chapter 13

แม้ถูกกอดรัดเสียจนกระดิกกระเดี้ยไม่ได้ อีกทั้งปากอิ่มนุ่มก็ยังตออยู่ภายใต้การครอบครองของเขา ทว่าแม่คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมแพ้ จนอันเจโล่รู้สึกว่าได้เจอเข้ากับพริกเม็ดเล็ก ที่แม้ตอนกินเข้าไปจะเผ็ดร้อน แต่รสเนื้อกลับหวานล้ำเมื่อยามได้เคี้ยว ยิ่งแม่ตัวเล็กต่อต้านมากเท่าไหร่ ความอยากเอาชนะที่อยู่ในสายเลือด ทำให้เขาเลือกที่จะรุกรานแม่สาวตัวแสบต่อไปจนสุดกู่

ชายหนุ่มกดแนบริมฝีปากหนาร้อน ขมเม้มปากอิ่มนุ่มมอบจุมพิตวาบหวามใจให้กับสาวน้อยตัวแสบอย่างหนักหน่วง แต่ก็ไม่ลืมที่จะล่อหลอกด้วยชั้นเชิงอันจัดเจน เรียกร้องให้คนตัวเล็กค่อย ๆ คลายความแข็งขืนลงไป ปลายลิ้นสากระคายและร้อนผ่าว ตวัดลากไล้วนเวียนพยายามสอดแทรกเข้าไปหาความหวานภายในโพรงปากนุ่ม ถึงเรือนกายจะเริ่มอ่อนระทวย แรงต่อต้านจะลดลงไปเยอะ แต่แม่ตัวเล็กก็ยังไม่ยอมให้ความร่วมมือเท่าไหร่

กฤติการ้องครางแผ่วเบา เรือนกายอรชรสั่นสะท้านด้วยไม่รู้ว่าจะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไรดี อ้อมแขนกำยำกดกอดรัดราวกับงูรัดเหยื่อ จูบแรก...ที่เธอคิดฝันเอาไว้ นอกจากจะไม่อ่อนโยนแล้วยังเต็มไปด้วยอาการกระแทกกระทั้นดุดัน อยากร้องไห้ แต่ก็ไม่มีน้ำตาไม่ไหลออกมา กลับมีความเจ็บแค้นเคืองขุ่นมากกว่า

แม้เธอจะเป็นสาวที่ดูเซ่อซ่า พูดจาต่อปากต่อคำกับผู้ชายในเชิงสัปดนได้ แต่ไม่เคยให้ใกล้ได้ไกลชิดถึงเพียงนี้ ยิ่งพยายามขยับตัวหนี กลับยิ่งทำร่างอรชรจมหายไปในอ้อมอกกว้างมากยิ่งกว่าเดิม แล้วตอนนี้เธอก็รู้สึกว่ามืออ่อนไร้เรี่ยวแรง สองขาอ่อนแรง กายาอ่อนระทวยด้วยแรงจุมพิตที่บดคลึงเอาแต่ใจและย่ามใจ ทำให้เธอคล้ายคนจมลงไปในน้ำ หายใจไม่ออก พยายามเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่พ้นเสียที

เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มหมดพิษสงลงไปเยอะแล้ว ชายหนุ่มก็ละมือจากการจับตรึงท้ายทอยมน เลื่อนไล้ลงไปตามลำคอระหง ลูบไปทั่วเรือนกายกลมกลึง ปากหนาหยักไม่ลดละเลาะเล็มดูดดื่มรสชาติอ่อนนุ่มราวกุหลาบเพิ่งแย้มกลีบบานอย่างหนักหน่วงหลงใหล แรงจูบที่ทำเอาคนตัวเล็กเหมือนตกลงไปในหลุมลึก อึดอัดคล้ายจะหายใจไม่ออก จนเผลอทำตามความต้องการของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าออกเป็นผลให้คนที่รอคอยอยู่ก่อนแล้ว ส่งปลายลิ้นอุ่นชื้นล่วงล้ำไปกระเซ้าเย้าแหย่ ซอกซอนหาความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างถนัดถนี่ กวาดไล้ลากทั่วโพรงอุ่นนุ่มนิ่มและหวานละมุนลิ้น จนอยากชิมไม่ยอมหยุด ปลายลิ้นเล็กๆ พยายามผลักไสขับไล่สิ่งแปลกปลอมออกไป กลายเป็นการยั่วยุให้ชายหนุ่มเกาะเกี่ยวเรียวลิ้นสากระคายดูดกลืนหาความหวานได้มากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เพลิงอารมณ์ลุกโชนจนคนตัวใหญ่ถึงกับหายใจหอบแรง แทบระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่านราวกับปรอทถูกลนไฟแทบไม่ได้ แม้จะมีผู้หญิงมากมายหลายหน้ามาทอดกายให้เชยชม แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนเลย จุมพิตร้อนผ่าวบดเบียดไปราวกับจะขยี้กุหลาบน้อยให้แหลกละเอียด แต่พัดพาเอาความเร่าร้อน กลีบปากอิ่มนุ่มเปิดกว้างให้คนฉวยโอกาสดื่มด่ำความหวานอย่างถนัดถนี่มากยิ่งขึ้น

ไม่รู้นานเท่าไหร่ที่ถูกล่อหลอกด้วยจุมพิตราวกับจะสูบเอาวิญญาณออกจากร่าง กายอรชรอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน ต้องเอนอิงร่างนุ่มนิ่มแนบไปกับอกกว้าง ยอมรับการลงทัณฑ์อันร้อนเร่าระคนหวานฉ่ำอย่างไม่อิดออด จนคนตัวใหญ่ถึงกับร้องครางในลำคอ เมื่อจำใจต้องถอนจูบอย่างแสนจะเสียดาย

นัยน์ตาคมเข้มเป็นประกายพร่างพราว ยกหลังมือไล้ลูบแก้มนวลนุ่มเรื่อยลงมาถึงกลีบปากอิ่มที่บวมเจ่อ มือแกร่งวาดไล้ไปบนกายากลมกลึงราวจิตกรตาบอดจับต้องวัตถุต้นแบบ กระดุมเสื้อเชิ้ตเนื้อดีแต่ราคาย่อมเยา เพราะเป็นเสื้อผ้ามือสองที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดทั่วไปหลุดออกจากราง ก่อนนิ้วยาวร้อนผ่าวจะตวัดแกวแยกสาบเสื้อออกจากกัน เพื่อเขาจะได้ครอบครองเจ้าก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่ไหวกระเพื่อนตามอัตราส่วนการหายใจแรงเร็วของผู้เป็นเจ้าของอย่างเต็มไม้เต็มมือ

“ตอบฉันมาแม่ตัวแสบ...เธอทำงานให้ใคร” การเรียกหาของ ซึ่งตอนนี้เขายังไม่จำเป็นต้องใช้ ไม่สู้การเจาะถามถึงตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง คนสำคัญที่ไม่ต้องให้เขาเดา ยายตัวเล็กในอ้อมแขนนี่จะต้องปากหนัก ไม่ยอมตอบความจริงให้รู้แน่นอน

“งาน...งานอะไร” กฤติกาถามกลับเสียงพร่าด้วยยังงวยงงกับรสจุมพิต จนลืมปัดป้องร่างกายจากมือใหญ่ที่จับต้องอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

แม้จะมืดสนิทมองไม่เห็นสิ่งใด กฤติกาก็เงยหน้าขึ้นมองคนถาม งานของเธอ ก็เธอน่ะสิเป็นนาย คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน อีตาคิงคองยักษ์นี่เป็นบ้าอะไรถึงได้ถามแปลกๆ อย่างนี้ ทำราวกับว่างานที่เธอทำไปสร้างความเดือนร้อนให้ใครเขาอย่างนั้นแหละ ก่อนปากอิ่มซึ่งตอนนี้บวมเจ่อเล็กน้อยอ้ากว้าง

คงไม่ใช่... ไม่หรอกน่า ถึงอีตาคิงคองนี่จะมีมาดค่อนไปทางน่ากลัว รูปลักษณ์ภายนอกก็ดูคล้ายพวกมาเฟียก็ตามทีเถอะ แต่เขาก็เป็นคนต่างชาตินะ จะมาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่เสียประโยชน์จากคนเรือที่ถูกจับได้ยังไงกันล่ะ แต่เอ๊ะหรือว่าไม่ใช่ อีตานี่อาจเป็นนายใหญ่ของกลุ่มก็ได้

 ‘ตายแล้ว!! ตายแน่ ๆ เลย นี่เธอมาเจอเข้ากับพวก...เลว ที่ไม่สนความเดือดร้อนของชาวบ้าน นอกเหนือไปจากความต้องการของตัวเองเป็นสำคัญเข้าแล้วใช่ไหม แล้วไอ้คนพวกนี้เขาว่ามันยังร้ายกาจโหดเหี้ยม เมื่อไม่ได้ตามต้องการ มันทั้งข่มขู่คุกคาม ตามรังควาญไม่ให้ได้อยู่เป็นสุข...โอ๊ย!! ตายแล้ว ตายแน่ ๆ ใครก็ได้ช่วยลูกช้างทีเถอะ’

“ฉะ...ฉันไม่ได้ทำงานให้ใครนะ คะ...คุณเข้าใจผิดแล้ว” หญิงสาวตอบกลับเสียงอ่อนและสั่นเทา อยากเรียกขานด้วยคำพูดแรง ๆ กว่านี้ แต่เพราะสถานการณ์คับขัน ทำให้ต้องมีสติ ทำใจเย็นและทำให้อีกฝ่ายที่แผ่รังสีแห่งความแค้นเคืองโกรธเกรี้ยวมาเย็นลงด้วย เพราะไม่เช่นนั้นเป็นเธอเองที่จะเป็นอันตรายถึงชีวิต แค่ที่ตอบไปนี่ก็ทำเอาเอวจะหักเป็นสองท่อนด้วยแรงที่รัดลงมา จนคิดว่าได้ยินเสียงกระดูกสันหลังกำลังเคลื่อน

“คุณ...ฉันเจ็บ ปล่อยฉันก่อนนะ คุณมีอะไรจะถามก็ถามมา ถ้าฉันตอบได้ ฉันตอบหมดทุกข้อเลย” กฤติกาเอ่ยเสียงหวานด้วยความหวัง แต่ดูเหมือนคำตอบที่ให้ไปจะไม่ถูกใจคนตัวใหญ่ยักษ์ สองหูเธอได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มห้าว ก่อนปากหนาร้อนทาบลงมาบนลำคอระหง ทรวงอกกลมกลึงถูกมือใหญ่ร้อนผ่าวทาบทับสนิทแนบชิด ยังผลให้คนตัวเล็กถึงกับเขาอ่อนแทบทรุดกองกับพื้น แต่เพราะถูกรวบอยู่ในอ้อมอกกว้าง จึงยังยืนอยู่ได้แต่ขาก็อ่อนแรงและสั่นเทาราวกิ่งไผ่ถูกกระแสลมแรงพัดโอนเอนไหวกิ่งโน้มลงจนเกือบถึงดิน