chapter 14

ฮึ...เขาว่าแล้ว เธอต้องไม่ยอมเปิดปากพูดความจริง ปากแข็งหรือ อยากรู้นักจะแข็งไปได้สักกี่น้ำ ถ้าเป็นผู้ชายเขามีวิธีทรมานแบบไม่เจ็บก็นอนหยอดข้าวต้มไปจนถึงพิการ แต่เมื่อเธอเป็นหญิงหุ่นอวบอัดเต็มไม้เต็มมืออย่างนี้ แถมเนื้อตัวยังหอมกรุ่นราวกับกลิ่นดอกไม้อย่างนี้ มีวิธีให้เขาเริงรื่นในการรีดเอาความลับจนฉ่ำปอดเชียวแหละ

ฝ่ามือร้อนระอุคลึงเคล้นเจ้าก้อนเนื้อนุ่ม พลางปากหนาอุ่นขบกัดผิวเนื้อนุ่มเบาๆ ไล่เลื่อนขึ้นไปตามซอกนวลเนียนหอม ขบกัดติ่งหูสลับกระเซ้าเย้าแหย่ช่องหูนุ่ม “แน่ใจนะว่าจะไม่ยอมบอกฉัน”

“อือ...นะ...แน่ใจ ไม่ใช่นะ คุณถอยออกไปก่อนนะ อยู่แบบนี้ฉันอึดอัด หายใจไม่ออก แล้วคิดอะไรไม่ออกด้วย”

ทาบมือผลักร่างหนาให้ถอยห่างไป แต่ก็เหมือนกับเธอเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง เพราะมันไม่แม้แต่จะขยับเคลื่อนด้วยซ้ำ แล้วอีตายักษ์กินคนยังจะแกล้งบดเบียดเรือนกายแนบชิดมากยิ่งขึ้น สายลมร้อนผ่าวทำให้ระบบในเรือนกายทำงานผิดปรกติ ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับมีเกลียวสายน้ำถาโถมเข้ามาระรอกแล้วระรอกเล่า ในหัวใจหรือก็หวั่นไหวแบบแปลกๆ อย่างไม่ควรจะเป็น จากไอ้ตัวยักษ์ที่จะเป็นคนทำร้ายเธอ!

“ไม่ล่ะ...ฉันไม่ไว้วางใจ เธอมันพวกฤทธิ์มาก แสบใช่ย่อย ถ้าฉันเผลอ เธออาจร้องตะโกนขอให้พักพวกวิ่งลมมากระหน่ำบาทา รุมสะกรัมฉันก็ได้นี่น่า อีกอย่างอยู่แบบนี้ก็ดี ถ้าเธอออกฤทธิ์ออกเดช ฉันชอบวิธีที่ใช้ปราบ”

ไม่ต้องบอกซ้ำว่าวิธีการของเขาคืออะไร เพราะปากหนาขบเคลื่อนไปทั่ววงหน้านวลนุ่ม คลอเคลียจูบซับแก้มอิ่มหอม มือหรือก็ไม่หยุดนิ่งฟ้อนอกอิ่มสร้างความปั่นป่วนให้คนตัวเล็กกว่าร้องอืออา อย่างไม่รู้จะปล่อยเลยตามเลย หรือขัดขืนห้ามปรามดี

“ยะ...หยุดนะ คุณทำอย่างนี้ไม่ได้ ฉันไม่ใช้ผู้หญิงอย่างที่คุณเคยเจอนะ” เอ่ยห้ามเสียงกระท่อนกระแท่น เบือนหน้าหลบจมูกโด่งและปากอุ่นร้อนที่เคลื่อนไคล้ไปบนแก้มนุ่ม 

“แต่ถ้าเธอขืนทำปากกล้าพูดมาก ไม่ตอบในสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันอาจเปลี่ยนใจจากที่แค่จูบเฉยๆ เป็นดันตัวเธอลงนอนบนพื้นทราย ดึงเอาเสื้อผ้าโยนทิ้งไปให้หมด แล้วก็...”

‘อี๊...ไอ้...’ ไม่รู้ว่าจะด่าอีกฝ่ายว่ายังไงดี เห็นเธอเป็นผู้หญิงแถมตัวก็เล็กกว่า รังแกได้รังแกเอาใช่ไหม อย่าให้หลุดออกไปแล้วกัน แม่จะแพ่นกะบานให้เลือดอาบเชียว

“อือ...ยะยอมแล้ว ยอมแล้ว คุณจะถามอะไรก็ถามมา ฉันตอบได้จะตอบให้หมดทุกข้อ” อยู่แบบนี้ยังไงๆ เธอก็เสียเปรียบวันยังค่ำ ยิ่งปล่อยเวลาให้เนิ่นนานผ่านไป ไอ้อาการไหววูบแปลก ๆ นี่ก็ดูท่าจะเพิ่มมากขึ้น ไม่ดีต่อตัวและหัวใจอย่างรุนแรง

“เธอทำงานให้ใคร อ๊ะ...อย่าบอกว่าไม่รู้นะ” ดึงกายนุ่มนิ่มห่างออกมาจากผนังปูนเล็กน้อย ก่อนสอดมือหนาไปลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณตะขอเสื้อชั้นใน

ก็เธอไม่รู้เรื่องที่เขาถามจริง ๆ นี่น่า แล้วจะให้ตอบไปว่าไงละ คิดสิ...ลูกไก่ แกไม่ถึงกับเก่งมากมาย แต่ก็ไม่ได้โง่นะเว้ย คิดสิ...คิดให้ออก “ตอนนี้ฉันมีตั้งหลายงาน คุณก็ต้องบอกมาก่อน งานที่ถามนี่เป็นงานอะไร ฉันจะได้ตอบให้ตรงกับที่คุณต้องการไง” หวังว่าคำตอบนี้จะสามารถยืดเวลาออกไปเล็กน้อย พอให้เธอคิดหาหนทางหนีได้

หือ...อันเจโล่ครางในลำคอ ทำไมเรื่องมันง่ายกว่าที่คิดนะ พวกนกต่อนี่จะต้องเป็นพวกปากแข็งสิ ไม่ว่าจะรีดเค้นอย่างไรก็ต้องไม่ยอมเปิดปากบอกความจริงง่าย ๆ แม่ตัวเล็กนี่คิดจะทำอะไรหรือเปล่า

บรรยากาศยามนี้ไม่ได้เงียบงัน เพราะสายลมและคลื่นน้ำทะเลที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง เสียงเพลงหวานแว่วแผ่วเบาสลับคึกคักครื้นเครงดังตามสายลมมาเป็นระยะ สอดแทรกเสียงบางซึ่งกฤติกาไม่น่าจะได้ยินด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันแตะที่ช่องหูของเธอแล้ว มันกลับดังก้องสะท้อนในช่องหูจนไม่อาจสลัดออกไปได้

แต่...เอาไงดีละ ถ้าจะให้ทำอย่างที่ได้ยินเมื่อครู่ “ที่รักขา...อุ๊ย อย่าทำอย่างนี้สิคะ อื้อ...ไม่เอาคะ อย่าจับตรงนั้นสิคะ ฉัน...” ก่อนตามติดมาด้วยเสียงของฝ่ายชายที่เธอฟังไม่ถนัดหรอกว่าพูดอะไร เพราะมันช่างเบาหวิวซะเหลือเกิน แต่ที่ทำให้เธอรู้สึกว่ามีไฟร้อนผ่าววิ่งไหลวนจากไหนก็ไม่รู้ มารวมตัวกันที่พวงแก้มนุ่มกับเสียงที่ดังตามติดมาต่างหากล่ะ เสียงที่บ่งบอกว่าเธอคนนั้นกำลังลอยละล่องไปบนท้องนภากว้าง ที่ทำให้มีคำถามผุดเข้ามา เธอจะกล้าทำอย่างนั้นได้หรือ

“ถ้าเธอผิดคำพูดล่ะ จะให้ฉันทำยังไง” 

“แหม...คุณจะกลัวอะไร ฉันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เปรียบเสมือนลูกไก่ในกำมือ จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด ยังไงฉันก็สู้แรงผู้ชายตัวใหญ่หุ่นล่ำอย่างคุณไม่ได้หรอกค่ะ”

‘ใจกล้า ๆ หน่อยสิยายลูกไก่ ถ้าแกทำได้ รอดนะโว้ย’ กฤติกาพยายามเรียกความกล้าในกายออกมา แต่มันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

“ใครจะไปรู้ละ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างกับลูกไก่ อาจเป็นพวกลูกไก่สารพัดพิษ ที่ไม่ถึงที่สุดก็ไม่ยอมคายความลับน่ะ” ผู้ชายว่าร้ายแล้ว แต่ผู้หญิงทั้งร้ายและน่ากลัวที่สุด เขาบอกว่าจิตใจผู้หญิงยากแท้หยั่งถึง เห็นเธอหงิมๆ บอบบางอย่างนี้ สามารถฆ่าผู้ชายได้ทั้งที่ใบหน้ายังยิ้มแย้มอยู่ก็เป็นไปได้ ดังนั้น...ไม่ควรเชื่อใจใครยกเว้นตัวเอง

“แหม...คุณนี่ คิดไปได้ยังไงกัน อย่างฉันนี่หรือคะ จะกล้าทำอย่างที่คุณว่า ฉันน่ะกลัวคุณจนตัวสั่นแล้ว ต้องอ้อนวอนคุณเสียด้วยซ้ำ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอร้องนะคะ...” ท้ายสุดกฤติกาทอดเสียงหวานนุ่ม ทำใจหาญกล้าลากไล้นิ้วเย็นยะเยือกราวกับมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่บนอกกว้างเบา ๆ เมื่อเห็นคนตัวใหญ่ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน หัวใจที่เต้นอ่อนไหวหวาดหวั่นเกิดความฮึกเหิมขึ้นมา...เล็กน้อย!

“ไม่คิดว่าคนปากเสียอย่างเธอก็ปากหวานเป็นด้วย แถมหวานใช่เล่นเสียด้วยสิ แต่แปลกที่ฉันดันไม่เชื่อ” ก็เขาเคยเจอในลุกที่เธอนั้นจำแลงแปลงกายเป็นนางยักษ์ขมูขีมาแล้วนี่น่า มาทำปากหวานแสบไส้อย่างนี้ เชื่อเถอะ ได้เป็นอันลงมือทำอะไรที่เขาคาดไม่ถึงแน่นอน

“กลัวความหวานเคลือบยาพิษ กินแล้วติดคอตายก่อนได้ขึ้นสวรรค์”

‘โอ๊ย!! จะฉลาดมากไปแล้วนะ เออ...แล้วไงยะ เดี๋ยวฉันจะทำให้ผู้ชายหน้าไม่อาย ชอบรังแกผู้หญิงอย่างนายน่ะ รู้ไว้ว่า อย่าแหยมมายุ่งกับผู้หญิงเล็กพริกขี้หนูอย่างเธอ’ กฤติกากัดฟันกรอด ๆ อยากมีอะไรอยู่ในมือ จะได้ฟาดเปรี้ยงไปบนหัวคนตัวใหญ่ให้เบะออก เลือดไหลเหมือนกับแตงโมงที่ผลัดตกลงบนถนนเสียจริง

“แหม...ผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณนี่น่ะหรือคะ จะกลัวผู้หญิงตัวเท่ามด (คันไฟ) อย่างฉัน รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นนะคะ” ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายติดพันอยู่กับการต่อปากต่อคำด้วย ยอมเสี่ยงกับอารมณ์แปลกๆ ที่ไม่เคยรู้จัก บดเบียดกายอรชรกับกายแกร่ง เพื่อทำให้เท้าถึงพื้นดินให้จงได้ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันหรือเปล่า เพราะเธอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเต็มชัด ๆ ก้องทั้งสองหูเลย