สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน

สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน

last update최신 업데이트 : 2025-12-25
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
23챕터
2.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หลี่เซวียนอี้นึกว่าได้ดื่มเหล้ามงคลเพราะเจาจ้าวหลงรักนางสุดหัวใจ จึงได้หาทุกทางบันดาลงานแต่งงานนี้ให้เกิดขึ้น แต่แท้ที่จริงมันมีความจริงที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ ความสุขของคุณหนูหลี่มลายหายไปสิ้น นางเป็นเพียงผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคนรักของเขาที่ตายไปแล้วเท่านั้น นั่นจึงทำให้เซวียนอี้เจ็บปวด จนต้องขอแยกทาง

더 보기

1화

บทนำ

除夜の鐘が鳴り響く中、原田雅美(はらだ まさみ)に今年の最初のプレゼントが届いた。

夫が他の女と親密にしている写真だった。

10分前まで娘を抱いてパフォーマンスを見ていた夫が、今は別の女と寝ている。

ほぼ同時に、原田グループの御曹司が新人女優と密会しているというゴシップが、SNSのトレンドを埋め尽くした。

屋敷では、パーティーの参加者たちが一斉に雅美に視線を注ぎ、彼女の反応を待っていた。

「奥様……」秘書の中村拓也(なかむら たくや)が早足で近寄ってきたが、どこか緊張している様子だ。

「いつものやり方で、トレンドをさらに盛り上げ、火をつけてしまいましょうか?」

雅美の声は淡々としていた。「ううん。広報部に連絡して、噂をもみ消して」

拓也は呆然と立ち尽くした。

周りのひそひそ話が一瞬止まったかと思うと、さらに大きなざわめきとなって爆発した。

「……今の聞いた?揉み消す?聞き間違いじゃないわよね?」

「昔なら、渉さんの顔を潰すために何でもやっただろうに」

「本当よ。前に渉さんがモデルと車でいるのを撮られた時は、車をハンマーで壊してたわ」

「前回だってそう。パーティーの最中にあの豪華なクルーザーを焼き払ったのよ」

「毎度あの騒ぎぶりだものね。狂ったふりじゃ渉さんの心は留められないと気づいたのかしら?戦術を変えて、物分かりのいい妻を演じ始めたのね?」

そんな陰口は、容赦なく雅美の耳にも届いた。

雅美は聞き流し、何食わぬ顔でパーティーの進行を続けた。

誰もが彼女は、ただ騒ぐよりも手段を変えただけなのだろうと思っていた。

けれど2年間も続いて、雅美ももう疲れてしまったのだ。

パーティーのあと、遊び疲れて寝入った娘を寝室に運ぶと、雅美は書斎に向かった。

扉を叩くと、原田楓(はらだ かえで)がソファで眉間を押さえながら座っていた。

「お義母さん」雅美がそっと呼びかける。

楓は顔を上げ、隠しきれない申し訳なさを表情に滲ませた。

「雅美、本当に辛い思いをさせたわね……今すぐあのバカ息子に電話するわ!」

通話ボタンを押すとスピーカー越しに鋭い声が響いた。

「渉!年越しに家にいないでどこにいるの?すぐに戻ってきなさい!」

電話の向こうからは賑やかな音楽と、女の嬌笑が聞こえてくる。原田渉(はらだ わたる)の声はひどく投げやりだった。

「母さん、今は忙しいんだ。明日になったら謝りに行くから。

今日は友達の誕生日なんだよ。一緒にケーキを切る約束をしててさ。あ、雅美によろしく言っておいて。今日の対応は良かった、物分かりが良くなったなって。少しは『社長夫人』らしくなってきたよ。またな」

楓は胸を大きく波打たせて怒り、スマホをソファに叩きつけた。

「本当に救いようのない子ったら!」

雅美はふわりと笑った。瞳には穏やかな光が宿っていた。「お義母さん、今日はもう彼への非難を聞きに来たのではありません」

楓がきょとんとする。

雅美は穏やかに告げた。

「5年前に私の母の肝臓が限界を迎えた時、命を繋いでくださったのはお義母さんの善意でした。その恩は決して忘れません。

ですから、渉を繋ぎ止めて落ち着かせてほしいと頼まれた時、私は承諾しました。

精一杯努めましたよ。でも、翠が生まれて1年も経たずに元通りになってしまいました。ここ2年間、私も見っともないほど泣き叫んだし、出来る限りのことは全てやりました。でも、私には彼を留められませんでした」

楓は深い溜息をつき、冷たくなった雅美の指先をそっと握った。

「可哀想なことをしたね。恩で縛り付けてしまったのは、私の方よ。いいわ、望むことは何でも言ってごらん」

雅美は手元から一通の書類を取り出し、楓の前へ差し出した。

「離婚させてください。それから、翠の親権を譲ってください」

楓は複雑な表情でしばらく沈黙していたが、静かに頷いた。

「いいよ。手配してやる。その代わり、あと2週間だけ私のそばにいてちょうだい」

雅美は微笑んで小さく頷き、その場を後にした。

ドアノブに手をかけた時、背後から独り言のように楓の声が聞こえた。

「渉は最初、あなたに一目惚れしたから、あんなに執拗に追いかけ回していたのに……」

雅美の足がわずかに止まった。

確かに、かつての渉は雅美に真心があったのだ。

東都きっての遊び人が、雅美のために女遊びをキッパリとやめ、ひたむきであろうと学んでいた時期があった。

プロポーズの時、渉は公証書類を渡し、「俺のすべてはお前のものだ。そして、俺自身もお前のものだ」と言ってくれた。

娘の原田翠(はらだ みどり)が生まれた夜、雅美が難産で命が危うかった時、彼は初めて神仏にすがり、「自分の寿命の半分と引き換えにしてもいい」と願った。

かつて渉が注いでくれた愛情の全ては嘘ではないと思いたかった。世間の誰もが、「遊び人の改心」というお伽話を信じたのだ。

けれど真心ほど、移ろいやすいものはない。

1階へ降りると、スマホの画面が明るく光った。

渉からの多額の振り込み通知と共に、メッセージが表示されていた。

【みんなお前が丸くなったって言ってるぞ?いい女ぶりを見せるなんて、ガラじゃないな】

【今から『クラブ・星影』へ来るんだ。先月お前が潰そうとした例の会員制クラブだけど、再開したばかりだ】

【コンドームを持参しろ】

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
23 챕터
บทนำ
บทนำแสงแดดยามสายสะท้อนลงบนผืนน้ำทะเลเป็นระยิบระยับ เสียงนกทะเลร้องแข่งกับเสียงพ่อค้าแม่ขายที่ขานเรียกลูกค้า เมืองท่าฉางไห่ขึ้นชื่อว่าเป็นจุดค้าขายระหว่างเหนือใต้ ทั้งเครื่องเทศ ผ้าแพรพรรณ และหยกจากดินแดนห่างไกลล้วนมารวมอยู่ที่นี่รถม้าสีครามหยุดลงตรงหน้าตลาด เสียงล้อไม้ที่บดกับพื้นหินหยาบทำให้เหล่าพ่อค้าหันมามองอย่างสนใจ ภายในรถม้านั้นมีหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมหิมะสีอ่อน หน้าตาแม้ยังเยาว์วัย แต่ดวงตากลับเปล่งประกายมั่นใจไม่ต่างจากสตรีที่ผ่านโลกมาหลายปี“เซวียนอี้ อย่าไปไหนไกลเกินสายตาพี่ เข้าใจหรือไม่” เสียงของหลี่เซวียนหลงดังขึ้นอย่างเคร่งครัด เขาก้าวลงจากรถก่อน คิ้วเข้มขมวดแน่นเพราะรู้ดีว่าน้องสาวตนหาได้เชื่อฟังง่ายๆ“เจ้าก็พูดอย่างนี้ทุกครั้ง แต่ทุกครั้งข้าก็ยังกลับมาพร้อมของเต็มมือมิใช่หรือเจ้าคะ” หลี่เซวียนอี้ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นทั้งซื่อและท้าทายในคราวเดียวกัน นางคว้ามือ เหยาเหยาหญิงรับใช้คนสนิทที่ตามมาด้วย แล้วกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว “ไปเถอะเหยาเหยา! ข้าว่าแผงขายหยกข้างท่าน้ำคงมีของงดงามแปลกตามากมายแน่”“คุณหนูเจ้าคะ อย่างน้อยก็บอกคุณชายก่อน”“อย่าชักช้า!
더 보기
บทที่ 1
บทที่ 1หลี่เซวียนอี้ ไม่เคยต้องใช้เวลานานในการที่จะมองหาร่างสูงสง่าของเจาจ้าวหลง ไม่ว่าอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหรือน้อย เขาก็โดดเด่นที่สุดในสายตาของเซวียนอี้เสมอนางรู้ดี ว่าไม่ใช่แค่ความสูงที่เทียบเคียงกับพวกโพ้นทะเลที่เคยเห็นตามเมืองท่าของเขา แต่เนื่องจากจิตวิญญาณของคุณหนูหลี่จดจ่ออยู่ที่เขาต่างหาก...นั่นคือเหตุผลแท้จริงย้อนหลังไปก่อนสองเดือนที่แล้ว หลี่เซวียนอี้เคยได้ยินแต่ชื่อเจาจ้าวหลงโดยไม่เคยพบตัวจริงแม้สักครั้ง กระทั่งนางกลับมาอยู่เมืองหลวง หลังจากบิดายื่นคำขาดไม่ยอมให้ไปเที่ยวเล่นอยู่กับพี่ชายที่เดินทางค้าขายแล้วนางไม่คิดอยู่กับบ้านรอแม่สื่อเพียงให้ได้สามีมาครอบครอง เสียเวลาไปกับคนที่ใจไม่ได้อยากรัก ความสนใจของนางอยู่ที่การใช้ชีวิตให้สนุกสนานหรือพูดให้ถูกก็คือหลี่เซวียนอี้จะแต่งงานก็ต่อเมื่อมีความรักเป็นเหตุผลก็เท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ใดให้มีชีวิตรอด หนังสือความรักประโลมโลกที่โด่งดังในหมู่สตรีแคว้นต้าอิ้งล้วนมาจากฝีมือการเขียนของเซวียนอี้ทั้งสิ้น แม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ถ้าหากจะใช้เลี้ยงตนเองคนเดียวก็เพียงพอ แต่ถึงอย่างไรบิดาและพี่ชายก็คงไม่มีวันยอมให้ดวงใจของจว
더 보기
บทที่ 2
บทที่ 2“ผู้ใดเจ้าคะ” เซวียนอี้เอียงคอถามด้วยความสงสัย“คนที่อยู่ต่อหน้าเซวียนอี้ในคืนนี้น่ะ”“คนผู้นี้ไม่แก่หรอกเจ้าค่ะ” “รองเสนาบดีเจาสามสิบแปดแล้วนะ เรียกได้ว่าเฉียดสี่สิบ น่าจะอยู่ในพวกแก่แล้วสำหรับเซวียนอี้ คนเลยพากันสงสัย”“ท่านพี่จะบอกว่าเซวียนอี้เด็กไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่กังวลว่าอาจจะเป็นคนน่าเบื่อสำหรับแม่นางน้อยอย่างอี้เออร์”“ไม่เบื่อเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่แก่สักหน่อย สตรีบ้านใดก็แต่งให้บุรุษที่มีอายุมากกว่าทั้งสิ้น”“ยี่สิบ” เขาบอกพลางดึงตัวฮูหยินมากอดเอาไว้ “เจ้าคะ” เซวียนอี้ถามออกไปอย่างไม่เข้าใจนัก“บุรุษผู้นี้อายุยี่สิบแล้ว เมื่อเซวียนอี้ลืมตาดูโลก เป็นบิดาอี้เออร์ได้ด้วยซ้ำ”“เปรียบเทียบอย่างนี้ก็ฟังดูมีอายุจริงๆ เจ้าค่ะ”เจาจ้าวหลงหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มนุ่มหู เช่นเดียวกับเสียงพูด ซึ่งนางชอบฟังเป็นที่สุด“ยอมรับเองอย่างนี้สงสัยจะต้องถูกลงโทษที่หาว่าสามีมีอายุ” เขาพูด “หรือต้องให้รีบมีลูกตอนนี้เลยดี”“ตรงนี้ได้ที่ไหนกันเจ้าคะ เลิกพูดเรื่องเซวียนอี้อายุน้อยพอจะเป็นลูกท่านพี่ได้แล้ว แล้วเซวียนอี้ก็ไม่อยากเป็นบุตรสาวหรอกเจ้าค่ะ เป็นอย่างน
더 보기
บทที่ 3
บทที่ 3“เรื่องเกิดช่วงที่พี่สาวของข้าจะเข้าวังพอดี เคยพบกันตามงานเลี้ยงอยู่บ้าง นางงดงามมาก เจาจ้าวหลงทั้งรักทั้งหลงสตรีนางนี้หัวปักหัวปำเลยทีเดียว แต่เท่าที่จำได้ก็ดูจะชอบยั่วให้สามีกินน้ำส้มด้วยการมีสหายต่างเพศไม่ซ้ำหน้าคอยพาไปโน่นมานี่”“แล้วแม่นางน้อยบุตรสาวของคหบดีหลี่กงจาน ก็หน้าตาเหมือนซูเหมยหนี่อย่างกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา” เสียงซึ่งฟังว่าจะเป็นเสียงที่สามขัดขึ้น ก่อนเรื่องจะแตกออกไป “แค่คล้ายน่ะ พี่สาวฉันเคยคบค้ากับคุณหนูซู ลูกสาวหลี่กงจานดูงดงามแบบอ่อนหวานมากกว่า ไม่พอยังอ่อนกว่ามาก จำได้ว่าเมื่อซูเหมยหนี่เสียชีวิตอายุเลยยี่สิบมาไกล อายุน้อยกว่าเจาจ้าวหลงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น”“เช่นนี้มันก็คิดกันไปได้ ว่าที่เจาจ้าวหลงเลือกแต่งงานกับแม่นางผู้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชาย ทั้งที่ไม่เคยปรากฏว่ารสนิยมชอบเด็กสาวๆ เพียงเพราะคุณหนูลูกพ่อค้านั่นหน้าตาเหมือนคนรักที่ตาย”“ก็ไม่มีอันใดต้องสงสัยอีก แม่นางนั่นหมดจดก็จริงอยู่ แต่ที่เจาจ้าวหลงมีข่าวหลุดรอดออกมาด้วยก็ล้วนแต่งดงามกันทั้งสิ้น”“จริงอย่างเจ้าว่า เจาจ้าวหลงเห็นจะไม่มาหลงรักสตรีอายุน้อยกว่าเป็นรอบสองรอบอย่างนี้ ที่ชอบพอคงเ
더 보기
บทที่ 4
บทที่ 4 สายคล้องไหล่ที่ไม่ได้ผูกเป็นปมเงื่อนไว้ถูกปัดให้เลื่อนหลุดออกจากไหล่มน เพียงเขาปล่อยมือ ชุดนอนบางเนียนก็รูดพลิ้วลงไปกองที่ข้อเท้า เสียงหายใจแรงจนเกือบฟังเป็นหอบของเจ้าบ่าวเรียกให้นางเหลือบตาขึ้น พอเห็นว่าเขากำลังกวาดตามองร่างเปลือยของนางด้วยแววตากระหาย เซวียนอี้ก็รู้สึกว่าเนื้อตัวเหมือนจะละลาย คล้ายขี้ผึ้งที่ถูกไฟลนจนหลอมเหลว “เซวียนอี้ เจ้างดงามเหลือเกิน!” เสียงห้าวลึกฟังแหบพร่าสั่นสะท้าน “เห็นเจ้าตัวเล็กเพียงเท่านั้น ที่ไหนได้ อย่างนี้เองที่เรียกว่าซ่อนรูป เปิดหูเปิดตาข้าแล้ว” วาจาเขาว่าร้าย แต่สัมผัสของเขาร้ายยิ่งกว่า เพราะทำเอานางสั่นเยือก เมื่อมือที่แตะไหล่เลื่อนลงมากดไล่ลงบนต้นขาเปล่าเปลือย จากนั้นจึงค่
더 보기
บทที่ 5
บทที่ 5 “อุ๊ย!” เยว่หมิงอันอุทานมาอีก “มาถามอะไรกันตรงนี้เจ้าคะ ดูเอาเถิด ฮูหยินคนใหม่อย่างหลี่เซวียนอี้ตีสีหน้าไม่ถูกเสียแล้ว” คำทักท้วงของเยว่หมิงอันกึ่งสัพยอกขันๆ  ทำให้เจาจ้าวหลงได้คิดรีบเอ่ยขอตัวรวดเร็ว ก่อนโอบไหล่บางของฮูหยินพาเดินออกประตูโดยไว แขนแข็งแรงที่โอบรอบหลัง ซึ่งเคยให้ความอบอุ่น หากบัดนี้กลับทำหลี่เซวียนอี้รู้สึกหนาวยะเยือก  เจาจ้าวหลงไม่พูดสิ่งใดเลย ตลอดทางที่เดินไปจุดจอดรอของรถม้าด้วยกัน กระทั่งถึงยามที่เข้าไปนั่งด้านในจึงได้หันมามองหลี่เซวียนอี้ครู่หนึ่ง ร่างสูงปล่อยให้รถม้าเคลื่อนตัวห่างจวน
더 보기
บทที่ 6
บทที่ 6 ทว่าเจาจ้าวหลงมิได้รับรู้เลย เขาเพียงคิดว่าเพราะการเปลี่ยนแปลงสถานที่ทำให้ผู้เป็นฮูหยินมีแรงกระตุ้นมากกว่าปกติจึงได้เริ่มกระทำรุนแรงขึ้นเหมือนอย่างที่เขาจะทำเพื่อเร้าอารมณ์เซวียนอี้อยู่เสมอบ้าง มือใหญ่ปลดอาภรณ์ของฮูหยินตนออกจนหมด เขานวดฟอนเฟ้นจนพอใจ แล้วก็ถอนจูบออกเพื่อมาครอบครองไตแข็งสีแดงก่ำที่ดึงดูดสายตาเขาโดยไม่มีผืนผ้ามาขวางกั้น นางงดงามไปทั้งตัว ผิวขาวราวหิมะที่แดงช้ำง่ายจนเป็นกังวล แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นเซวียนอี้ก็ไม่เคยเอ่ยห้าม มีแต่จะร้องขอให้ทำกับนางมากขึ้น รุนแรงขึ้น เสียงหวานที่เปล่งออกมาแต่ละครั้งมอมเมาเขาจนไม่อาจยั้งมือ ต้องทำตามที่คนใต้ร่างขอ จนมานึกสงสารในภายหลังอยู่ทุกคราไป นั่นเป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอดใจไม่โรมรันมอบรักให้แก่ฮูหยินผู้นี้ทุกคืนวัน เมื่อทำกับนางจนอ่อนแรงแทบจะสลบคาแท่งหยกของเขาคืนเว้นคืน ในคืนที่ว่างเว้น เจาจ้าวหล
더 보기
บทที่ 7
บทที่ 7 เจาจ้าวหลงก็รู้สึกว่าฮูหยินของเขามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป เขาพยายามเอาใจนาง นางก็เจ้าคะเจ้าค่ะตามน้ำไปอย่างเสียไม่ได้ ถึงเวลานอน ความหวานชื่นเร่าร้อนในบทพิศวาสที่เคยปรนเปรอแก่กันและกัน มีเขาเป็นอาจารย์ และนางเป็นศิษย์เอกที่ออกจะหัวไว จนบางครั้งเขาแทบสำลักความสุขนั้น ก็ดูเบื่อหน่ายเหมือนทำตามหน้าที่ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ ทั้งที่บนรถม้ายังตราตรึงในใจของเขาชัดเจน หลี่เซวียนอี้ยังตอบสนองเขาก็จริง แต่นั่นหลังจากเขาปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาของนางโลดแรง จนนางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้วจึงจะพอกลับมาปกติตามเดิม สำหรับช่วงเริ่มต้น ไม่เคยอีกเลยที่นางจะสนองเขาอย่างน่ารักน่าชังเหมือนที่ผ่านมา เจาจ้าวหลงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากมีเวลาคิดทบทวนอย
더 보기
บทที่ 8
บทที่ 8 “ก็ให้ตามธรรมเนียม มากกว่านี้นางต้องสรรหาเอาเอง ฮูหยินผู้นี้ข้าไม่พิศวาส!” เสียงตวาดดังลั่นจวน หลังพ่อบ้านมาแจ้งว่าฮูหยินซูต้องการตัดอาภรณ์ใหม่ เพราะใส่สิ่งที่มีออกไปท่องเที่ยวครบครันแล้ว หากเหมยหนี่จะรอให้เขาทนไม่ไหวกับพฤติกรรมที่ออกไปเริงร่ากับชายชู้นอกจวน จนต้องกลั้นใจจ่ายเงินไล่นางไป ก็คงบอกได้แค่ว่าไม่มีทาง และการแข่งขันครั้งนี้เจาจ้าวหลงเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ เพราะสุดท้ายซูเหมยหนี่ก็อดทนไม่ไหว จนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันต้องตกตายด้วยเงื้อมมือของโจรภูเขา ซูเหมยหนี่ออกไปต่างเมืองพร้อมชู้ชายคนใหม่ที่เขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่คนที่พาไปกกที่บ้านกระทั่งเขาจับได้ แต่เขาเป็นถึงรองแม่ทัพที่มีอนาคตไกลคนหนึ่ง คิดว่าคงพากันไปให้ไกลซื้อตัวตนใหม่ และอยู่กันเป็นครอบครัวหลังสิ้นสุดสงคราม 
더 보기
บทที่ 9
บทที่ 9 ไม่แปลกเลยที่ผู้หญิงเราจะปรารถนาหรือต้องการผู้ชายที่เรารัก และยังเป็นสามีถูกต้องทุกอย่าง  ไม่น่าอาย หากจะอยากให้เขาหลับนอนด้วย อยากให้เขาร่วมหอแบ่งปันประสบการณ์ที่เขามีมากกว่าแก่นางเมื่ออยู่ด้วยกันในที่ส่วนตัว   ยิ่งสามีอย่างเจาจ้าวหลง บุรุษที่มากเสน่ห์ ออกจะดูแข็งแรงทั้งรูปร่างหน้าตาในความรู้สึกของนาง ทั้งยังมีสตรีอีกมากที่คงจะเห็นด้วย ก็ยิ่งไม่แปลก ที่เพียงแค่มองเขา ขณะอยู่กันในห้องหับมิดชิด และตัวเขาก็อยู่ในเครื่องแต่งกายที่ออกจะหมิ่นเหม่ คือมีเสื้อคลุมตัวนอก สวมไว้หลวมๆ อยู่ตัวเดียว ที่เขามักจะถอดออกก่อนลงเตียง เพราะชอบนอนตัวเปล่า แล้วจะไม่ให้นางรู้สึกรู้สาอะไรเลย จะเป็นไปได้อย่างไร หลังจากรับรู้สถานะของตนเอง หลี่เซวียนอี้พยายามจะไม่มอง หรือถ้าเผลอมองก็จะรีบเมินทันที ด้วยเ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status