อย่าเรียกข้าว่า...พี่ชาย!

“แต่จุมพิตแรก...” “เพราะข้ารู้ว่า จุมพิตแรกมีไว้สำหรับคนที่ตนรัก ในเมื่อข้ารักเจ้า ข้าจึงยินดีมอบมันให้กับเจ้า แล้วอาถิงล่ะ ยินดีมอบจุมพิตแรกให้กับข้าหรือไม่?” อวิ่นเฟยหยวนกล่าว พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับอีกฝ่าย หากอวิ่นเฟยหยวนจำไม่ผิด ยามนั้นอวิ่นซงถิงน่าจะอายุประมาณสิบสองหนาวได้กระมัง เด็กหญิงตัวน้อยมักจะชอบไปนั่งฟังเรื่องเล่าจากนักเล่านิทานตามโรงเตี๊ยม และมักจะหาซื้อตำราเกี่ยวกับเรื่องราวความรักระหว่างบุรุษกับสตรีกลับมาอ่าน จากนั้นนางก็จะนำเรื่องที่ได้รับฟัง เรื่องที่ได้อ่านกลับมาเล่าให้เขาฟัง ระหว่างที่เล่า...เด็กหญิงตัวน้อยก็มักจะวาดฝันถึงบุรุษหนุ่มรูปงาม หรือไม่ก็เทพบุตรแสนดีในเรื่องเล่า แล้วยังวาดฝันถึงจุมพิตแรกที่แสนหวาน คู่ครอง และชีวิตแต่งงานในภายภาคหน้าของนาง ในยามนั้นอวิ่นเฟยหยวนคิดเอาไว้ว่า วันข้างหน้าเขาจะพยายามเสาะหาบุรุษในแบบที่อวิ่นซงถิงวาดฝันมาแต่งให้กับนาง ซึ่งตอนที่คิดเขาก็รู้สึกเหมือนจะไม่ยินยอมแปลก ๆ และรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย แต่เพราะตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจในความรู้สึกของตนเอง เขาจึงไม่ได้เก็บเอาความรู้สึกแปลก ๆ เหล่านั้นมาขบคิดให้มากคว

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของผู้เป็นบิดา เสียงสวบสาบของเนื้อผ้า จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงคล้ายกับจะร้องห้าม เสียงร้องครวญครางราวกับเจ็บปวดมาก แล้วไหนจะเสียงเนื้อกระทบกัน ซึ่งมันดังขึ้นเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่องอยู่เหนือศีรษะของพวกนาง ยามนี้อวิ่นซงถิงเผลอเอาเสียงที่ได้ยินมาจินตนาการเป็นภาพ นางรู้สึกร้อนรุ่มจนสั่นสะท้าน รู้สึกแปลก ๆ ที่ช่องท้อง และส่วนล่าง อวิ่นซงถิงอยากจะร้องไห้ นางอยากมีเวทมนตร์จะได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นใบไม้ หรือเป็นเศษฝุ่นเล็ก ๆ ก็ได้ นางจะได้ปลิวออกไปจากที่นี่! ตอนนี้เลย!! “นายท่านมันลึก...อึก! ท่านี้มันเข้ามาลึกมาก...อื้อ! นายท่านเจ้าคะ ข้า...ข้าไม่ไหว มันเข้ามาลึกเกินไปเจ้าค่ะ!” “อาเฉียว เจ้าชอบให้ข้าเข้าไปลึก ๆ และก็ชอบแบบแรง ๆ เช่นนี้ไม่ใช่หรือ?” อวิ่นซงถิงหลับตาปี๋ นางไม่อยากได้ยิน นางอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหู แต่ติดตรงที่ตัวนางถูกโอบกอด ยามนี้มือทั้งสองข้างอยู่ด้างล่าง นางจึงทำได้เพียงซุกใบหน้าเข้าไปที่แผงอกกว้าง เพื่อหลบหนีเสียงต่าง ๆ ที่มันยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แล้วในขณะนั้น... คราแรกอวิ่นเฟยหยวนตั้งใจจะตัดประสาทสัมผัส เ

      อวิ่นเฟยหยวนหอบหายใจ เขาโอบกอดสตรีใต้ร่างเอาไว้แน่น นางเหมือนจะเหนื่อยมาก จนเผลอหลับไปแล้ว เขาจึงพลิกเอาตัวเองลงไปนอนราบ แล้วยกร่างอวิ่นซงถิงขึ้นมานอนบนตัวเขา ดวงหน้างามยามนี้ยังคงมีสีแดงระเรื่อพาดผ่าน ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อครู่เขาคงจุมพิตนางแรงเกินไป      เขาจึงยกมือข้างขวาขึ้นนวดคลึงริมฝีปากอิ่มทั้งบน และล่างอย่างทะนุถนอม จากนั้นอวิ่นเฟยหยวนก็ก้มลงจุมพิตเบา ๆ ที่ขมับของสตรีในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกรักใคร่ และหวงแหน      หากแผนการที่อวิ่นเฟยหยวนวางไว้สำเร็จ อีกไม่นานเขาก็จะได้สตรีในอ้อมแขนมาครอบครองแบบสมบูรณ์ และถูกต้องในสายตาของผู้อื่น แต่หากไม่สำเร็จเขาก็ยินดีแลกด้วยทุกอย่างที่มี ต่อให้ต้องตาย เขาก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากนาง ไม่ยอมให้นางไปเป็นภรรยาของบุรุษอื่น และจะไม่ยอมกลับไปเป็นเพียงแค่พี่น้องกับอวิ่นซงถิงเด็ดขาด!       อวิ่นเฟยหยวนเหลือบตาขึ้นมองแผ่นไม้ร

      จนเข้าสู่การแต่งงานปีที่หกของผู้เป็นบิดามารดา กลางปีนั้นฮูหยินเอกของนายอำเภอได้ตั้งครรภ์บุตรสาวคนแรก ยามนั้นคนทั้งจวนรู้สึกดีใจมาก แล้วหลังจากวันที่อวิ่นซงถิงถือกำเนิด ผู้คนในจวน โดยเฉพาะผู้เป็นบิดามารดาก็มักจะมาที่เรือนของนาง เพื่อคอยส่งมอบความรัก คอยประคบประหงม และคอยอยู่เฝ้าดูแลเอาใจใส่นางอย่างเต็มที่         อวิ่นซงถิงเอื้อมมือไปเด็ดกิ่งท้อ ก่อนจะยื่นไปให้บ่าวรับใช้ที่คอยเดินตามเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง ในอดีตอวิ่นเฟยหยวนมักจะเด็ดกิ่งท้อไปให้นางปักแจกันในห้องนอน แต่หลังจากที่อีกฝ่ายทำตัวเหินห่าง นางก็ไม่เคยได้รับกิ่งท้อจากบุรุษผู้นั้นอีกเลย     ในระหว่างที่เด็ด อวิ่นซงถิงก็นึกไปถึงเรื่องราวในวัยเด็กของพวกนาง...       อวิ่นซงถิงจำได้ว่า ตอนที่นางยังเล็กนาน ๆ ครั้งยามรับสำรับ นางจะได้เห็นเด็กชายตัวโตคนหนึ่งมาร่วมรับสำรับที่เรือนใหญ่พร้อมกับพวกนาง อีกฝ่ายมัก

      ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ อวิ่นซงถิงก็ยังไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ จากบุรุษที่ตนเฝ้าคะนึงหา เช้าวันนี้ระหว่างที่รับสำรับนางได้ยินว่า ผู้เป็นมารดาจะออกไปรับเครื่องประดับที่สั่งทำไว้กับร้านประจำในตลาด      อวิ่นซงถิงที่รู้สึกว่า ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาในหัวของตนเอาแต่คิดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ แล้วก็เฝ้าคิดวนอยู่กับคำถามซึ่งไร้คนตอบ ยิ่งหลังจากได้รับรู้ข่าวคราวของอวิ่นเฟยหยวนจากผู้เป็นน้องชาย นางก็เหมือนจะยิ่งคิดฟุ้งซ่าน      อวิ่นซงถิงเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นบิดามารดา หากนางได้ออกไปเดินเที่ยวตลาด ได้ออกไปเจอกับผู้คนภายนอกจวนบ้าง ความคิดฟุ้งซ่านในหัวจะลดลงบ้างหรือไม่นะ?      แล้วเมื่อเห็นผู้เป็นบิดาบรรจงแกะก้างออกจากตัวปลา จากนั้นก็ตักเนื้อปลาขาว ๆ ใส่ลงไปในถ้วยข้าวของผู้เป็นมารดา อวิ่นซงถิงรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงรีบก้มหน้านับเม็ดข้าวที่เหลือในถ้วยของตนเอง เพื่อตัดสินใจ