สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน

สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน

last updateLast Updated : 2025-12-25
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
23Chapters
2.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลี่เซวียนอี้นึกว่าได้ดื่มเหล้ามงคลเพราะเจาจ้าวหลงรักนางสุดหัวใจ จึงได้หาทุกทางบันดาลงานแต่งงานนี้ให้เกิดขึ้น แต่แท้ที่จริงมันมีความจริงที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ ความสุขของคุณหนูหลี่มลายหายไปสิ้น นางเป็นเพียงผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคนรักของเขาที่ตายไปแล้วเท่านั้น นั่นจึงทำให้เซวียนอี้เจ็บปวด จนต้องขอแยกทาง

View More

Chapter 1

บทนำ

Anthony Narrando

Eu, Anthony Carter, 35 anos, CEO de uma das maiores empresas de tecnologia do país, sou conhecido por ser implacável. Não por prazer, mas porque aprendi, desde cedo, que a vida não tem piedade. Meu pai, Richard Carter, não teve a menor cerimônia em me ensinar isso. E eu aprendi bem a lição. O mundo é uma selva, e quem vacila morre. Simples assim.

Minha empresa, minha reputação, meu controle — isso não está à venda. E a traição? Não, eu não tolero traição. Não aquelas dramáticas, que os tolos se apaixonam, mas as reais, as de quem se volta contra você. Lealdade é tudo. Ou você é meu, ou você não é.

Foi isso que me fez quase explodir quando Carla entrou na minha sala com aquele semblante fechado. Sabia que algo estava errado antes mesmo dela abrir a boca. Ela entrou com aquela pasta nas mãos, o semblante sério demais, e o ar estava pesado.

— Desculpe, Anthony, mas... preciso conversar com você.

Eu a olhei com desconfiança. Carla sempre foi a mais eficiente, a mais leal, mas algo estava em sua voz, algo que fez meu instinto de alerta disparar.

— O que houve? — Eu a desafiei, a tensão já começando a apertar o ar entre nós.

Ela hesitou um segundo, e eu senti a mudança. Era raro ela vacilar, e isso me fez prender a respiração.

— Eu... não posso mais trabalhar aqui. — Ela disse, calmamente, e eu ri, sem humor.

— Como assim, "não pode"?

Ela colocou a pasta sobre minha mesa, e quando abri, o ódio brotou instantaneamente: uma carta de demissão. Não. Isso não podia estar acontecendo.

— Eu vou deixar a empresa. Eu... vou casar. — Carla disse, com uma tranquilidade que me cortou.

A risada que saiu da minha garganta foi amarga, venenosa.

— Casar? E você vem aqui me dizer que vai jogar tudo isso fora, por um casamento? O que ele tem de especial? — Eu a desafiava, o sangue fervendo em minhas veias.

Ela me encarou, sem uma gota de hesitação.

— Ele me dá paz, Anthony. E eu preciso disso.

A palavra "paz" me fez sentir um calafrio. Paz? O que era isso? Uma desculpa de fracote para a mediocridade.

— Paz? O que você acha que construiu comigo, Carla? Uma vida cheia de paz? Não existe paz nesse mundo, você sabe disso.

Ela olhou para mim com frieza. A expressão dela não mudou. Não havia mais espaço para o Anthony que ela conhecia, e isso me fazia ferver de raiva.

— Eu preciso disso, Anthony. — Ela falou, e só por um instante, eu percebi o peso da decisão dela. Eu não a tinha mais, e nem sabia como reagir a isso.

Antes que eu pudesse responder, a porta se abriu com um estalo, e lá estava Bárbara, como sempre, entrando sem cerimônia, com aquele sorriso provocador.

Ela não disse uma palavra. Apenas atravessou a sala, com aquele passo elegante e cheio de confiança, e foi direto para mim, sem nem um pingo de respeito por Carla. Quando se aproximou, me abraçou, como se não houvesse ninguém além de mim.

Sem me dar chance de reagir, ela selou o abraço com um beijo quente e inesperado na minha boca. O estalo da raiva subiu na minha garganta. Eu queria empurrá-la, mas me vi paralisado por um segundo, minha mente começando a girar em torno daquela cena.

Bárbara se afastou lentamente, me lançando um olhar cúmplice, e eu pude sentir a frieza nos olhos dela. Aquela mulher sempre soube como mexer comigo, como me tirar do sério.

Mas Carla não era de ficar quieta. Ela levantou a voz, cortante e cheia de indignação.

— Você está realmente fazendo isso, Bárbara? Entra na sala sem nem se importar com nada e ainda beijou ele na minha frente? — Ela estava tremendo de raiva, a voz dela se elevando.

Bárbara não hesitou, deu um passo em direção a Carla, com o mesmo tom desafiador.

— Você vai ter que aprender a lidar com a realidade, querida. Isso é o que Anthony quer. Você está apenas jogando fora uma vida cheia de possibilidades, enquanto ele... — Ela deu um sorriso sarcástico e olhou para mim.

O ar ficou tenso. Eu podia sentir o ódio e a frustração em Carla, e eu... não sabia mais o que sentir. Meu corpo estava gelado, mas minha mente estava um caos.

— Me respeite, Bárbara, ou você vai se arrepender — Carla gritou, o rosto vermelho de raiva. Eu podia ver a tensão crescendo.

A briga estava prestes a explodir, e eu sabia que aquilo não acabaria bem. Bárbara, no entanto, não se intimidou. Ela se aproximou de Carla com uma atitude arrogante.

— Você acha que vai me intimidar? Sério? — Bárbara provocou, rindo de forma desdenhosa.

Antes que as coisas pudessem escalar ainda mais, eu precisar falar com firmeza, minha raiva já tinha se transformando em frieza.

— Chega. — Olhei para Carla e vi que ela estava prestes a responder. — Você já tomou sua decisão. Vá. Não espere que eu mude de ideia.

Bárbara ainda estava, de braços cruzados, observando com prazer o desespero de Carla. Quando ela se virou para ir embora, Bárbara deu uma última olhada para mim.

— Isso é o que você quer, Anthony? Uma vida vazia de lealdade e paz? — Ela perguntou, com um tom de ironia, antes de sair, deixando-me com a sensação de que havia perdido mais do que imaginava.

Eu fiquei, sozinho, com a raiva se dissolvendo em um vazio profundo. Eu havia perdido. Perdi Carla, e ainda pior, perdi o controle de tudo. Ela acha que vai se casar, mas não vai mesmo, só se eu estiver morto........

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
23 Chapters
บทนำ
บทนำแสงแดดยามสายสะท้อนลงบนผืนน้ำทะเลเป็นระยิบระยับ เสียงนกทะเลร้องแข่งกับเสียงพ่อค้าแม่ขายที่ขานเรียกลูกค้า เมืองท่าฉางไห่ขึ้นชื่อว่าเป็นจุดค้าขายระหว่างเหนือใต้ ทั้งเครื่องเทศ ผ้าแพรพรรณ และหยกจากดินแดนห่างไกลล้วนมารวมอยู่ที่นี่รถม้าสีครามหยุดลงตรงหน้าตลาด เสียงล้อไม้ที่บดกับพื้นหินหยาบทำให้เหล่าพ่อค้าหันมามองอย่างสนใจ ภายในรถม้านั้นมีหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมหิมะสีอ่อน หน้าตาแม้ยังเยาว์วัย แต่ดวงตากลับเปล่งประกายมั่นใจไม่ต่างจากสตรีที่ผ่านโลกมาหลายปี“เซวียนอี้ อย่าไปไหนไกลเกินสายตาพี่ เข้าใจหรือไม่” เสียงของหลี่เซวียนหลงดังขึ้นอย่างเคร่งครัด เขาก้าวลงจากรถก่อน คิ้วเข้มขมวดแน่นเพราะรู้ดีว่าน้องสาวตนหาได้เชื่อฟังง่ายๆ“เจ้าก็พูดอย่างนี้ทุกครั้ง แต่ทุกครั้งข้าก็ยังกลับมาพร้อมของเต็มมือมิใช่หรือเจ้าคะ” หลี่เซวียนอี้ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นทั้งซื่อและท้าทายในคราวเดียวกัน นางคว้ามือ เหยาเหยาหญิงรับใช้คนสนิทที่ตามมาด้วย แล้วกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว “ไปเถอะเหยาเหยา! ข้าว่าแผงขายหยกข้างท่าน้ำคงมีของงดงามแปลกตามากมายแน่”“คุณหนูเจ้าคะ อย่างน้อยก็บอกคุณชายก่อน”“อย่าชักช้า!
Read more
บทที่ 1
บทที่ 1หลี่เซวียนอี้ ไม่เคยต้องใช้เวลานานในการที่จะมองหาร่างสูงสง่าของเจาจ้าวหลง ไม่ว่าอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหรือน้อย เขาก็โดดเด่นที่สุดในสายตาของเซวียนอี้เสมอนางรู้ดี ว่าไม่ใช่แค่ความสูงที่เทียบเคียงกับพวกโพ้นทะเลที่เคยเห็นตามเมืองท่าของเขา แต่เนื่องจากจิตวิญญาณของคุณหนูหลี่จดจ่ออยู่ที่เขาต่างหาก...นั่นคือเหตุผลแท้จริงย้อนหลังไปก่อนสองเดือนที่แล้ว หลี่เซวียนอี้เคยได้ยินแต่ชื่อเจาจ้าวหลงโดยไม่เคยพบตัวจริงแม้สักครั้ง กระทั่งนางกลับมาอยู่เมืองหลวง หลังจากบิดายื่นคำขาดไม่ยอมให้ไปเที่ยวเล่นอยู่กับพี่ชายที่เดินทางค้าขายแล้วนางไม่คิดอยู่กับบ้านรอแม่สื่อเพียงให้ได้สามีมาครอบครอง เสียเวลาไปกับคนที่ใจไม่ได้อยากรัก ความสนใจของนางอยู่ที่การใช้ชีวิตให้สนุกสนานหรือพูดให้ถูกก็คือหลี่เซวียนอี้จะแต่งงานก็ต่อเมื่อมีความรักเป็นเหตุผลก็เท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ใดให้มีชีวิตรอด หนังสือความรักประโลมโลกที่โด่งดังในหมู่สตรีแคว้นต้าอิ้งล้วนมาจากฝีมือการเขียนของเซวียนอี้ทั้งสิ้น แม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ถ้าหากจะใช้เลี้ยงตนเองคนเดียวก็เพียงพอ แต่ถึงอย่างไรบิดาและพี่ชายก็คงไม่มีวันยอมให้ดวงใจของจว
Read more
บทที่ 2
บทที่ 2“ผู้ใดเจ้าคะ” เซวียนอี้เอียงคอถามด้วยความสงสัย“คนที่อยู่ต่อหน้าเซวียนอี้ในคืนนี้น่ะ”“คนผู้นี้ไม่แก่หรอกเจ้าค่ะ” “รองเสนาบดีเจาสามสิบแปดแล้วนะ เรียกได้ว่าเฉียดสี่สิบ น่าจะอยู่ในพวกแก่แล้วสำหรับเซวียนอี้ คนเลยพากันสงสัย”“ท่านพี่จะบอกว่าเซวียนอี้เด็กไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่กังวลว่าอาจจะเป็นคนน่าเบื่อสำหรับแม่นางน้อยอย่างอี้เออร์”“ไม่เบื่อเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่แก่สักหน่อย สตรีบ้านใดก็แต่งให้บุรุษที่มีอายุมากกว่าทั้งสิ้น”“ยี่สิบ” เขาบอกพลางดึงตัวฮูหยินมากอดเอาไว้ “เจ้าคะ” เซวียนอี้ถามออกไปอย่างไม่เข้าใจนัก“บุรุษผู้นี้อายุยี่สิบแล้ว เมื่อเซวียนอี้ลืมตาดูโลก เป็นบิดาอี้เออร์ได้ด้วยซ้ำ”“เปรียบเทียบอย่างนี้ก็ฟังดูมีอายุจริงๆ เจ้าค่ะ”เจาจ้าวหลงหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มนุ่มหู เช่นเดียวกับเสียงพูด ซึ่งนางชอบฟังเป็นที่สุด“ยอมรับเองอย่างนี้สงสัยจะต้องถูกลงโทษที่หาว่าสามีมีอายุ” เขาพูด “หรือต้องให้รีบมีลูกตอนนี้เลยดี”“ตรงนี้ได้ที่ไหนกันเจ้าคะ เลิกพูดเรื่องเซวียนอี้อายุน้อยพอจะเป็นลูกท่านพี่ได้แล้ว แล้วเซวียนอี้ก็ไม่อยากเป็นบุตรสาวหรอกเจ้าค่ะ เป็นอย่างน
Read more
บทที่ 3
บทที่ 3“เรื่องเกิดช่วงที่พี่สาวของข้าจะเข้าวังพอดี เคยพบกันตามงานเลี้ยงอยู่บ้าง นางงดงามมาก เจาจ้าวหลงทั้งรักทั้งหลงสตรีนางนี้หัวปักหัวปำเลยทีเดียว แต่เท่าที่จำได้ก็ดูจะชอบยั่วให้สามีกินน้ำส้มด้วยการมีสหายต่างเพศไม่ซ้ำหน้าคอยพาไปโน่นมานี่”“แล้วแม่นางน้อยบุตรสาวของคหบดีหลี่กงจาน ก็หน้าตาเหมือนซูเหมยหนี่อย่างกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมา” เสียงซึ่งฟังว่าจะเป็นเสียงที่สามขัดขึ้น ก่อนเรื่องจะแตกออกไป “แค่คล้ายน่ะ พี่สาวฉันเคยคบค้ากับคุณหนูซู ลูกสาวหลี่กงจานดูงดงามแบบอ่อนหวานมากกว่า ไม่พอยังอ่อนกว่ามาก จำได้ว่าเมื่อซูเหมยหนี่เสียชีวิตอายุเลยยี่สิบมาไกล อายุน้อยกว่าเจาจ้าวหลงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น”“เช่นนี้มันก็คิดกันไปได้ ว่าที่เจาจ้าวหลงเลือกแต่งงานกับแม่นางผู้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชาย ทั้งที่ไม่เคยปรากฏว่ารสนิยมชอบเด็กสาวๆ เพียงเพราะคุณหนูลูกพ่อค้านั่นหน้าตาเหมือนคนรักที่ตาย”“ก็ไม่มีอันใดต้องสงสัยอีก แม่นางนั่นหมดจดก็จริงอยู่ แต่ที่เจาจ้าวหลงมีข่าวหลุดรอดออกมาด้วยก็ล้วนแต่งดงามกันทั้งสิ้น”“จริงอย่างเจ้าว่า เจาจ้าวหลงเห็นจะไม่มาหลงรักสตรีอายุน้อยกว่าเป็นรอบสองรอบอย่างนี้ ที่ชอบพอคงเ
Read more
บทที่ 4
บทที่ 4 สายคล้องไหล่ที่ไม่ได้ผูกเป็นปมเงื่อนไว้ถูกปัดให้เลื่อนหลุดออกจากไหล่มน เพียงเขาปล่อยมือ ชุดนอนบางเนียนก็รูดพลิ้วลงไปกองที่ข้อเท้า เสียงหายใจแรงจนเกือบฟังเป็นหอบของเจ้าบ่าวเรียกให้นางเหลือบตาขึ้น พอเห็นว่าเขากำลังกวาดตามองร่างเปลือยของนางด้วยแววตากระหาย เซวียนอี้ก็รู้สึกว่าเนื้อตัวเหมือนจะละลาย คล้ายขี้ผึ้งที่ถูกไฟลนจนหลอมเหลว “เซวียนอี้ เจ้างดงามเหลือเกิน!” เสียงห้าวลึกฟังแหบพร่าสั่นสะท้าน “เห็นเจ้าตัวเล็กเพียงเท่านั้น ที่ไหนได้ อย่างนี้เองที่เรียกว่าซ่อนรูป เปิดหูเปิดตาข้าแล้ว” วาจาเขาว่าร้าย แต่สัมผัสของเขาร้ายยิ่งกว่า เพราะทำเอานางสั่นเยือก เมื่อมือที่แตะไหล่เลื่อนลงมากดไล่ลงบนต้นขาเปล่าเปลือย จากนั้นจึงค่
Read more
บทที่ 5
บทที่ 5 “อุ๊ย!” เยว่หมิงอันอุทานมาอีก “มาถามอะไรกันตรงนี้เจ้าคะ ดูเอาเถิด ฮูหยินคนใหม่อย่างหลี่เซวียนอี้ตีสีหน้าไม่ถูกเสียแล้ว” คำทักท้วงของเยว่หมิงอันกึ่งสัพยอกขันๆ  ทำให้เจาจ้าวหลงได้คิดรีบเอ่ยขอตัวรวดเร็ว ก่อนโอบไหล่บางของฮูหยินพาเดินออกประตูโดยไว แขนแข็งแรงที่โอบรอบหลัง ซึ่งเคยให้ความอบอุ่น หากบัดนี้กลับทำหลี่เซวียนอี้รู้สึกหนาวยะเยือก  เจาจ้าวหลงไม่พูดสิ่งใดเลย ตลอดทางที่เดินไปจุดจอดรอของรถม้าด้วยกัน กระทั่งถึงยามที่เข้าไปนั่งด้านในจึงได้หันมามองหลี่เซวียนอี้ครู่หนึ่ง ร่างสูงปล่อยให้รถม้าเคลื่อนตัวห่างจวน
Read more
บทที่ 6
บทที่ 6 ทว่าเจาจ้าวหลงมิได้รับรู้เลย เขาเพียงคิดว่าเพราะการเปลี่ยนแปลงสถานที่ทำให้ผู้เป็นฮูหยินมีแรงกระตุ้นมากกว่าปกติจึงได้เริ่มกระทำรุนแรงขึ้นเหมือนอย่างที่เขาจะทำเพื่อเร้าอารมณ์เซวียนอี้อยู่เสมอบ้าง มือใหญ่ปลดอาภรณ์ของฮูหยินตนออกจนหมด เขานวดฟอนเฟ้นจนพอใจ แล้วก็ถอนจูบออกเพื่อมาครอบครองไตแข็งสีแดงก่ำที่ดึงดูดสายตาเขาโดยไม่มีผืนผ้ามาขวางกั้น นางงดงามไปทั้งตัว ผิวขาวราวหิมะที่แดงช้ำง่ายจนเป็นกังวล แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นเซวียนอี้ก็ไม่เคยเอ่ยห้าม มีแต่จะร้องขอให้ทำกับนางมากขึ้น รุนแรงขึ้น เสียงหวานที่เปล่งออกมาแต่ละครั้งมอมเมาเขาจนไม่อาจยั้งมือ ต้องทำตามที่คนใต้ร่างขอ จนมานึกสงสารในภายหลังอยู่ทุกคราไป นั่นเป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอดใจไม่โรมรันมอบรักให้แก่ฮูหยินผู้นี้ทุกคืนวัน เมื่อทำกับนางจนอ่อนแรงแทบจะสลบคาแท่งหยกของเขาคืนเว้นคืน ในคืนที่ว่างเว้น เจาจ้าวหล
Read more
บทที่ 7
บทที่ 7 เจาจ้าวหลงก็รู้สึกว่าฮูหยินของเขามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป เขาพยายามเอาใจนาง นางก็เจ้าคะเจ้าค่ะตามน้ำไปอย่างเสียไม่ได้ ถึงเวลานอน ความหวานชื่นเร่าร้อนในบทพิศวาสที่เคยปรนเปรอแก่กันและกัน มีเขาเป็นอาจารย์ และนางเป็นศิษย์เอกที่ออกจะหัวไว จนบางครั้งเขาแทบสำลักความสุขนั้น ก็ดูเบื่อหน่ายเหมือนทำตามหน้าที่ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ ทั้งที่บนรถม้ายังตราตรึงในใจของเขาชัดเจน หลี่เซวียนอี้ยังตอบสนองเขาก็จริง แต่นั่นหลังจากเขาปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาของนางโลดแรง จนนางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้วจึงจะพอกลับมาปกติตามเดิม สำหรับช่วงเริ่มต้น ไม่เคยอีกเลยที่นางจะสนองเขาอย่างน่ารักน่าชังเหมือนที่ผ่านมา เจาจ้าวหลงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากมีเวลาคิดทบทวนอย
Read more
บทที่ 8
บทที่ 8 “ก็ให้ตามธรรมเนียม มากกว่านี้นางต้องสรรหาเอาเอง ฮูหยินผู้นี้ข้าไม่พิศวาส!” เสียงตวาดดังลั่นจวน หลังพ่อบ้านมาแจ้งว่าฮูหยินซูต้องการตัดอาภรณ์ใหม่ เพราะใส่สิ่งที่มีออกไปท่องเที่ยวครบครันแล้ว หากเหมยหนี่จะรอให้เขาทนไม่ไหวกับพฤติกรรมที่ออกไปเริงร่ากับชายชู้นอกจวน จนต้องกลั้นใจจ่ายเงินไล่นางไป ก็คงบอกได้แค่ว่าไม่มีทาง และการแข่งขันครั้งนี้เจาจ้าวหลงเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ เพราะสุดท้ายซูเหมยหนี่ก็อดทนไม่ไหว จนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันต้องตกตายด้วยเงื้อมมือของโจรภูเขา ซูเหมยหนี่ออกไปต่างเมืองพร้อมชู้ชายคนใหม่ที่เขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่คนที่พาไปกกที่บ้านกระทั่งเขาจับได้ แต่เขาเป็นถึงรองแม่ทัพที่มีอนาคตไกลคนหนึ่ง คิดว่าคงพากันไปให้ไกลซื้อตัวตนใหม่ และอยู่กันเป็นครอบครัวหลังสิ้นสุดสงคราม 
Read more
บทที่ 9
บทที่ 9 ไม่แปลกเลยที่ผู้หญิงเราจะปรารถนาหรือต้องการผู้ชายที่เรารัก และยังเป็นสามีถูกต้องทุกอย่าง  ไม่น่าอาย หากจะอยากให้เขาหลับนอนด้วย อยากให้เขาร่วมหอแบ่งปันประสบการณ์ที่เขามีมากกว่าแก่นางเมื่ออยู่ด้วยกันในที่ส่วนตัว   ยิ่งสามีอย่างเจาจ้าวหลง บุรุษที่มากเสน่ห์ ออกจะดูแข็งแรงทั้งรูปร่างหน้าตาในความรู้สึกของนาง ทั้งยังมีสตรีอีกมากที่คงจะเห็นด้วย ก็ยิ่งไม่แปลก ที่เพียงแค่มองเขา ขณะอยู่กันในห้องหับมิดชิด และตัวเขาก็อยู่ในเครื่องแต่งกายที่ออกจะหมิ่นเหม่ คือมีเสื้อคลุมตัวนอก สวมไว้หลวมๆ อยู่ตัวเดียว ที่เขามักจะถอดออกก่อนลงเตียง เพราะชอบนอนตัวเปล่า แล้วจะไม่ให้นางรู้สึกรู้สาอะไรเลย จะเป็นไปได้อย่างไร หลังจากรับรู้สถานะของตนเอง หลี่เซวียนอี้พยายามจะไม่มอง หรือถ้าเผลอมองก็จะรีบเมินทันที ด้วยเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status