chapter 15

“คิดจะทำอะไร ไม่กลัวโดนฉันปล้ำบนพื้นทรายหรือไง เอ๊ะ...หรือเธอติดใจ อยากลองสักครั้ง” ยอมคลายร่างอรชรจนสองเท้าบอบบางเหยียบพื้นทราย “ได้สิ จะเอารสชาติแบบไหนล่ะ ดุเด็ดเผ็ดมัน หรือวาบหวามซาบซ่านตรึงใจดี” จูบไซ้คลอเคลียบนแก้มนุ่มเรื่อยลงไปขบกัดซอกคอระหง ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้บัวตูมเต่งตึงอย่างหนักหน่วงจนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไหว

“ปะ...เปล่านะ แค่ฉัน...ฉันอึดอัด หายใจไม่ออกก็เท่านั้น” ตอบกลับเสียงอ่อยและตะกุกตะกัก ด้วยวาบหวามปั่นป่วน เมื่อคนตัวใหญ่ลูบไล้ฝ่ามือคลึงเคล้นไปทั่วร่าง เน้นหนักที่อกอิ่มนุ่มนิ่ม จนสมองหมุนเร็วจี๋ราวกับล้อรถที่วิ่งลิ่วไปอย่างไร้เบรก เพื่อพาตัวเองให้รอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ให้จงได้ เริ่มสะดุดบางทีก็ขาดตอนไปเสียเฉย ๆ คล้ายแผ่นเสียงตกร่อง

“งั้นเธอก็ตอบมา...ทำงานให้ใคร” ปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อนานเกินไปแล้ว สมควรแก่เวลาเชือด...ไก่!

อยากรู้ว่าเธอทำงานให้ใครงั้นหรือ อืม...เอาใครดี ฟันซี่เล็กขบกัดกลีบปากจนเจ็บ แต่นึกไม่ออกว่าจะอ้างชื่อใคร ที่มีน้ำหนักทำให้คนตรงหน้าเชื่อได้

“ว่าไง” ถามซ้ำ รวบสองมือเล็กที่ทำเหมือนจะลูบไล้กายเขา ทว่าแม่ตัวเล็กกลับกดปลายเล็บลากจนเขาสะดุ้งอยู่บ่อยครั้งไว้ในมือใหญ่เพียงข้างเดียว นิ้วยาวร้อนผ่าวไล่เรื่อยลงไปตามขอบกางเกงยางยืด “หรือจะให้ฉัน...” สอดแทรกล่วงล้ำไปลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่ม

“ยะ...ยอมแล้ว ๆ บอกแล้ว บอกแล้ว” กฤติการีบบอกปากสั่นเสียงเครือ ลิ้นพัวพันกันจนจับคำพูดแทบไม่ได้ น้ำหูน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ชะโงกหน้าไปจนแนบชิดหูใหญ่

“ฉันทำงานให้กับ...งับ!!!” กัดงับเข้าที่ใบหูใหญ่ ทุ่มลงไปเท่าที่เรียวแรงของตัวเองจะมีได้ ถือโอกาสดึงแขนออกจากการจับกุม ยกขึ้นโอบรอบบ่ากว้าง โถมร่างเล็กเพรียวเข้าหาร่างหนาแกร่ง พร้อมเข่าที่ยกงอขึ้นมากระทุ้งไปบนกายใหญ่อย่างไม่สนใจว่าจะถูกตรงส่วนใด ขอแค่ให้ถูกก็เป็นพอ

ปึก!!

ถึงเขาจะระวังตัวอยู่แล้ว ทว่าเผลอไผลไปกับคำตอบที่จะได้รับ จนพลาดท่าเสียทีให้ยายตัวเล็กจอมแสบจนได้ กายหนางอขดราวกับกุ้งถูกต้ม และทรุดลงมาอย่างรวดเร็วด้วย ความจุกเจ็บ จนหายใจแทบไม่ออก

ยังไม่ทันจะได้ฟื้นตัว แม่ลูกไก่ตัวแสบที่ยังไม่สาแก่ใจ ก็เธอถูกลวนลามนี่น่า แม้จะภายนอกก็ตามทีเถอะ แต่ทำให้ระบบภายในร่างปั่นป่วนไปจนทั่วจนถึงหัวใจ แล้วยังขู่จะปล้ำเธอกลางหาดทรายนี่อีก อย่างนี้เอาไว้ไม่ได้ นิ้วเล็ก ๆ ทั้งสองมือ สิบนิ้วกางออกทาบและข่วนไปบนหน้าไอ้ยักษ์ใหญ่ ก่อนรวบเสื้อผ้าที่มันแยกห่างจากกัน วิ่งหนีอย่างรี่อย่างไม่เหลียวหลังกลับมามอง

“ยายตัวแสบ” อันเจโล่กัดฟันลุกขึ้นยืน ฟาดงวงฟาดงาด้วยความหงุดหงิดระคนเจ็บน่ะใช่ แต่เป็นเจ็บใจมากกว่าเจ็บกาย คอยดูนะเจออีกทีเมื่อไหร่ เขาจะหั่นยายตัวแสบนั่นออกเป็นชิ้น ๆ กินให้หมดจนเหลือแต่ก้างเลยคอยดู

“ฝากไว้ก่อนเถอะยายตัวแสบ!!”

“เมื่อคืนแกไปไหนมาลูกไก่  รู้ไหมฉันมานั่งรอเกือบสองชั่วโมง ดีนะที่แค่ถูกยุงกัดจนหมดเลือดไปหลายลิตร ไม่ถูกมันหามเข้าป่าไปดองไว้กัดหลาย ๆ คืน” ทันทีที่เดินเข้ามาในร้านเพื่อนสาว ไม่ทันจะหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ด้วยซ้ำ แสงกล้าก็เอ่ยถามอย่างไม่ทันสังเกต สีหน้าของกฤติกานั้น นอกจากจะไม่พร้อมรับแขกแล้ว ยังไม่พร้อมจะให้คำตอบใครด้วย

นัยน์ตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วร้าน ซึ่งตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนบ่ายคล้อยแล้ว แต่ทำไมร้านเพื่อนเขาถึงได้ไม่มีลูกค้าสักราย ผิดกับร้านอื่น ๆ ที่แม้ไม่มีลูกค้าเต็มร้าน แต่ก็ยังพอมีให้อุ่นใจ เรียกได้ว่ามีคนสองคนพอเป็นยันต์กันผีได้ ก่อนหันมาหาแม่เพื่อนสาวที่ยังไม่ตอบคำถามของเขา

“เฮ้ย!! ลูกไก่ แกเป็นไรวะ หน้าตาบูดบึ้งตึงอย่างกับไปโกรธใครมาสักสิบปีสิบชาติงั้นแหละ” แสงกล้าก้มหน้าลงไปถามซ้ำอีกรอบ แต่เหตุไฉนเขาถึงยังไม่ได้รับความสนใจอีกเหมือนเดิม จนเริ่มรู้สึกถึงกระแสคลื่นลมอันรุนแรงปานพายุใต้ฝุ่นกำลังก่อตัวที่แผ่กระจายมาจากตัวแม่เพื่อนสาว ซึ่งนั่งหน้าบึ้งตึงงอง้ำราวกับเจ้าด่างถูกหมางเมิน

จากสภาพ...นั่งตัวตรงดิ่งยิ่งกว่าไม้บรรทัดเหล็ก คอแข็งอย่างกับถูกดามไว้ เหนือริมฝีปากสีชมพูอิ่มซึ่งขบเม้มเข้าหากัน ถ้าฟังไม่ผิดน่าจะมีเสียงกัดฟันกรอด ๆ ดังตามติดมาด้วย มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาจนเต็ม ใบหน้านวลผุดผ่องแดงระเรื่อ นัยน์ตากลมใสเปล่งประกายวาววับเจิดจรัสกล้าแข็ง

เชื่อได้เลยลุคนี้...ไปโกรธใครมาชัวร์ ว่าแต่ใครนะ ทำให้แม่ลูกไก่ตัวเล็กโกรธจัดถึงขนาดนี้ได้

คำเรียกขานและถามของผู้เป็นเพื่อนไม่แตะหลังหูกฤติกาด้วยซ้ำ ด้วยตอนนี้เธอทั้งเครียด อึดอัดและคับแค้นใจ โกรธกรุ่นราวกับในอกมีไฟกองใหญ่สุมอยู่ ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ทำให้เธอมีเรื่องให้อารมณ์เสียขนาดหนัก ฉุนจัดจนอยากเตะปากใครสักคน แต่เมื่อคิดประมวลเหตุและผลก็พอจะทำให้เข้าใจได้ แต่เรื่องที่ร้ายหนักกว่าก็เมื่อคืนน่ะสิ... 

โอ๊ย!! ปวดหัวจะตายชักแล้ว ทำไมเธอถึงได้ลบเรื่องเมื่อคืนออกไปจากสมองและความรู้สึกไม่ได้สักที ล้างหน้าจนเจลล้างหน้าแทบจะหมดหลอด ฟอกสบู่จนหมดไปสองก้อน หมดยาสีฟันไปหนึ่งหลอดกับน้ำยาบ้วนปากไปอีกสองขวดเล็ก แต่เธอยังรู้สึกเหมือนกับว่าสัมผัสของไอ้ยักษ์ใหญ่ยังติดอยู่ตามทุกส่วนของร่างกาย มือเรียวยกขึ้นปาดเช็ดริมฝีปากแรง ๆ ก่อนปาดไปทั่ววงหน้าที่แดงระเรื่อไม่แพ้ริมฝีปาก อย่างต้องการจะลบเลือนความรู้สึกที่ติดอยู่ให้จางหายไป

แสงกล้าทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะซึ่งเพื่อนสาวนั่งอยู่ ก่อนชะโงกหน้าไปแล้ว...

“ไอ้ลูกเจี๊ยบโว้ย!!!”

“ว้าย!! ตาเถรตกใต้ถุน” ร้องอุทานเสียงดัง สองมือตบบนโต๊ะเต็มแรงและเผลอดันเก้าอี้ไปด้านหลังจนร่างเล็กเกือบจะตกลงมาด้วย

แสงกล้าถึงกับหัวเราะเสียงดังลั่น ลำตัวขดงออย่างกับกุ้งถูกต้มจนสุก หน้าตาแดงปลั่งจรดลำคอ เมื่อได้ยินคำอุทานของเพื่อนสาว เพราะมันดันไปเหมือนกับแม่ของเขาซะเหลือเกิน ยามที่ท่านตกใจหรือถูกใครจี้เอวก็จะอุทานคำนี้ออกมา

“ไอ้เวรกล้า!!” กฤติกาชี้หน้าคนเรียก ซึ่งยังหัวเราะเสียงดังราวกับฟ้าจะผ่า หน้าตาแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไหล ลำตัวคดงอ หน้าตาขึงเครียด หน้าตางอง้ำยิ่งกว่าตาหมารุก “ไอ้เพื่อนเวรตะไล ตกใจหมดเลย เดี๋ยวปั๊ด...ยันโครมกับบาทาเลยแกนี่ คนยิ่งรมณ์ไม่ดีอยู่” 

“โอ๊ะโอ่...ใครนะทำให้เพื่อนฉันอารมณ์ไม่ดีได้ ใครนะ...ไม่กลัวตาย ทำให้เพื่อนสาวจอมโหดของฉันโกรธจนถึงขนาดนี้” แสงกล้าถามเหมือนกระเซ้าแหย่ ตาก็ไม่ได้จ้องจะจับผิด ทว่า...เมื่อมองไปแล้วก็ต้องหยุดชะงัก เพราะบริเวณลำคอกฤติกามีรอยแดงเป็นจ้ำเหมือนถูกใครขบกัดมาอย่างนั้นแหละ คงไม่ใช่...