รุ่นพี่วิศวะของคนดีขา

ตอนที่ 1

เพื่อนลวง

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีซีดเข้ามาในหอมหาลัย กล่องกระดาษวางเรียงอยู่ตามมุม มีเสื้อผ้ากับหนังสือเรียนกองพะเนินจนแทบไม่มีที่เดิน เสียงพลาสติกเสียดสีกันดังเบา ๆ ทุกครั้งที่เพียงฝันก้มลงจัดของด้วยสีหน้าจริงจัง

เพียงฝันเป็นเด็กสาวรูปร่างบอบบาง ผิวสีนวลอมชมพูเพราะ ผมยาวถูกรวบลวก ๆ ไว้บนศีรษะ ใบหน้ามีเพียงแป้งฝุ่นจาง ๆ และลิปมันเคลือบปาก

นี่คือวันที่สองของเธอในกรุงเทพฯ เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่สอบเข้ามหาลัยที่นี่ได้

เพียงฝันนั่งลงบนพื้นพรมบาง ๆ ถอนหายใจเมื่อมองดูห้องที่ยังรกอย่างน่าเวทนา

“เยอะขนาดนี้จะจัดเสร็จกี่โมงคะคุณน้า…”

เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายครอบครัวที่ตั้งพิงอยู่บนโต๊ะพลาสติก มือเรียวลูบกรอบรูปเบา ๆ รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้า แม้ใจหนึ่งจะตื่นเต้น แต่ลึก ๆ ก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้

ไม่นานเสียงพูดของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น

“แกจัดห้องเสร็จยังเนี่ย คืนนี้ไปด้วยกันปะ ไปผับเปิดใหม่ย่านใกล้มหาลัย ไปเปิดหูเปิดตากันหน่อย”

เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ พลางเหลือบมองสภาพห้องที่ยังเก็บไม่เสร็จ

“ฉันยังเก็บห้องไม่เสร็จเลย”

“ช่างก่อนเถอะ แกเพิ่งเข้ามาเรียนในเมืองทั้งทีนะ จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องเหรอ พลาดมากบอกเลย”

มัดหมี่พยายามหว่านล้อมเต็มที่

เพียงฝันขยับตัวไปนั่งพิงเตียง ลังเลครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็อยากพักเพราะเหนื่อยจากการจัดของ

“ฉันไม่มีชุดเลยน่ะสิ”

เธอแย้งเสียงแผ่ว

“ไม่ต้องห่วงกังวลหรอกน่า แต่งยังไงก็ได้”

เสียงหัวเราะของเพื่อนทำให้เพียงฝันหลุดยิ้มกว้าง เธอเหลือบมองกระจกเงาบานเล็กที่ตั้งพิงผนัง เงาสะท้อนของเด็กสาวจากบ้านนอกในสายตาตัวเอง

เพียงฝันสูดหายใจลึก ตัดสินใจอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

“โอเค ไปก็ได้”

“โอเค งั้นรีบเก็บของเถอะ”

เพียงฝันยืนจ้องเงาสะท้อนตัวเองในกระจกเงาบานเล็กที่ตั้งพิงผนังอย่างชั่งใจ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอก

หญิงสาวถอนหายใจยาว ยกมือเปิดกระเป๋าเดินทางแล้วคุ้ยหาชุดที่พอจะเหมาะกับค่ำคืนนี้ เสื้อยืดลายการ์ตูน กางเกงยีนส์ขาดเข่า หรือเดรสลายดอกที่แม่ให้มา

“แบบนี้ ไม่ไหว มันจะไปเดินตลาดนัดมากกว่าผับซะอีก”

ตกเย็น

หญิงสาวสวมชุดเดรสรัดรูป ผมยาวสลวย ปล่อยเคลียไหล่ ใช้ลิปสติกสีแดงทาบาง ๆ แก้มขึ้นสีระเรื่อเพราะความเขินมากกว่าบลัชออน รองเท้าส้นสูงคู่แรกในชีวิตถูกสวมลงเท้า

เพียงฝันยืนดูตัวเองในกระจกอีกครั้ง ริมฝีปากคลี่ยิ้มจาง ๆ ดวงตาเป็นประกาย

เพียงฝันสูดลมหายใจลึก ก่อนยกกระเป๋าสะพายขึ้นไหล่ ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวั่นไหวประดังเข้ามาในอกเหมือนพายุ

เสียงเพลงกระหึ่มสะเทือนพื้น ไฟสลัวสลับจังหวะกับแสงเลเซอร์สีแดงและฟ้า ทำให้ทั้งผับเต็มไปด้วยความร้อนแรงของคืนวันหยุดโต๊ะ VIP ตรงมุมด้านในที่มองเห็นฟลอร์ได้ชัด ถูกจับจองโดยกลุ่มชายหนุ่มที่ใครเห็นก็เหลียว

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดำแขนพับถึงศอก เผยกล้ามเนื้อแข็งแรงแนบเนื้อ ใบหน้าคมจัด ดวงตาคมกริบที่มองใครทีเหมือนจะกรีดลงกลางใจคือ คอปเตอร์ ชื่อที่วงในวิศวะและกลุ่มไฮโซรู้จักดีว่า โหด ดิบ แบดแต่รวยโคตร

ปลายนิ้วหนาของเขาหมุนแก้ววิสกี้ไปมา ก่อนจะยกขึ้นกระดกรับรสขมกรุ่นของแอลกอฮอล์ ด้านข้างมี ไทเกอร์ เพื่อนสนิทปากไว และ พอช ผู้ชายเจ้าสำอางที่สาว ๆ เรียกไอดอลประจำคณะ ทั้งสามนั่งเอนหลังบนโซฟาหนังแท้ รายล้อมด้วยสายตาหญิงสาวที่แอบเหลือบมองไม่ขาด

“คืนนี้แม่งคึกดีว่ะ คนแน่นโคตร”

ไทเกอร์เอ่ยพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกับพอช

“ไม่แน่นสิแปลก ผับเปิดใหม่แถมจะมอก็จะเปิดเทอมแล้วด้วย”

พอชหัวเราะเสียงกวน

คอปเตอร์ไม่ตอบอะไร เพียงกวาดตามองรอบ ๆ ด้วยแววตาเย็นเฉียบ ไม่ได้สนใจสายตาหญิงสาวที่ส่งยิ้มยั่วยวนมาให้แม้แต่น้อย

เขาเอนตัวเล็กน้อย ดึงบุหรี่ขึ้นมาคาบ จังหวะที่ไฟแช็กถูกจุด เงาแสงวาบกระทบกรอบหน้าแสนดุของเขา ทำให้ลุคแบดบอยยิ่งคมชัด

“ทำไมหน้ามึงแม่งดูไม่อินกับความมันส์เลยวะไอ้คอป เป็นไร เอาสาวเปล่า”

ไทเกอร์หันมาแซว

“มีใครบ้างล่ะที่ไม่ซ้ำมึง”

เสียงทุ้มต่ำตอบเรียบ ๆ แฝงแววหงุดหงิดน้อย ๆ

“เออ…คงจะเป็นเจ๊ที่จัดคนมาให้“

พอชแสยะยิ้ม กวนประสาทเป็นนิสัย

เสียงเพลงกระหึ่มหนักขึ้น พร้อมกลุ่มคนที่พากันหลั่งไหลเข้ามาในผับ ทว่าดวงตาคมกริบของคอปเตอร์เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามา

เด็กสาวในเดรสสีดำ สายเดี่ยวแนบผิว เนื้อผ้าซาตินสะท้อนแสงไฟระยิบ สะโพกขยับเล็กน้อยตามจังหวะขณะเดินตามเพื่อนสาว ผมยาวสลวยปล่อยเคลียไหล่ ริมฝีปากแดงระเรื่อ

“สนใจเหรอ….”

ไทเกอร์เอ่ยถามลอย ๆ

“อะไร”

“ก็สองสาวที่เดินเข้ามาเมื่อกี้ไง…เห็นมองตาไม่กระพริบ”

“เหอะ ไม่น่าสนใจสักคน ให้กูสนใจสองคนนั่น กูยอมชักว่าวดีกว่า”

“ก็ว่าไปน้องเดรสดำเมื่อกี้แม่งอย่างเอา…”

“กูก็เห็นมึงพูดงี้ทุกคน…”

เสียงเพลงยังคงกระหึ่มทั่วผับ ไฟนีออนกระทบแก้วค็อกเทลที่เรียงรายบนเคาน์เตอร์ราวกับหลอกล่อให้ทุกคนลืมสติ ในมุมหนึ่งที่ผู้คนไม่ทันสังเกต มัดหมี่ กำลังยืนซบไหล่ชายหนุ่มรูปร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีกรมเข้ม วายุแฟนหนุ่มที่เพียงฝันไม่เคยเห็นมาก่อน

ชายหนุ่มหน้าตาคม คิ้วเข้ม ดวงตาแฝงความกร้านโลก ปากกระตุกยิ้มเย็นเมื่อหยิบซองเล็ก ๆ สีขาวออกมาจากกระเป๋า กดลงบนฝ่ามือของมัดหมี่ราวกับกำลังส่งของต้องห้าม

“เอาใส่เหล้าให้เพื่อนเธอกินซะ”

“จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่มั้ย”

เสียงมัดหมี่แผ่วสั่น แต่ดวงตากลับทอแววลังเลปนโลภ

“ไม่เป็นอะไรหรอกพอยาเริ่มออกฤทธิ์เพื่อนฉันจะพามันไปเอง”

วายุตอบเสียงเย็น มุมปากยกยิ้มร้าย

“หยอดนิดเดียวในแก้ว ไม่มีใครจับได้หรอก”

มัดหมี่กำยาซองนั้นแน่น ความคิดหลายอย่างแล่นวนในหัวเงินที่เธอต้องการ ความสัมพันธ์ที่ผูกพันกับผู้ชายตรงหน้า และความรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนสนิทที่ดูจะเป็นจุดสนใจทุกครั้งเวลาเดินไปไหนด้วยกัน

“หรือว่าเธอไม่กล้า”

วายุเอียงคอถาม ดวงตาจ้องลึกเหมือนอ่านใจ

มัดหมี่สูดหายใจลึก แสร้งส่งยิ้มมั่นใจ

“ทำไมจะไม่กล้า อุส่าลวงออกมาได้แล้ว แต่แค่กลัวว่าถ้าเธอจับได้ขึ้นมาจะทำไง”

“อย่าห่วงเลย ไม่มีทางจับได้หรอก ถ้าจับได้แล้วมันจะทำอะไรได้ล่ะ เสียตัวให้เพื่อนฉันไปแล้วหนิ เถอะน่า งานนี้เรามีแต่คุ้มกับคุ้ม เธอได้แก้แค้นแถมพวกเรายังได้เงิน”

เขาหัวเราะในลำคอ แฝงความเจ้าเล่ห์

“รู้แล้วหรอกน่า”

มือบางกำซองแน่นราวกับตัดสินใจแล้ว เธอสอดมันลงในกระเป๋าคลัตช์ ก่อนยกมือเกลี่ยผมยาวพลางส่งรอยยิ้มเย้ายวนให้วายุ

“คืนนี้…เพื่อนรักฉันคงได้เปิดซิงซะที”

เสียงกระซิบแผ่วติดริมฝีปากคล้ายคำพิพากษา

“งั้นคืนนี้ก็อย่าลืมไปหาฉันที่ห้องล่ะ”