กลิ่นพิษบุปผา

กลิ่นพิษบุปผา

last updateÚltima atualização : 2025-09-16
Por:  moonlight -miniEm andamento
Idioma: Thai
goodnovel12goodnovel
Classificações insuficientes
49Capítulos
2.4Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด

Ver mais

Capítulo 1

บทนำ

「椿宮さん、本当に全ての身分情報を削除してよろしいのですね?手続きを完了すると、あなたという存在が世の中から完全に消えます。誰もあなたを見つけることはできません」

椿宮千夏(つばきのみや ちなつ)は少し黙り込んだ後、確固たる意志を持ってうなずいた。

「ええ、誰にも私を見つけられないようにしたいんです」

電話の向こう側の声が一瞬驚いたような響きを見せたが、すぐに答えが返ってきた。

「かしこまりました。手続きはおおよそ半月ほどで完了しますので、少々お待ちください」

電話を切ると、千夏はスマホを取り出し、半月後に出発するF国行きのチケットを手配した。

その時、テレビではちょうど蒼月グループの記者会見が再放送されていた。

一週間前のことだ。蒼月グループの社長、蒼月恭一郎(あおつき きょういちろう)が発表したのは、世界で最も希少価値の高いダイヤモンドと宝石を使って制作した、ただ一つの特別なジュエリーだった。その名も――「ユキナツ」。

彼はそのジュエリーに千夏の名前を冠し、全世界に向けて愛を宣言したのだ。

「蒼月恭一郎は永遠に椿宮千夏を愛し続ける」

「ユキナツ」の公開後、瞬く間にネット上で話題をさらい、ランキング上位を独占。どのニュースでも二人の「奇跡の愛」を取り上げていた。

記者会見の映像が終わると、次に流れたのは、街頭インタビューの様子だった。

「こんにちは。この件についてどう思われますか?蒼月社長と奥様の奇跡のような愛についてお話しいただけますか?」

記者がマイクを向けると、花柄のワンピースを着た女性が羨望を込めて答えた。

「知らない人なんているんですか?二人の愛はまるで物語そのものです!以前、蒼月さんがわざわざ奥さんのためにメモ集を出版したんですって。奥さんがさくらんぼ好きだと知ると、彼は邸宅の庭にびっしりさくらんぼの木を植えたそうです。私も主人に真似してって頼んだら、『そんな男にはなれない』って!本当に人を嫉妬で狂わせますよね」

記者はさらに別の人々にも質問を続けた。

今度は若い女子大生がマイクの前で両手を胸に当て、キラキラとした目で興奮気味に話し始める。

「あの二人、現実のロマンチックラブストーリーそのものじゃないですか!蒼月さん、本当に素晴らしい男性ですよね!四年前、奥さんが腎不全で危険な状態になった時、すぐにドナーとして適合した彼が、自分の反対意見を押し切って手術を受けたって話、有名ですよね?彼は『奥様が僕の命。彼女がいなくなったら僕も生きられない』って言ったらしいですよ。こんな完璧な男、他にいます?」

記者は多くの人にインタビューを重ねたが、誰もが恭一郎と千夏の愛を羨む声ばかりだった。

何度も繰り返し流れるそのニュースを、千夏は淡々と眺めていた。ふと、自分の唇を引きつらせるような微笑みを浮かべる。

幼い頃から彼女の美しい容姿は多くの人を惹きつけていた。

けれど、両親が早くに離婚したこともあってか、千夏は恋愛に期待を持てずにいた。告白されるたびに彼女は決まってこう言ったものだ。

「ごめんなさい。恋人なんていりません。恋愛にも興味がないんです」

そんな彼女の人生が変わったのは、蒼月恭一郎に出会った時だった。

他の誰とも違った。恭一郎は千夏を口説き続け、実に三年も粘り強くアプローチを続けた。一度や二度の拒絶では諦めることなく、むしろ挑戦するたびに勢いを増していくようだった。

ある時、彼女が気に入っていたネックレスを手に入れるため、命を賭けたレースに参加し、大事故で命を落としかけたこともあった。

その時、千夏の心はようやく動いたのだ。

交際が始まった後も、彼の愛情は決して薄れることなく、むしろ彼女を喜ばせるために全力を尽くしていた。徐々に、その真摯な愛が彼女の頑な心を溶かしていった。

求婚に至るまで、恭一郎は実に52回もプロポーズを繰り返した。その執念とも呼べる情熱が、ついに千夏に勇気を与え、彼女は結婚を決意したのだ。

求婚の日、指輪を薬指にはめながら、千夏は涙を浮かべ、彼に言った。

「恭一郎、私、あなたの妻として頑張るよ。生死を共にして、貧しさも分かち合う。だけど、一つだけ約束して。私、嘘だけは絶対に許さない。もし私を騙したら、その時は本当に、あなたの前から消えるから」

二人の輝かしい思い出は、今や残酷な現実に砕かれ、ただの幻となった。

3か月前、千夏は知ってしまったのだ。恭一郎が外に別の女性を囲っていることを。昼間は自分と過ごしながら、夜はその女性の元へ通っていた。彼の心は、とうに二人に分かれてしまっていたのだ。

どうやら「情熱的に燃え上がるほど冷めやすい、ゆっくり熱するほど長く続く」という言葉は本当らしい。千夏は苦々しい笑みを浮かべた。

テレビを消し、準備していた離婚届を取り出すと、静かに名前を書き入れた。彼女はかつての言葉通り、恭一郎の世界から永遠に消え去るつもりだった。

署名を終えると、その離婚届をきれいな箱に入れ、丁寧にラッピングを施した。

1時間後、恭一郎がドアを開けて部屋に入ってきた。

靴も脱がぬまま、彼は急いで千夏の元に駆け寄り、彼女を抱きしめて謝り始めた。

「ごめん、千夏。今日、ジュエリーを取りに行ってたんだ。だから結婚記念日に遅れちゃった。本当に悪かった!怒るなよ、頼むから」

彼は手に「ユキナツ」の入った箱を持っていた。黒いシャツの襟元は微かに開いており、一番上のボタンが外れていた。

恭一郎がふと顔を下げた瞬間、シャツの襟元の隙間から見えた肌には、無数のキスマークと爪痕が刻まれていた。

その光景が千夏の目に突き刺さる。

本当に「ジュエリーを取りに行っていた」だけなのだろうか。それとも、鷺宮梓(さぎのみや あずさ)と夜を共にしていたのだろうか?

おそらく、彼は今まさに梓のベッドを出たばかりなのだろう。

それでも恭一郎は、千夏の様子に気付くことなく、満面の愛情を浮かべながらジュエリーを彼女の首にかけた。

その輝く宝石は彼女の美しい顔立ちをさらに引き立て、眩いばかりの輝きを放っていた。

「千夏、本当に似合ってる」

恭一郎は心からの賛美を口にし、その瞳には驚嘆の色が浮かんでいた。

だが、千夏の表情に喜びの色はなく、ただ目を赤くしながらテーブルの上に置いていた離婚届の入ったギフトボックスを彼に差し出した。

「これ、あなたに」

恭一郎はきょとんとして尋ねる。

「なんだい?」

千夏は唇を引きつらせながら答えた。

「プレゼントよ。結婚記念日にあなたが私に用意したものがあるなら、私もお返しをしないと」

その言葉に、恭一郎の目が一瞬で輝きに満たされ、大切そうにその箱を開けようとした。

だが、千夏がそれを制止する。

「半月後に開けて」

「どうして?」

彼は少し戸惑った様子だ。

千夏はひとつひとつ言葉を選ぶようにして答えた。

「このプレゼントはね、半月後に開けた方が、もっと意味があるの」

その言葉を聞いて恭一郎は一瞬目を丸くしたが、それ以上は何も尋ねず、彼女の手をそっと掴むと優しく口づけをした。

「千夏がそう言うなら、そうするよ。僕、楽しみに待つから」

そう言うと、彼はまるで忠実な子犬のように、ポストイットを一枚取り出して何かを書き込み、それを箱に慎重に貼り付けた。

「半月後に開封」

千夏はその様子を黙って見守っていた。

恭一郎――その時が来たら、本当に「驚き」を感じるといいわね。

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
49 Capítulos
บทนำ
บทนำณ ค่ำคืนหนึ่งซึ่งดาวบนฟากฟ้าส่องแสงสลัว แสงจันทร์ทอดเงาเย็นเยียบลงบนเรือนร่างบอบบางของสตรีผู้กำลังเจ็บครรภ์ เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังก้องในห้องไม้เก่า ๆ ก่อนที่เสียงร้องไห้ของชีวิตใหม่จะกรีดผ่านความเงียบสงัดนั้นทารกคนแรกคลอดออกมา พร้อมเสียงร้องสดใสดังพลิ้วไหว แววตากลมใสที่ลืมขึ้นครั้งแรกดูราวกับสะท้อนแสงดาว บรรดาผู้คนในเรือนต่างโห่ร้องยินดี กล่าวขานว่านางคือ “ดาวนำโชค” ที่จะนำความรุ่งเรืองและเกียรติยศสู่ตระกูลแต่แล้ว… ทารกคนที่สองกลับคลอดตามออกมาพร้อมเสียงร้องแผ่วเบา และรอยปานประหลาดรูปดอกไม้มอดไหม้กลางแผ่นหลัง ดวงตาคู่นั้นมืดมัว ไร้แววความยินดี แทบจะในทันที… มีเสียงหวีดร้องจากแม่นมดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก“นั่นมัน… ดาวหายะนะ!”ไม่มีแม้คำปลอบโยน ไม่มีแม้โอกาสได้ดูดดื่มน้ำนมจากอกของผู้ให้กำเนิด ทารกน้อยถูกพรากจากอกไปไกลแสนไกล ราวกับเป็นภาระที่ไม่อาจปล่อยให้อยู่ใกล้ผู้คนในเมืองหลวงได้นางถูกส่งตัวไปยัง เขาพิษ ดินแดนห่างไกลที่ผู้คนต่างเล่าขานถึงสัตว์ประหลาด พิษร้าย และหมอยาเฒ่าผู้มีชีวิตอยู่เกินร้อยปี ผู้ที่เป็นทวดของพวกนาง ผู้ถูกลืมเลือนจากโลกภายนอก นางเติบโตท่ามกลางกลิ่นสมุนไพร
Ler mais
บทที่ 1 กลับคืน
บทที่ 1 กลับคืนเสียงเกือกม้าเหยียบลงบนดินแห้งแล้งในยามเช้ามืด คล้ายเสียงหัวใจของเมืองหลวงที่หยุดเต้นไปครู่หนึ่งยามที่มีรถม้าปรากฏที่หน้าประตูเมืองไม่มีใครรู้ว่าเป็นรถม้าใคร ไม่มีใครกล้าถามในดวงตาคมดุที่ฉาบด้วยม่านหมอกสีเทานั้นเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ไม่อาจจับต้องได้ คล้ายความตาย คล้ายไฟแค้น คล้ายอดีตที่ยังไม่ถูกลืม มือขาวซีดแวกผ้าม่านรถม้าออกก่อนจะเอ่ยบอกยามเฝ้าประตูเมืองหลวง“เปิดประตู ข้ามีนามว่า หลานฮวา บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีคลังจ้าวหยงชิง”เสียงนางเรียบเย็น แต่ก้องสะท้อนในอกของทหารยาม เสี้ยววินาทีที่ได้สบตานาง ราวกับต้องมนตร์จนต้องรีบหลีกทางให้อย่างไม่รู้ตัว“ดาวหายะนะหรือ… ยังไม่ตาย”“นางกลับมาทำไมกัน หรือจะมารับช่วงต่อจากพี่สาว” แล้วเหตุใดนางจึงกล้าเอ่ยว่าตนเองคือบุตรสาวคนเดียวของเสนบดีจ้าวกัน แล้วพี่สาวที่ตายไปมินับญาติกันหรอกหรือ “เฮอะ ใครจะไปลืมได้… วันคลอดวันนั้นน่ะ ดาวดีมีเพียงดวงเดียว อีกดวงเป็นเคราะห์ร้ายจะนำพาทั้งตระกูลถึงแก่ความตาย”เสียงซุบซิบดังไม่ขาดสายในตลาดยามเช้า เมื่อข่าวการกลับมาของบุตรีต้องคำสาปกระจายไปทั่วเมือง ผู้คนจดจำได้เพียงว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้าน
Ler mais
บทที่ 2 ยึดตัวตน
บทที่ 2 ยึดตัวตนหลานฮวาเงยหน้ามองบิดาและแม่ใหญ่แววตาเรียบสนิท ริมฝีปากยังคงยิ้มบาง…แต่ไร้ความอบอุ่น“หากจะให้ข้าแต่งงานแทนพี่หลานเมย…”“เช่นนั้น ทุกสิ่งที่เคยเป็น และกำลังจะเป็นของนางต้องเป็นของข้า”เสียงของนางชัดเจน หนักแน่น ราวกับกำลังประกาศกลางห้องโถง ไม่มีวาจาใดของบิดาหรือแม่ใหญ่แทรกขึ้นมาได้ในขณะนั้นแม้แต่สายตาของบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่โดยรอบ ก็ยังต้องก้มหน้าหลบ“ตั้งแต่เกิดมา ข้าไม่เคยได้แม้แต่หยาดน้ำนมจากมารดา ถูกส่งขึ้นเขา ถูกลืมเลือน…ในขณะที่หลานเมยได้ทุกอย่าง ทั้งความรัก ทั้งชื่อเสียง ทั้งเรือนทั้งหอ”นางก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว สายลมยามสายพัดชายอาภรณ์ให้โบกเบา เหมือนคำประกาศของนาง กำลังจารไว้ในฟากฟ้าเหนือจวน“ในเมื่อพี่สาวตายไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้ข้าจะรับทุกสิ่งของนางไว้ แม้แต่คนรับใช้ที่เคยดูแลนางก็ต้องมาดูแลข้า ในฐานะ…คนที่ยังมีชีวิตอยู่”บิดานางอ้าปากเหมือนจะเอ่ยคำใดแต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาทัน แม่ใหญ่ก็เพียงบีบพัดในมือแน่นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววไม่สบอารมณ์ แต่ก็จำต้องกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม“ได้สิ เอาอย่างเจ้าว่าเลย เดี๋ยวพ่อจัดการให้”เรือนเมฆขาว คือชื่อที่จารึกไว้หน้าประตูไม้
Ler mais
บทที่ 3 สายใย
บทที่ 3 สายใยความเงียบในเรือนเมฆขาวหนักอึ้งจนได้ยินแม้เสียงลมหายใจตนเอง แสงแดดยามบ่ายส่องลอดม่านบาง ๆ สะท้อนบนผืนกระดาษสีขาวซีดในมือหญิงสาว ราวกับฉายให้เห็นเงาของอดีตอันเจ็บปวดที่ซุกซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด…หลานฮวานั่งลงช้า ๆ บนเบาะ หน้าตรงกับแสง พับชายอาภรณ์เรียบร้อยก่อนจะค่อย ๆ คลี่จดหมายนั้นออกสายตาก้มมองจดหมายที่เริ่มคลี่ออกอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรหวัด ๆ อ่อนช้อย ลายมือที่นางเคยคุ้นแต่เลือนหายไปจากความทรงจำ เป็นลายมือของคนที่เคยเขียนชื่อของนางบนกล่องไม้ใต้ต้นหลิว…ครั้งยังเยาว์วัย ตัวอักษรทุกตัวถูกจรดด้วยมือละเมียดละไม น่าจะเขียนด้วยน้ำหมึกชั้นดี เพราะยังไม่ซีดจางแม้ผ่านกาลเวลาถึงฮวาเอ๋อร์ของพี่…ข้าคงเห็นแก่ตัวมากที่เขียนจดหมายฉบับนี้ไว้โดยไม่บอกใครแต่หากเจ้าได้อ่าน แสดงว่าข้าไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วจริง ๆข้ารู้ ว่าจดหมายฉบับนี้อาจไม่มีวันไปถึงเจ้าแต่ข้าก็ยังเขียน ด้วยความหวังบาง ๆ ว่า… หากข้าหายไปจริง ๆจะมีใครซักคน…อาจเป็นเจ้า…ที่ได้อ่านมันข้าไม่รู้ว่าข้าเกิดมาเพื่อตัวเอง หรือเพื่อเป็นภาพลวงตาที่ครอบครัวนี้ใช้บังแสงเงาของเจ้าเจ้าคือข้า และข้าก็คือเจ้า เราคือเงาสะท้อนกันและกัน
Ler mais
บทที่ 4 ยาพิษในราตรี
บทที่ 4 ยาพิษในราตรีคืนแรกของการมาเยือนจวนสกุลจ้าว ค่ำคืนนี้เงียบสงัดกว่าทุกคือ แสงจันทร์ฉาบลงบนหลังคาจวนเสนบดีจ้าว ราวกับแสงสุดท้ายก่อนพายุร้ายจะกระหน่ำลงมาดวงจันทร์ลอยลับหลังม่านเมฆ ทิ้งให้เงาค่ำครองทั่วเรือนจวนเสนาบดีลมเย็นเฉียบแทรกเข้าระหว่างซี่หน้าต่างราวกับเสียงกระซิบจากโลกวิญญาณและนั่นคือคืนแรกที่หลานฮวาเดินทางกลับมา…ลมเย็นหอบกลิ่นสมุนไพรประหลาดบางอย่างลอยผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องครัวใหญ่ ไม่มีใครรู้ว่า กลิ่นหอมนั้นไม่ใช่กลิ่นของเครื่องปรุง แต่คือ พิษ จากยอดเขาอันไร้ผู้คนพิษนิมิตเงาเป็นยาที่ท่านทวดเคยเตือนนางมิให้ใช้ หากไร้เหตุจำเป็น มันไม่ฆ่า ไม่เจ็บ ไม่ปรากฏร่องรอย แต่จะชักนำผู้ถูกพิษเข้าสู่ห้วงฝันอันสั่นคลอนความจริงบิดเบือนเวลา ความทรงจำ และดึงเอาความกลัวที่ซ่อนลึกที่สุดมาเปิดโปง และหลานฮวา…เลือกใช้มันลงมือในคืนนี้เมื่อเรือนของหลานเมยกลายเป็นของนางเมื่อนางก้าวเข้ามาแทนที่พี่สาวเมื่อต้องเริ่ม ล้างบัญชี และตามหาความจริงในฝันฮูหยินจ้าว กรีดร้องสุดเสียงเมื่อร่างของนางตกลงจากหน้าผาสูงชัน ผ้าคลุมศีรษะสีแดงของเจ้าสาวพันรัดรอำคอนาง ดึงรั้งให้นางดิ่งลึกลงไปในหุบเหวที่ไ
Ler mais
บทที่ 5 พบคนรักของคนที่ต้องแต่งด้วย
บทที่ 5 พบคนรักของคนที่ต้องแต่งด้วยเสียงดนตรีอ่อนโยนจากสายพิณในสวนหลวงด้านทิศตะวันออกของจวนเสนาบดีจ้าวดังคลอไหวไปกับสายลม หลานฮวาสวมชุดคลุมตัวยาวสีดำขลับ เดินทอดน่องอย่างสง่างามตามคำสั่งของผู้เป็นบิดาให้ไปพบว่าที่สามี คนที่จะต้องร่วมชีวิตด้วยหลังจากนี้ บุรุษที่พี่สาวของนางเคยถูกหมั้นหมายไว้กับเขาศาลาริมสระบัวในสวนด้านทิศตะวันออกของจวนเสนาบดีจ้าวในยามบ่ายคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุปผาหอมจาง ๆ ดนตรีจากสายพิณดังแผ่วราวเลือนลางในความทรงจำ หลานฮวาเดินเข้าสู่ศาลาอย่างเงียบงัน สีหน้าเรียบนิ่งราวไม่มีอะไรในโลกนี้จะแตะต้องใจนางได้อีกแล้วบนม้านั่งหินในศาลา หญิงสาวผู้หนึ่งนั่งก้มหน้า เช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าปักลาย ‘หลานเมย’ บนขอบผืนอย่างบรรจงหลานฮวาหยุดมองครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เจ้าหยิบมาจากเรือนของหลานเมยสินะ”หญิงสาวสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ“เจ้า…หลานเมย”หลานฮวายกยิ้มมุมปาก นิ่ง ไม่ตอบในทันที นางจ้องมองหญิงสาวผู้นั้น พลางมองเงาตนเองที่สะท้อนในสระ…เป็นเงาของผู้ที่ยังมีชีวิต แต่อีกคนกลับหายไปจากโลกนี้ก่อนที่หลานฮวาจะทันได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นดัง
Ler mais
บทที่ 6 แต่งเพราะต้องแต่ง…แค่นั้น
บทที่ 6 แต่งเพราะต้องแต่ง…แค่นั้นรุ่ยหรันที่ยืนอยู่ไม่ใกล้คนทั้งสอง ต้นไผ่ที่ปลูกเรียงรายริมสระบัว เงาของไผ่ทอดทาบลงบนอาภรณ์สีเขียวอ่อนของนาง ราวกลืนตัวไปกับแมกไม้ นางคือหญิงสาวผู้มีใบหน้านวลเนียนราวกลีบเหมยขาว และดวงตาอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้แม่ทัพหนุ่มเผลอไผลจนวางใจฝากความลับในหัวใจเอาไว้เหมยเขียวม้าไม้ไผ่ ชื่อที่ผู้คนในเมืองหลวงเรียกขานนาง ด้วยว่านางชอบสวมอาภรณ์เขียวอ่อน และมักอยู่ในสวนไผ่ เป็นดั่งเงาที่ซ้อนอยู่ในเบื้องหลังของแม่ทัพหนุ่มผู้โด่งดังแต่ในความงามสงบที่ผู้คนเห็น นางกลับเป็นเพียงเงาที่ไร้ชื่ออย่างเป็นทางการในชีวิตของเขาหลานฮวานางปรายตาจากบุรุษตรงหน้าหันไปมองหญิงสาวอีกคน นางไม่รู้จักหญิงผู้นี้เป็นการส่วนตัว แต่จำได้ว่าชื่อของ รุ่ยหลันปรากฏในจดหมายฉบับหนึ่งของหลานเมย‘นางชื่อรุ่ยหรัน เป็นบุตรสาวของนายกองระดับรอง…คนผู้นั้นดูเหมือนจะไม่กล้ายืนเคียงข้างนางต่อหน้าบิดา ข้าไม่แน่ใจว่าควรสงสารนางหรือไม่ดี หากฮวาอยู่ตรงนี้ คงเข้าใจข้า’“แม่นางรุ่ยหรัน”ดวงตาของรุ่ยหรันสะท้อนแววแปลกใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง“ข้าได้ยินว่าเจ้าคือคนรักของแม่ทัพ” รุ่ยหรันคลี่ยิ้ม หากคน
Ler mais
บทที่ 7 งานมงคล
บทที่ 7 งานมงคลงานมงคลสมรสแห่งจวนแม่ทัพบูรพาเสียงฆ้องกลองมงคลดังลั่นทั่วจวน เสียงดนตรีเคล้าคลอด้วยเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อที่เบียดแน่นแน่นในเรือนรับรอง หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงสดนั่งนิ่งอยู่ในห้องหอ เบื้องหน้าคือผ้าม่านสีแดงที่ถูกกางไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคล แต่เบื้องในจิตใจกลับดำมืด“คุณหนูเจ้าคะ ถึงเวลาแล้ว”เสียงบ่าวสาวใช้เอ่ยขึ้นเบา ๆ หลานฮวาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้อง ชุดเจ้าสาวยาวลากพื้น เสียงกระดิ่งเงินที่ขอบชายผ้าดังแผ่วเบาทุกย่างก้าวอีกฝั่งหนึ่งของเรือน เจ้าบ่าวในชุดแต่งงานเต็มยศยืนรออยู่หน้าศาลากลางสวน ดวงตาคมใต้คิ้เข้มไม่มีแววตื่นเต้น ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนที่คู่ควรจะมอบให้เจ้าสาวของตนทุกอย่างถูกจัดวางอย่างดี จัดจ้านตระการตา ทว่าภายในใจกลับว่างเปล่า ยามที่ทั้งสองยืนเคียงกันบนเวทีพิธี ทั้งเสียงแสดงความยินดีของแขก และคำกล่าวอวยพรจากผู้ใหญ่ ล้วนดังอยู่รอบกาย…แต่ไร้ซึ่งความหมายไม่มีมือที่จับกันแน่น ไม่มีรอยยิ้มสบตากันแม้เพียงนิด“ขอให้รักมั่นคงตราบฟ้าดินสลาย” ผู้เฒ่ากล่าวอวยพรหลานฮวาเพียงยิ้มบางใต้ผ้าคลุมรอยยิ้มที่เหมือนรอยเยาะในแววตา ส่วนแม่ทัพหนุ่ม
Ler mais
บทที่ 8 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
บทที่ 8 แขกที่ไม่ได้รับเชิญแขกในงานพากันหัวเราะแห้ง ๆ ตอบรับท่าทีราวเจ้าสาวผู้นี้มิได้รู้สึกอับอาย หรือหวั่นไหวกับคำครหาที่ลอยวนอยู่ในบรรยากาศเลยแม้แต่น้อยใครจะคาดคิดว่าสตรีผู้มาแทนในงานแต่งจะรับมือกับสายตานับร้อยได้อย่างสง่างามเช่นนี้รุ่ยหรันที่ยืนอยู่อีกฟากของแขกที่มายกชายินดี กลับกำถ้วยน้ำชาของตนแน่นขึ้นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตาสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ ฝาแฝดของหลานเมยรับมือยากเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่มีใบหน้าเดียวกัน กำเนิดจากสตรีหัวอ่อนเช่นเดียวกัน เหตุใดจึงแตกต่างเช่นนี้หลานฮวาหันไปสบตาอีกฝ่ายพอดี ก่อนจะยกยิ้มให้รุ่ยหรันอย่างอ่อนหวาน หากแต่ในแววตากลับราวมีดเล่มเล็กจ่ออยู่กลางอก“ข้าคงต้องขอบคุณสตรีผู้กล้าหาญที่มางานแต่งของคนรักเก่า ทั้งยังแต่งตัวงดงามเสียจนแย่งความสนใจไปจากเจ้าสาวเสียเอง…”เสียงของหลานฮวาดังไม่เบาไม่ดังนัก แต่ก็พอให้แขกในงานหลายคนหันขวับมามองหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้งรุ่ยหรันถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ใบหน้าสวยงามซีดเผือด หากจะโต้เถียงกลับก็ยาก เพราะหลายคนต่างซุบซิบกันอยู่ก่อนหน้าแล้วว่านางแต่งองค์ทรงเครื่องประหนึ่งเป็นเจ้าสาวอีกคน“แม้ท่านแม่ทัพจะไม่ยิ้ม
Ler mais
บทที่ 9 คืนแต่งงงาน
บทที่ 9 คืนแต่งงงานกลางคืนเงียบงันเช่นเดียวกับหลายค่ำคืนที่ผ่านมาแต่ค่ำคืนนี้ต่างออกไป…จวนแม่ทัพยังไม่หลับ แม้จะเลยเที่ยงคืนแล้ว ยามและทหารเงาต่างเดินเวรอย่างระแวดระวัง หลังเหตุการณ์ประหลาดที่จวนสกุลจ้าว ทุกคนต่างไม่ไว้ใจแม้แต่เงาตัวเองอีกทั้งฝันประหลาด คืนนี้เป็นคืนแรกที่มีคนของสกุลจ้าวย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างจ้าวหลานฮวาในเงามืดเหนือยอดต้นสน เงาหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียงหลานฮวานางอยู่บนหลังคา ใกล้หน้าต่างห้องหนังสือของแม่ทัพมือเรียววางตะขอเหล็กเบา ๆ ใช้เชือกหย่อนตัวลงราวกับแมวป่าในหุบเหว ไม่ถึงอึดใจ นางยืนอยู่กลางห้องเงียบเชียบทว่า…ยังไม่ทันก้าวต่อ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นในความมืด“หากเจ้ากล้าก้าวอีกก้าวเดียว ข้าจะฟันเจ้าไม่ไว้หน้า”แสงไฟสว่างขึ้นทันที เผยให้เห็นเงาร่างของแม่ทัพจ้าวหยงชิง ยืนอยู่ข้างโต๊ะเตี้ยพร้อมดาบในมือดวงตาเขาแข็งกร้าว และมองตรงมายังนางหลานฮวาไม่สะทกสะท้าน นางยืนนิ่ง ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมสีดำเผยเพียงดวงตาคมลึกคู่หนึ่ง“ท่านรู้ว่าเป็นข้า”หลางหางเจิ้งขมวดคิ้ว “กลิ่นยาสมุนไพรจากตัวเจ้า… ”“ข้าจำกลิ่นเจ้าได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน… และข้าจำแววตานี้ได้“ แววตาที่
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status