจากรับรู้สถานะของตนเอง หลี่เซวียนอี้พยายามจะไม่มอง หรือถ้าเผลอมองก็จะรีบเมินทันที ด้วยเ